శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

భీష్ముడు తన మనస్సును పరమపవిత్రమైన ప్రేమతో శ్రీకృష్ణునిపై స్థిరపరిచాడు. మూడు లోకాలకు ఆనందదాయకుడైన ఆయన, తమాల వృక్షంలా నలుపుగా, సూర్యకాంతి వంటి వస్త్రాలతో అలంకరించబడినవాడు. ఆయన రూపాన్ని వంచుకురుల జుట్టు చుట్టుముట్టి ఉంటుంది; కమలముఖంతో అర్జునునికి మిత్రుడవాడైన కృష్ణునిపై నా ప్రేమ ఎల్లప్పుడూ నిలిచిపోవాలని భీష్ముడు ఆకాంక్షించాడు. యుద్ధరంగంలో, శ్రమతో汗ంతో ఆయన ముఖం మెరిసిపోతూ, గుర్రాల పొగతో జుట్టు అలముకున్నది. నా పదునైన బాణాలతో ఆయన చర్మం దెబ్బతిన్నా, ఆయన ధగధగలాడే కవచాన్ని ధరించి ఉన్నాడు. అలాంటి కృష్ణుడు, నా యథార్థ స్వరూపుడు, నాకు సదా సమీపంగా ఉండాలని కోరుకున్నాడు. యుద్ధమధ్యంలో, తన మిత్రుడు అర్జునుని మాటలు విని, రథాన్ని రెండు సేనల మధ్య నిలిపాడు. శత్రు సైనికుల ప్రాణాలను కాపాడుతూ నిలిచిన పార్థసఖుడైన ఆయన నా ప్రేమకు కేంద్రబిందువుగా ఉండాలని భీష్ముడు కోరుకున్నాడు. విపక్ష సేనను చూసి, తన బంధువులను సంహరించడంలో తప్పు ఉందని భావించిన అర్జునుడి మోహాన్ని, ఆత్మజ్ఞానంతో కృష్ణుడు తొలగించాడు. అలాంటి ఆయన కమలపాదాలకు నాకు పరమభక్తి కలగాలని భీష్ముడు ప్రార్థించాడు. తన ప్రమాణాన్ని విస్మరించి, నా ప్రమాణాన్ని నెరవేర్చేందుకు, కృష్ణుడు రథం మీద నుంచి దూకాడు. ఆయనపై వస్త్రం జారిపడింది; చేతిలో కొరడాతో, హరివైపు పరిగెత్తినట్లు, శత్రు ఏనుగును సంహరించేందుకు ముందుకు దూసుకెళ్లాడు. నా పదునైన బాణాలతో ఆయన దేహం గాయపడి, నా విల్లు విరిగిపోయింది. నా శరీరం రక్తంతో తడిసిపోయింది. ఆ క్షణంలో, నన్ను సంహరించేందుకు దూసుకొచ్చిన ఆ ముకుందుడు నాకు శరణు కావాలని భీష్ముడు ప్రార్థించాడు. చివరి శ్వాసలో, అర్జునుని రథంపై, చేతిలో పగ్గాలు, కొరడా పట్టుకుని నిలిచిన ఆ ప్రభువు రూపాన్ని తిలకించేవారికి, వారు తమ యథార్థ స్వరూపాన్ని పొందినట్లు, నా భక్తి ఆయనపై స్థిరపడాలని భీష్ముడు కోరాడు. గోపికలు, తమ మోహనమైన నడకతో, ఆహ్లాదకరమైన నవ్వులతో, ప్రేమతో కూడిన, కొంత కోపంతో కూడిన చూపులతో, ఆయన లీలలను మదనంతో, మోహంతో అనుకరించేవారు. వారు ఆయన స్వరూపంలో పూర్తిగా లీనమైపోయారు. యుధిష్ఠిరుని రాజసూయ యాగంలో, మునులు, రాజులతో చుట్టుముట్టబడి ఉన్న సభలో, కృష్ణుడు మాత్రమే పూజకు అర్హుడై, నా కళ్లకు ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆయన తన నిజమైన స్వరూపాన్ని నాకు వెల్లడించాడు. ఇప్పుడు నేను