శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఒకసారి, రాజు పరమేశ్వరుని మహిమ గురించి తెలుసుకోవాలనే ఆకాంక్షతో ఇలా అడిగాడు: “ప్రపంచాన్ని సృష్టించిన ప్రభూ, నా ఆత్మకూ అధిపతి అయిన ఆ శ్రీకృష్ణుని వల్ల ఏ కార్యంలో ఆయన ఖ్యాతి మరింత పెరిగింది? దయచేసి వివరించండి.” అప్పుడు మహర్షి నారదుడు సమాధానమిచ్చాడు: “ఒకప్పుడు దేవతలు, శ్రీహరిని ఆశ్రయించుకుని, రాక్షసులతో యుద్ధంలో విజయం సాధించారు. ఓడిపోయిన రాక్షసులు మాయ అనే మహాయోగిని ఆశ్రయించుకున్నారు. ఆ మాయాసురుడు అపూర్వమైన శక్తితో మూడు నగరాలను—బంగారం, వెండి, ఇనుపతో—సృష్టించాడు. అవి కనబడని విధంగా, మాయాజాలంతో కలిపి, దుర్భేద్యమైన రక్షణలతో నిర్మించబడ్డాయి. ఈ మూడు నగరాలను ఆధారంగా చేసుకుని, రాక్షస సేనలు తమ నాయకులతో కలసి, పాత శత్రుత్వాన్ని గుర్తుచేసుకుని, మూడు లోకాల్ని నాశనం చేయడం ప్రారంభించాయి. అప్పుడు లోకాల పాలకులు, తమ అధిపతులతో కలిసి, భయంతో పరమేశ్వరుని ఆశ్రయించి, నమస్కరించి, ‘ప్రభూ! మమ్మల్ని రక్షించండి. త్రిపురవాసుల చేత మేము వినాశనమవుతున్నాం,’ అని వేడుకున్నారు. ఆ సమయంలో ప్రభువు వారికి అనుగ్రహంతో, ‘భయపడకండి’ అని ధైర్యం ఇచ్చి, తన విల్లుకు బాణాన్ని ఎక్కించి, ఆ నగరాలపై అస్త్రాన్ని సంధించాడు. ఆ సమయంలో, సూర్య మండలంనుండి అగ్నిలా మండే బాణాలు వెలువడ్డాయి. అవి కాంతిరశ్ముల్లా, నగరాలకు చేరే లోపలే ఎవరికీ కనిపించలేదు. ఆ బాణాల ప్రభావంతో, నగరాల నివాసులందరూ ప్రాణాలు కోల్పోయి పడిపోయారు. అప్పుడు మాయాసురుడు, మహాయోగి, వారిని సమీకరించి అమృత బావిలో వేసాడు. ఆ అమృతాన్ని తాకినవారు, వజ్రంలా బలంగా, మహాశక్తితో మళ్లీ మేఘాలను చీల్చుకుంటూ మెరుపుల్లా పైకి వచ్చారు. ఇది చూసి, దేవతల సంకల్పం భగ్నమై, వృషధ్వజుడు నిరుత్సాహపడగా, విష్ణువు అక్కడ మరో మార్గాన్ని ఆలోచించాడు. ఆ సమయంలో బ్రహ్మా దూడగా, విష్ణువు ఆవుగా మారి, తక్కిన సమయానికి త్రిపురలోకి ప్రవేశించి, బావిలోని అమృతాన్ని తాగేశారు. రాక్షసులు ఇది చూసినా, మాయలో మునిగి ఉండటంతో అడ్డుకోలేదు. దీన్ని గ్రహించిన మాయాసురుడు, అమృతాన్ని కాపాడుతున్న వారిని చూచి, చిరునవ్వుతో, చింతలేని మనసుతో, దుఃఖితులను, విధిని, ఆలోచించాడు—దేవుడు, రాక్షసుడు, మనిషి, మరే ఇతరులైనా—ఇక్కడ ఎవరూ స్వతంత్రులు కారు. తనకోసం, ఇతరులకోసం