శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పూర్ణాయుధాలతో, తన రథాన్ని అధిరోహించి, విజయానికి అధిపతిగా ఉన్న ప్రభువు విల్లు, బాణాన్ని చేతబట్టి, క్షణంలోనే సిద్ధంగా నిలిచాడు. ఆ బాణంతో, ఓ రాజా! హరుడు మూడు దుర్గములను కాల్చి ధ్వంసం చేశాడు. ఆ సమయంలో ఆకాశంలో డమరుకాలు మోగాయి, వందలాది దేవయానాలు ఆకాశాన్ని నింపాయి. దేవతలు, ఋషులు, పితృదేవతలు, సిద్ధులు—all ఆనందంతో పుష్పవృష్టి చేశారు, విజయ ఘోషలు చేశారు. అప్సరసులు ఉల్లాసంగా నృత్యం చేశారు. ఆ విధంగా, మూడు పురాలను కాల్చిన అనంతరం, పురాంతకుడు అయిన ప్రభువు బ్రహ్మాది దేవతల ప్రశంసలకు పాత్రుడై తన స్వస్థలానికి తిరిగి వెళ్లాడు. ఈ విధంగా, తన స్వేచ్ఛా శక్తితో మానవుల వేషధారణలో లీలగా ఆడే హరిదేవుని కార్యాలను మహర్షులు కీర్తిస్తారు. ఇవి ప్రపంచాన్ని పవిత్రం చేస్తాయి—ఇంకా నేను ఏమి చెప్పగలను? సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: అనంతరం, ఆచార్యుడు తన స్వదేశమైన ఆనర్తదేశానికి, సంపన్నమైన తన ప్రాంతాలకు చేరుకుంటూ, తన శబ్దమయమైన శంఖాన్ని మోగించాడు. ఆ శంఖధ్వని వారి దుఃఖాన్ని తొలగించినట్టు అనిపించింది. ఆ శంఖం తెల్లటి పొట్టతో, గంభీరమైన స్వరంతో, పరాక్రమశాలి ప్రభువు తన పద్మాకార హస్తంతో ఊదినప్పుడు, అది కమలతీర్థంలో హంస మ్రోగినట్టు వినిపించింది. ఆ శంఖధ్వని వినగానే, భయాన్ని తొలగించే ఆ శబ్దంతో, ప్రజలు—all తమ ప్రభువును దర్శించేందుకు ఉత్సాహంగా బయటకు వచ్చారు. వారు అక్కడ చేరి, తమ బలాన్ని పునర్నిధి చేసుకుని, చీకటిలో దీపాన్ని ఆరాధించినట్టు ప్రభువును సత్కరించారు. ఆయన సాన్నిధ్యంతోనే వారు సంతృప్తితో, సుఖంతో నిండిపోయారు. ఆనందంతో వికసించిన ముఖాలతో, హర్షంతో గొంతు నిండిపోయి, వారు పిల్లలు తండ్రిని సంబోధించినట్టు ఇలా పలికారు: “ప్రభూ! బ్రహ్మ, శివ, ఇంద్రాదులు ఎల్లప్పుడు పూజించే నీ కమలపాదాలకు నమస్కరిస్తున్నాము. మాకు శ్రేయస్సు కలిగించేవారికి నీవే పరమాశ్రయం; అక్కడ కాలమహేశ్వరుడికీ అధికారముండదు. ఈ సృష్టిలో మాకు మేలు కలిగించేందుకు నీవే సృష్టికర్త, పోషకుడు, రక్షకుడు. నీవే మా తల్లి, మిత్రుడు, ప్రభువు, తండ్రి. నీవే మా సత్య గురువు, పరమ దేవుడు. నిన్ను అనుసరించడం వలన మేము సిద్ధులమయ్యాము. హాయ్! మేము ఎంత భాగ్యవంతులమో! దేవతలు కూడా