జన్మించని ఆ పరమాత్మను, అన్ని జీవుల హృదయంలో ఉన్నవాడిని, ప్రతి ఒక్కరూ వారి మనస్సు ప్రకారం వేర్వేరుగా ఊహించుకునే వాడిని, అనేక ప్రతిబింబాల్లో ఒకే సూర్యుడిలా, గుర్తించాను. నా భేదబుద్ధి తొలగిపోయింది. సూతుడు చెప్పాడు: ఇలా భీష్ముడు తన మనస్సు, వాక్కు, చూపును శ్రీకృష్ణునిపై స్థిరపరిచి, తన ఆత్మను పరమాత్మలో లీనంచేసి, శ్వాసను లోపలికి తీసుకుని స్థిరంగా మారాడు. భీష్ముడు అవిభాజ్యమైన బ్రహ్మంలో లీనమవుతున్నాడని గ్రహించిన వారందరూ, సాయంకాలం పక్షులు మౌనంగా ఉండే విధంగా, నిశ్శబ్దంగా నిలిచారు. అప్పట్లో దేవతలు, మనుషులు మృదంగాలు మోగించారు. సజ్జనులు భీష్ముని స్తుతించారు. ఆ రాజుపై ఆకాశం నుండి పుష్పవర్షం కురిసింది. భీష్ముడు పరమపదాన్ని పొందిన తర్వాత, యుధిష్ఠిరుడు, భృగువంశీయుడైన తన తండ్రి సమక్షంలో, సక్రమంగా అంత్యక్రియలు నిర్వహించాడు. అయినా కొంతకాలం అతడు లోతైన దుఃఖంలో మునిగిపోయాడు. ఆ సమయంలో మునులు హర్షంతో శ్రీకృష్ణుని రహస్య నామాలతో స్తుతించి, తమ హృదయాలను ఆయనపై స్థిరపరిచి, తమ ఆశ్రమాలకు తిరిగి వెళ్లిపోయారు. తర్వాత యుధిష్ఠిరుడు, కృష్ణుడు తోడుగా, గజాహ్వయకు వెళ్లి, తన తండ్రి, తపస్విని గాంధారిని ఓదార్చాడు. తండ్రి అనుమతి, కృష్ణుని సమ్మతితో, మహాబలుడు యుధిష్ఠిరుడు తన తండ్రి, తాతల నుండి వచ్చిన రాజ్యాన్ని ధర్మబద్ధంగా పాలించాడు. వీరుల తల్లి, తన కుమారునికి పునఃప్రాప్తి వల్ల ఆనందంతో, తన కళ్లలో మంగళమైన కన్నీళ్లు, తన వక్షోజాల నుండి పాలు ప్రవహిస్తూ, తన కుమారునిని పునరపి పునరపి అభిషేకించింది. ప్రజలు రాణిని ఉద్దేశించి, "అమ్మా! అదృష్టవశాత్తూ, నీ కుమారుడు, కష్టాలు తొలగించే వాడు, దీర్ఘకాలం తర్వాత తిరిగి వచ్చాడు. ఇప్పుడు భూమిని రక్షిస్తాడు," అని అన్నారు. "నిశ్చయంగా, ఓ రాణీ! నీవు బాధలను తొలగించే ప్రభువును పూజించావు. ఎందుకంటే, స్థిరమైన మనస్సుతో ఆయనను ధ్యానించే వారు, దుర్లభమైన మరణాన్ని కూడా జయించగలరు," అని ప్రజలు అన్నారు. ఇలా ప్రజలు యుధిష్ఠిరుడిని, అతని అన్నదమ్ములను ఆదరించి, సంతోషంతో రాజు హస్తిలో ఏనుగుపై ఎక్కి, అందరి ప్రశంసలతో నగరంలో ప్రవేశించాడు. ప్రతి ప్రవేశద్వారంలో మకరతొరణాలు, అరటి కాండాలతో గుచ్చిన సమూహాలు, పానస, తాంబూలపు గుట్టలు అందంగా అలంకరించబడ్డాయి. ప్రతి ద్వారాన్ని నీళ్లు నింపిన కలశాలు, దీపాలు, మామిడి ఆకులతో తయారైన తోరణాలు, ముత్యాల హారాలతో శోభాయమానంగా అలంకరించారు. నగరం నలుమూలలా కోటలు, గేట్లు, ఇళ్ళు