నిర్ణయించబడింది ఎవ్వరూ తప్పించుకోలేరు. విధి తప్పదు. అప్పుడు తన యోగబలంతో శివుని ప్రధాన కార్యాన్ని ప్రారంభించాడు. ధర్మం, జ్ఞానం, వైరాగ్యం, ఐశ్వర్యం, తపస్సు, విద్య, క్రియ—ఇవి అన్నింటి ద్వారా రథం, సారథి, ధ్వజం, కాళ్లు, విల్లు, కవచం, బాణాలు, ఇతర ఆయుధాలను సృష్టించాడు. సంపూర్ణంగా సన్నద్ధమై, రథంపై ఎక్కి, విల్లు, బాణాన్ని తీసుకుని, బాణాన్ని విల్లుకు ఎక్కించి, క్షణంలోనే విజయానికి సిద్ధమయ్యాడు. ఆ బాణంతో, ఓ రాజా, హరుడు ఆ దుర్భేద్యమైన మూడు నగరాలను కాల్చేశాడు. ఆకాశంలో డప్పులు మోగాయి. వందలాది దేవయానాలు ఆకాశాన్ని నింపాయి. దేవతలు, ఋషులు, పితృదేవతలు, సిద్ధులు—all సంతోషంతో పుష్పవర్షం కురిపించి, విజయాన్ని ఘోషించారు. అప్సరసలు ఉల్లాసంగా నర్తించాయి. ఈ విధంగా మూడు నగరాలను కాల్చిన త్రిపురాంతకుడు, బ్రహ్మాదులు స్తుతిస్తూ, తన స్వగృహానికి తిరిగి వెళ్లాడు. ఈ విధంగా, మానవుల క్రియలను లీలగా అనుకరిస్తూ, స్వశక్తితో కార్యాలు నిర్వహించే హరిని మహర్షులు కీర్తిస్తారు. ఇంకా నేను చెప్పేదేముంది? ఆయన కధలు జగత్తును పవిత్రం చేస్తాయి. ఈ కథను ముగించి, సూతుడు ఇలా చెప్పసాగాడు: శ్రీకృష్ణుడు ఆనర్తదేశాన్ని, తన సొంత ఐశ్వర్యవంతమైన ప్రాంతాలను చేరుకుంటూ, వారి దుఃఖాన్ని పారద్రోలేలా తన శంఖాన్ని ఘనంగా ఊదాడు. ఆ శంఖం, తెల్లటి పొట్టతో, శక్తివంతుడైన ప్రభువు పద్మపాణిలో, ఎర్రటి అడుగు పెదవితో తాకి, పద్మపూల చెరువులో హంస అరుపుల్లా వినిపించింది. ఆ శంఖధ్వని వినగానే, భయాన్ని పారద్రోలే ఆ శబ్దాన్ని ఆలకించి, తమ ప్రభువును చూడాలని ఉత్సాహంతో ప్రజలు బయటకు వచ్చారు. అందరూ అక్కడ చేరి, నూతనోల్లాసంతో, చీకటిలో దీపాన్ని పూజించ듯, ఆయనను పూజించారు. ఆయన సాన్నిధ్యంతో ఎల్లప్పుడూ సంతృప్తితో, సంపూర్ణంగా ఉండేవారు. ఆనందంతో వికసించిన ముఖాలతో, సంతోషంతో గొంతు నిండిపోయి, పిల్లలు తండ్రిని చూసినట్టు, రక్షకుడిని, ప్రియ మిత్రుడిని చూసినట్టు మాట్లాడారు: “ప్రభూ! బ్రహ్మ, శివ, ఇంద్రాదులు ఎల్లప్పుడూ పూజించే మీ పద్మపాదాలను మేము నమస్కరిస్తున్నాము. మేము శరణాగతులమైన మాకు మీరు పరమాశ్రయం. అక్కడ కాలమూ ప్రభువుగా ఉండలేడు. మీరు సృష్టికర్త, పోషకుడు, రక్షకుడు; మా తల్లి, మిత్రుడు, ప్రభువు, తండ్రి; మా నిజమైన గురువు, శ్రేష్ఠమైన దేవత. మిమ్మల్ని