అరుదుగా చూస్తారు—నీ ప్రేమతో నిండిన చిరునవ్వులు, కటాక్షాలు, శుభ్రతతో అలంకృతమైన నీ రూపాన్ని మేము ప్రత్యక్షంగా చూస్తున్నాము. కమలనయనా! నీవు కురువులకు లేదా మధువులకు స్నేహితులను దర్శించేందుకు వెళ్లినప్పుడు, ఒక్కొ క్షణం కోట్ల సంవత్సరాల్లా అనిపించేది. సూర్యుడిని కోల్పోయిన కన్నుల్లా మేమైతే, అచ్యుతా! ఈ విధంగా ప్రజలు ఇలా పలికినప్పుడు, భక్తుల పట్ల అపారమైన ప్రేమ కలిగిన ప్రభువు, వారి మాటలు ఆలకించి, కృపతో కటాక్షించి, నగరంలో ప్రవేశించాడు. మధువులు, భోజులు, దశార్హులు, కుకురులు, అంధకులు, వృష్ణులు—ఇవన్నీ తన బలానికి సమానంగా ఉన్నవారు—ఆయనను రక్షిస్తూ, భోగవతిని పాము వలయాల్లా కాపాడినట్టు నగరాన్ని భద్రంగా ఉంచారు. ప్రతి ఋతువులో, సంపదతో నిండిన ఆ నగరంలో, మంగళకరమైన వృక్షాలు, లతలు, ఆశ్రమాలు, ఉద్యానవనాలు, పార్కులు, కమలపూదొట్లతో, నగరం ప్రకాశవంతంగా మెరిసింది. నగర ద్వారాలు, తలుపులు, వీధుల్లో పండుగ పందిర్లు నిర్మించారు. రంగురంగుల జెండాలు, పతాకాలతో అలంకరించారు. అంతటా సూర్యకాంతి కూడా లోపలికి రాలేదు. విశాల వీధులు, బజార్లు, చౌరస్తాలు—all శుభ్రంగా ఊడిపెట్టబడి, పరిమళభరితమైన నీటితో చల్లార్చబడి, పండ్లు, పువ్వులు, ధాన్యాలతో అలంకరించబడ్డాయి. ప్రతి ఇంటి తలుపుల వద్ద పెరుగుతో, ధాన్యంతో, పండ్లతో, చెరకు తాడుతో, పూర్ణకుంభాలతో, నైవేద్యాలతో, ధూపదీపాలతో అలంకరించారు. తమ ప్రియుడు వస్తున్నాడని విని, వసుదేవుడు, సద్బుద్ధిగల అక్రూరుడు, ఉగ్రసేనుడు, అత్యద్భుతమైన బలశాలిగా రాముడు, ప్రద్యుమ్నుడు, చారుదేశ్నుడు, జాంబవతీ కుమారుడు సాంబుడు—ఇంతటివారు—all ఆనందంతో, తమ పడకలు, ఆసనాలు, భోజనాలను వదిలేసి పరుగెత్తారు. ఆయన ముందుగా మహాగజాన్ని నిలిపి, బ్రాహ్మణులు మంగళవేదాలు పఠిస్తూ, శంఖధ్వని, భేరీలతో, వేదఘోషతో సత్కరించబడి, ప్రేమతో, భయభక్తులతో, రథాలపై ఆనందంగా ముందుకు సాగారు. వందలాది ప్రముఖ హస్తినాలు, ప్రభువుని దర్శించాలనే ఆత్రుతతో, మెరిసే కుండలాలు, ప్రకాశవంతమైన కనుపాపలు, ముఖాలతో, ఆ శోభను మరింత పెంచాయి. నర్తకులు, నటులు, గంధర్వులు, సూతులు, మాగధులు, గాయకులు—all ప్రభువు మహాత్మ్యాన్ని, చరిత్రను కీర్తించారు. ఆయన బంధువులతో, అనుచరులతో కలిసి, ప్రతి ఒక్కరిని సంప్రదాయ ప్రకారం ఆత్మీయంగా ఆహ్వానించాడు, గౌరవించాడు. వినయంతో నమస్కరించి, ఆలింగనం చేసి, చేతులు కలిపి, చిరునవ్వులతో పలకరించి, దూరంగా ఉన్నవారిని ఆదరించి, ఇతరులకు కావలసిన వరాలను ప్రసాదించాడు. తానే స్వయంగా, పెద్దలు, పూజారులు, భార్యలు, వృద్ధ బంధువులతో కలిసి, ఇతరుల ఆశీర్వాదాలను స్వీకరించి, గాయకులతో నగరంలోకి ప్రవేశించాడు. ద్వారక నగర రాజమార్గంలో క్రిష్ణుడు సాగుతున్నప్పుడు, నగర స్త్రీలు, ఆయన దర్శన మహోత్సవం కోసం తమ భవనాల మీదికి ఎక్కారు. ద్వారకవాసులు ఎప్పుడూ ఆయనను చూస్తున్నా, వారి కళ్ళు తృప్తి చెందవు; ఆయన లక్ష్మీ నివాసస్థానం, అందం యొక్క ఆధారము. ఆయన ఛాతీ లక్ష్మీ నివాసం, ముఖం కళ్ళకు అమృతపాత్ర, భుజాలు లోకరక్షకులు, పద్మపాదాలు సద్గుణులకు ఆశ్రయం. తెల్లటి ఛత్రాలు, చామరాలు, పూల వర్షంతో అలంకరించబడి, పీతాంబరధారి, వనమాలధారి, మేఘాల మధ్య సూర్యునిలా, ఇంద్రధనస్సుతో మెరుపులా ఆయన ప్రకాశించాడు. తన తల్లి ఇంట్లోకి ప్రవేశించి, తల్లుల ఆలింగనంతో, ఆనందంతో తల వంచి దేవకీ మరియు ఇతర ఏడుగురు తల్లులకు నమస్కరించాడు. ఆ తల్లులు, ముద్దుతో తడిసిన వక్షోజాలతో, కుమారుడిని మడిలోకి తీసుకుని, ఆనందాశ్రువులతో ఆయనను స్నానంచేశారు. అనంతరం, ఆయన తన అద్భుతమైన ప్రాసాదంలోకి ప్రవేశించాడు, అక్కడ ఆయన భార్యలైన పదహారు వేల మందికి ప్రత్యేకంగా నిర్మించిన మందిరాలు ఉన్నాయి. భర్తతో విరహంలో ఉండి, తిరిగి ఆయనను గృహంలో దర్శించిన భార్యలు, తక్షణమే తమ ఆసనాలు, పడకలు వదిలి, హృదయాలు ఉత్సవంగా వికసించి, వ్రతాల వల్ల సంకోచంతో ముఖాలు, కళ్ళు వంచారు. భావోద్వేగాన్ని అదుపు చేసుకోలేకపోయినా, ఆ భృగుకుల స్త్రీలు, భర్తను పిల్లలతో కలిసి ఆలింగనం చేసి, లోపల తపనతో చూస్తూ, కన్నీళ్ళు ఆపుకోలేక కన్నుల ద్వారా ఆనందాన్ని వెలిబుచ్చారు. ఆయన దగ్గరే ప్రైవేట్‌గా ఉన్నా, ప్రతి క్షణం ఆయన పాదయుగళాలు వారికి కొత్తగా అనిపించేవి; లక్ష్మీదేవి కూడా ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టని ఆ పాదాలను ఎవరు వదిలిపెట్టగలరు? ఈ విధంగా, భూమిపైన భారం అయిన రాజులలో పరస్పర విరోధాన్ని కలిగించి, వారి సైన్యాలతో పరస్పరం నాశనం చేయించి, వాయువు అగ్నిని ఆర్పినట్టు, ఆయుధరహితుడై, పక్కన నిలిచాడు. ఈ ప్రభువు, తన స్వేచ్ఛా శక్తితో మానవ లోకంలో అవతరించి, ఉత్తమ స్త్రీల మధ్య ఉండి, సామాన్య మానవుడిలా ఆనందించెను.