శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పాండవులు పాలిస్తున్న రాజ్యంలో, రాజు శత్రువు ఎప్పుడూ జన్మించలేదు కాబట్టి, ప్రజలకు ఎలాంటి కష్టాలు, వ్యాధులు, దురదృష్టాలు, ఇతర జీవుల వల్ల కలిగే బాధలు, తమ వల్ల కలిగే సమస్యలు కూడా కలగలేదు. ఆ సర్వశక్తిమంతుడు హరి, హస్తినాపురంలో కొన్ని నెలలు ఉండి, తన స్నేహితులను ఆనందింపజేసి, తన ప్రియమైన సోదరి సుభద్రను సంతోషపరిచాడు. తరువాత, ఆయన వెళ్ళే సమయం వచ్చినప్పుడు, స్నేహితులు, బంధువులు అనుమతిని ఇచ్చారు. హరి వారిని ఆలింగనం చేసుకుని, నమస్కరించి, తన రథంపై ఎక్కాడు. ఆయనతో పాటు, సుభద్ర, ద్రౌపది, కుంతి, విరాట రాజ కుమార్తె, గాంధారి, ధృతరాష్ట్ర, యుయుత్సు, కృపాచార్యులు, నకుల, సహదేవులు కూడా అక్కడ ఉన్నారు. వృకోదరుడు, ధౌమ్యుడు, మత్స్య రాజ కుమార్తె వంటి మహిళలు, శారంగధారి శ్రీకృష్ణుని వేరుపోవడం తట్టుకోలేక, విచారంతో, అయోమయంగా ఉన్నారు. సద్గుణసంపన్నుల సన్నిధిలో ఉండటం వల్ల, చెడు సాంగత్యం నుంచి విముక్తి పొందిన జ్ఞానులు, శ్రీకృష్ణుని కీర్తిని ఒకసారి వినగానే, దానిని వదలలేరు. పృథా కుమారులు, తమ మనస్సు శ్రీకృష్ణునిపై స్థిరంగా ఉండగా, ఆయనతో చూసి, మాట్లాడి, తినిపించి, పడుకుని, కూర్చుని, గడిపిన అనంతరం, ఆయన వేరుపోవడాన్ని తట్టుకోలేరు. అందరూ, తమ హృదయాలు శ్రీకృష్ణుని వెంట పరుగెత్తుతూ, కళ్ళు మెరిపించకుండా, ప్రేమతో ఆయనను అనుసరించారు. కుటుంబంలోని మహిళలు, దేవకీ కుమారుని వదులుకోవడం వల్ల, తమ కన్నీళ్లను ఆపుతూ, "అయిష్టం జరగకూడదు" అని కోరుకున్నారు. ఇంతలో, మృదంగాలు, శంఖాలు, భేరీలు, వీణలు, పణవాలు, గోముఖాలు, ధుంధురీలు, ఆనకాలు, గంటలు, దుండుబీలు వంటి వాద్యాలు మ్రోగాయి. కురు వంశ మహిళలు, శ్రీకృష్ణుని చూడాలనే ఉత్సాహంతో, రాజప్రాసాదాలపైకి ఎక్కి, ప్రేమతో, మర్యాదతో, పుష్పాలు వర్షించారు. గుడాకేశుడు (అర్జునుడు), తన ప్రియమైన మిత్రుని కోసం, ముత్యాల దారం, రత్నాల హ్యాండిల్ కలిగిన తెల్ల గొడుగు పట్టాడు. ఉద్ధవుడు, సత్యకీ, అద్భుతమైన చమర్లు పట్టి, మధుపతిని వీధిలో పుష్పవర్షంలో చమురు కొట్టారు. ఇదీదీ, ద్విజులు (బ్రాహ్మణులు) శుభాశీర్వాదాలు పలికారు—కొన్నివి యోగ్యంగా, మరికొన్నివి కాదు—శ్రీకృష్ణుని, గుణాతీతుడైన, గుణస్వరూపుడైన వారికి. కౌరవ రాజధానిలోని మహిళలు, పరస్పరం శ్రీకృష్ణుని గురించి మాట్లాడుకుంటూ, వారి మనస్సు ఆయనలో లీనమయ్యింది. వారు ఇలా అన్నారు: "ఇతడు సృష్టి ముందు, గుణాలు కలగక ముందు, స్వీయ శక్తి నిద్రలో ఉన్నప్పుడు, విశ్వానికి ఆత్మ, ప్రభువు, ఆదికాలంలో ఒకటిగా ఉన్నాడు. ఆతడు తన శక్తి ద్వారా, నామరూపాలు లేని ఆత్మకు నామరూపాలు ఇవ్వాలనుకుని, సృష్టిని ప్రారంభించాడు." "ఆ స్థానం, యోగులు తమ ఇంద్రియాలను, ప్రాణాన్ని జయించి, భక్తితో మనస్సు శుద్ధి చేసి దర్శిస్తారు—ఇతడు జీవనాన్ని పవిత్రం చేసే వాడు." "వేదాలలో, రహస్యంగా మునులు చెప్పే కథల్లో, ఇతడి స్నేహాన్ని, లీలలను, సృష్టిని, సంరక్షణను, లయను వర్ణిస్తారు. ఇతడు ఏ కార్యానికి కూడా బంధించబడడు." "పాప రాజులు అధర్మాన్ని పాలిస్తే, సాత్వతులలోనుంచి, ఇతడు వరం, సత్యం, దయ, కీర్తిని ధరించి, యుగానుగుణంగా, ప్రపంచానికి మేలుకోసం అవతరించాడు." "యదు వంశం ఎంత గొప్పది! మధు అడవి ఎంత పవిత్రమైనది! అక్కడ ఈ శ్రీకృష్ణుడు జన్మించి, తిరిగి, సర్వులను ఆనందింపజేస్తున్నాడు." "కుశస్థలి, స్వర్గ కీర్తిని మించి, భూమికి ధర్మాన్ని అందిస్తుంది. అక్కడ ప్రజలు, ఆయన చిరునవ్వుతో, కరుణతో చూస్తున్న ముఖాన్ని ఎప్పటికీ చూస్తుంటారు." "ఈ మహిళలు, వ్రతాలు, స్నానాలు, నైవేద్యాలు, ఇతర ఆచరణలు ద్వారా శ్రీకృష్ణుని పూజించారు. ఆయన వారి చేతులు పట్టి పెళ్లి చేసుకున్నాడు. వ్రజ మహిళలు, ఆయన మధురమైన మాటలను విని, పూర్తిగా ఆయనలో లీనమయ్యారు." "అతడు శిశుపాలుడు వంటి రాజులను జయించి, స్వయంవరాల్లో విజయాన్ని సాధించి, రాజకుమార్తెలను వేల సంఖ్యలో వివాహం చేసుకున్నాడు. ప్రద్యుమ్న, సంభ వంటి రాజకుమార్తెలను, భౌమాసురుని సంహరించి, రక్షించి, తన వద్దకు తీసుకెళ్లాడు." "ఈ మహిళలు, మర్యాద, పవిత్రతను వదిలినా, అత్యున్నత స్త్రీలుగా నిలిచారు. వారి పద్మాక్షుడు, వారి ఇంటిని ఎప్పటికీ వదలడు; ఆయన సన్నిధి, హృదయంలో స్ఫూర్తిని నింపుతుంది." ఈ విధంగా నగర మహిళలు మాట్లాడుతుండగా, హరి చిరునవ్వుతో, కరుణతో, వారి మాటలను గుర్తించి, తన మార్గంలో ముందుకు సాగాడు. అజాతశత్రువు (యుధిష్ఠిరుడు), శ్రీకృష్ణుని రక్షణ కోసం, తన నాలుగు రకాల సేనను ఏర్పాటు చేసి, ఆయనకు రక్షణ కల్పించాడు. ఆ తరువాత, శౌరి (శ్రీకృష్ణుడు), దూరం నుంచి వచ్చిన, వేరుపోవడాన్ని తట్టుకోలేని కౌరవులను ప్రేమతో నచ్చజెప్పి, తన ప్రియమైన వారితో తన నగరానికి బయలుదేరాడు. ఆయన కురు, జాంగల, పాంచాల, శూరసేన, యమునా తీర ప్రాంతాలు, బ్రహ్మావర్త, కురుక్షేత్ర, మత్స్య, సరస్వత ప్రాంతాలను దాటి, మరుదన్వా ఎడారిని, సౌవీర, ఆభీర ప్రాంతాలను, తరువాత ఆనర్తను చేరాడు. భార్గవునితో కలిసి, కొంత అలసిన గుర్రాలతో ప్రయాణించాడు. ప్రతి ప్రాంతంలో, స్థానికులు హరిని గౌరవంగా ఆహ్వానించారు. సాయంత్రం, ఆయన పశువుల కోసం పశుప్రదేశానికి వెళ్ళాడు. "సర్వోన్నత ప్రభూ! మేము, మీ సేవకులు, ముని అనుగ్రహంతో మీ దర్శనం లభించింది; ఇప్పుడు మాకు అనుమతి ఇవ్వండి," అని వారు ప్రార్థించారు. "మా వాక్కు మీ కీర్తిని వర్ణించటానికి, మా చెవులు మీ కథలు వినటానికి, మా చేతులు మీ సేవకు, మా మనస్సు మీ పాదాల వద్ద ఉండాలి; మా తల మీకు నమస్కరించటానికి, మా కళ్ళు పవిత్రులను దర్శించటానికి ఉపయోగపడాలి," అని వారు కోరారు. శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: వారు హరిని ప్రశంసిస్తూ ఉండగా, గోకులాధిపతి, మంటపానికి బంధించబడిన శ్రీకృష్ణుడు, చిరునవ్వుతో దేవతలకు ఇలా పలికాడు: "ముని కృప వల్ల, మీకు నా దర్శనం లభించిందని, ధనానికి మోహపడిన వారి మాటల వల్ల మీరు స్థానాన్ని కోల్పోయి, నా అనుగ్రహాన్ని పొందారని నాకు తెలుసు. సద్గుణసంపన్నులు, సమచిత్తులు, నన్ను పూర్తిగా భజించే వారికి, నా దర్శనం వల్ల బంధం ఉండదు; సూర్యుడు మన కళ్ళను బంధించనట్టు." "ఇప్పుడు, నలకూబరా! మీరు మీ లోకానికి వెళ్ళండి; మీరు కోరిన పరమ భక్తి మీ హృదయాల్లో ఏర్పడింది." శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: వారు శ్రీకృష్ణుని చుట్టూ ప్రదక్షిణ చేసి, పునః పునః నమస్కరించి, మంటపాన్ని వదిలి, ఉత్తర దిశకు ప్రయాణించారు. ఈ విధంగా, పరమాత్మ శ్రీకృష్ణుడు, భక్తి ద్వారా దర్శించబడ్డాడు; భక్తి లేకపోతే, బుద్ధిమంతులు కూడా ఆయనను చూడలేరు. ఆయన కర్మలు, జన్మ, ఇతర విషయాలు, ఇతరులకు వర్తించే నియమాలకు లోబడవు; అవి మాయ ద్వారా, కర్తత్వ భావాన్ని ఖండించడానికి మాత్రమే ఆయనకు నిర్దిష్టించబడ్డాయి.