బంగారు అలంకరణలతో, మణిమయ గోపురాలతో మెరిసిపోయింది. ప్రాంగణాలు, వీధులు, కూడలులు శుభ్రంగా, గంధపు నీటితో చల్లబడి, అన్నం, అఖండ ధాన్యం, పువ్వులు, పండ్లు, అక్షతలు సమర్పించబడ్డాయి. ధైర్యవంతుడైన రాజు వీధిలో ప్రయాణించగా, నగరంలోని మహిళలు వివిధ చోట్ల పండ్లు, పువ్వులు, నీరు, పెరుగు, అక్షతలు, దర్భ, శుభపదార్థాలతో స్వాగతం పలికారు. ఆ సద్గుణవంతులైన మహిళలు, కుమారులతో పాటలు పాడుతూ, ప్రేమతో రాజుకు ఆశీర్వాదాలు అందించారు. రాజు తన తండ్రి మందిరంలో ప్రవేశించాడు. ఆ అద్భుతమైన మందిరంలో, ముత్యాల సమూహాలతో అలంకరించబడి, తండ్రి అతడిని అపారంగా ప్రేమించాడు. రాజు అక్కడ దేవతలవలె నివసించాడు. అక్కడ మంచాలు పాలనురుగు వంటి తెలుపుగా, బంగారు అలంకరణలతో మెరిసిపోయాయి. అత్యంత విలువైన ఆసనాలు, బంగారు వస్తువులు అక్కడ ఉన్నాయి. కంచు గోడలు, మహా పచ్చమణులు, ఆభరణాల మణులతో అలంకరించబడిన దీపాలు అక్కడ మెరిసిపోయాయి. ఆ మానవ స్వర్గంలో, అద్భుతమైన దేవతా వృక్షాలతో తోటలు, కూలిన పక్షుల జంటలు, మదోత్కటమైన తేనెటీగల గీతాలతో నిండిపోయాయి. నీలమణి మెట్లతో కూడిన పుష్కరిణులు, కమలాలు, నీలాలు, కుముదాలు వికసించి, హంసలు, క్రౌంచాలు, చక్రవాక పక్షులు సంచరించేవి. రాజర్షి ఉత్తానపాదుడు తన కుమారుని మహిమను చూసి, విని, అత్యంత ఆశ్చర్యంతో తడిసి ముద్దయ్యాడు. ప్రజలకు ప్రీతిపాత్రుడుగా, మంత్రుల అనుమతితో ఎదిగిన ధ్రువుని భూమిపై అధిపతిగా నియమించాడు. తన వృద్ధాప్యాన్ని గుర్తించిన రాజు, విరక్తుడై, ఆత్మసాధన మార్గాన్ని ఆలోచిస్తూ, అరణ్యానికి వెళ్లాడు. శౌనకుడు ఇలా ప్రశ్నించాడు: "ఓ మహర్షీ! యుధిష్ఠిరుడు తన రాజ్యాన్ని కోరిన శత్రువులను సంహరించి, అన్నదమ్ములతో కలసి భోజనం సుఖంగా పొందుతున్న తర్వాత, ఆయన ఏమి చేశాడు? ఆయన తదుపరి ప్రవర్తన ఏమిటి?" సూతుడు ఇలా వివరించాడు: జగత్పతియైన హరి, తన సంతానుల చేత తగిలిన అగ్నిలో నాశనం అయిన కురు వంశాన్ని పునరుద్ధరించాడు. యుధిష్ఠిరుని తన స్వంత రాజ్యంలో స్థాపించి, హర్షంతో తృప్తిపడ్డాడు. భీష్ముడు, అచ్యుతుని ఉపదేశాలను విని, నిజమైన జ్ఞానంతో సందేహాలు తొలగించుకున్న యుధిష్ఠిరుడు, తన అన్నదమ్ములతో ఇంద్రునిలా, భూమిని పాలించాడు. ఆయన పాలనలో, మేఘాలు కావలసినప్పుడు వర్షించాయి; భూమి కావలసినంత ధాన్యం ప్రసాదించింది; పశువులు ఆనందంగా పాలు నింపాయి. నదులు, సముద్రాలు, పర్వతాలు, అడవులు, మొక్కలు, ఔషధాలు—all యుధిష్ఠిరుని కోరికల ప్రకారం ఫలాలను ప్రసాదించాయి.