అనుసరించటం వల్ల మేము సంపూర్ణులమయ్యాము. మీ దయ వల్ల మేము ఎంత అదృష్టవంతులమో! స్వర్గదేవతలు కూడా అరుదుగా చూస్తారు—మీ ప్రేమతో మెరిసే చిరునవ్వులు, దయామయమైన చూపులు, శుభసంపన్నమైన రూపాన్ని మేము చూస్తున్నాము. పద్మనేత్రుడా! మీరు కురువుల దగ్గర, మధువుల దగ్గర మిత్రులను చూడటానికి వెళ్లిన ప్రతిసారి, ఒక్క క్షణం కూడా మాకు కోట్ల సంవత్సరాల్లా అనిపించేది. సూర్యుని లేని కళ్ళలా మేము ఉండేవాళ్లం, అచ్యుతా! ప్రజలు ఇలా మాట్లాడుతుండగా, భక్తుల పట్ల అపారమైన ప్రేమ కలిగిన ఆ ప్రభువు, వారి మాటలు ఆలకిస్తూ, అనుగ్రహ దృష్టిని ప్రసాదిస్తూ, నగరంలో ప్రవేశించాడు. మధువులు, భోజులు, దశార్హులు, కుకురులు, అంధకులు, వృష్ణులు—వీరందరి బలమూ ఆయన బలానికి సమానం. వారు నగరాన్ని భోగవతిని కాపాడే నాగుల్లా కాపాడారు. ప్రతి కాలంలో, సంపూర్ణ ఐశ్వర్యంతో, శుభ వృక్షాలు, లతలు, ఆశ్రమాలు, ఉద్యానవనాలు, పార్కులు, పద్మపూల చెరువులతో ఆ నగరం ప్రకాశిస్తూ మెరిసింది. ద్వారాలు, గేట్లు, వీధుల్లో పండుగకోసం గొప్ప ముగ్గులు, రంగురంగుల జెండాలు, పతాకాలతో అలంకరించబడ్డాయి. నగరంలో ఎండ తాకకుండా ఏర్పాట్లు చేశారు. విశాల వీధులు, బజార్లు, చౌరస్తాలు—all శుభ్రంగా ఊడిపోసి, పరిమళభరితమైన నీటితో చల్లార్చి, పండ్లు, పువ్వులు, ధాన్యాలతో అలంకరించారు. ప్రతి ఇంటి ద్వారంలో పెరుగు, ధాన్యాలు, పండ్లు, చెరకు, పూర్ణకుంభాలు, నైవేద్యాలు, ధూపాలు, దీపాలతో అలంకరించారు. తమ ప్రియుడు వస్తున్నాడని విన్న వెంటనే, వసుదేవుడు, అక్రూరుడు, ఉగ్రసేనుడు, అపూర్వవీరుడు రాముడు, ప్రత్యూమ్నుడు, చారుదేశ్నుడు, జాంబవతీ కుమారుడు సాంబుడు—వీరందరూ ఆనందంతో మంచాలు, కుర్చీలు, భోజనాలను వదిలేసి పరుగెత్తారు. గజరాజును ముందుగా ఉంచి, బ్రాహ్మణులు మంగళవేదాలు పఠిస్తూ, శంఖధ్వని, భేరీల మేళంతో, వేదఘోషలతో, భక్తి, గౌరవంతో రథాలపై వచ్చారు. వందలాది అగ్రగణ్యమైన ఏనుగులు, ప్రభువు దర్శనానికి ఉత్సాహంతో, మెరిసే కుండలాలు, ప్రకాశించే ముఖాలతో, నగరానికి మరింత వైభవాన్ని తెచ్చాయి. నర్తకులు, నటులు, గంధర్వులు, సూదులు, మాగధులు, గాయకులు—all ఆ మహాత్ముని అద్భుత కార్యాలను, కథలను ఆలపిస్తూ ఆనందంగా ఆహ్వానించారు. ఈ విధంగా, శ్రీకృష్ణుడు తన జన్మస్థలమైన నగరంలోకి, అపారమైన వైభవం, భక్తి, ఆనంద మధ్య ప్రవేశించాడు.