ఈ కథ శ్రీమద్భాగవతంలో పృథా దేవి భక్తితో శ్రీకృష్ణుని స్తుతిస్తూ, రాజు ధర్మపుత్రుడి విచారాన్ని, నారదముని ఉపదేశాన్ని, రాజు తపస్సు విధానాన్ని తెలుపుతుంది. శ్రీకృష్ణుని కీర్తిని నిత్యం వినేవారు, పాడేవారు, స్మరించేవారు, ఆ కర్మల్లో ఆనందించేవారు త్వరలోనే ఈ లోకబంధాన్ని తొలగించే ఆయన పదాలను దర్శిస్తారు. పృథా దేవి, “ప్రభూ, మేము నీ భక్తులు, నీపై ఆధారపడి ఉన్నవారు. మాకు నీ పదములు తప్ప మరొక ఆశ్రయం లేదు. మేము రాజ్యబంధనాల వల్ల పాపాలకు లోనైనా, నువ్వు మమ్మల్ని విడిచిపెడతావా?” అని ప్రశ్నిస్తుంది. “మేము పాండవులు, యదువులు—మేరే పేర్లు, రూపాలు మాత్రమే. నీవు, ఇంద్రియాధిపతి, కనబడనప్పుడు మేము శూన్యమే. గదాధరా, నీ పాదాలు భూమిని అలంకరిస్తున్నప్పుడు భూమి ప్రకాశిస్తుంది. నీ దృష్టి వల్లే దేశాలు, ఔషధాలు, అడవులు, పర్వతాలు, నదులు, సముద్రాలు—all flourish. ఈ లోకంలో నాపై ఉన్న బలమైన మమకారాన్ని, పాండవులపై, వృష్ణులపై ఉన్న ప్రేమను నీవు తొలగించు. మధుసూదనా, నా మనస్సు ఎప్పుడూ నిన్ను మాత్రమే ప్రేమించు, గంగా సముద్రానికి కలిసి పోయినట్టు.” “శ్రీకృష్ణా, కృష్ణుని స్నేహితా, వృష్ణిలో ముఖ్యుడా, దుష్టులను సంహరించేవాడా, రాజవంశాల్లో అగ్నిలా, మోక్షాన్ని ప్రసాదించేవాడా, గోవిందా, గోమాతలకు, బ్రాహ్మణులకు, దేవతలకు కష్టాన్ని తొలగించేవాడా, యోగేశ్వరా, గురువుగా ఉన్న ప్రభూ, నిన్ను నమస్కరిస్తున్నాను.” ఈ విధంగా పృథా మధురంగా కీర్తించినప్పుడు, శుభప్రదమైన వైకుంఠుడు శ్రీకృష్ణుడు, మాయతో ఆమెను మోహపరిచినట్టు, మృదువుగా చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఆమెను ప్రేమగా వీడిపొంది, హస్తినాపురానికి ప్రవేశించాడు. తన నగరానికి వెళ్లేందుకు స్త్రీలతో బయలుదేరినప్పుడు, రాజు ప్రేమతో ఆయనను ఆపాడు. వ्यासుడు, ఇతర ఋషులు, అద్భుతకారుడు కృష్ణుడు, ఇతిహాసాలతో బోధించినా, రాజు దుఃఖంతో అర్థం చేసుకోలేదు. ధర్మపుత్రుడు, తన మిత్రుల సంహారాన్ని తలచి, బ్రాహ్మణులకు, బంధువులకు, స్నేహితులకు, పిల్లలకు, తండ్రులకు, గురువులకు హాని చేసిన పాపం గురించి విచారంతో మాట్లాడాడు. “నా హృదయంలో ఉన్న అజ్ఞానం చూడండి! పరబంధానికి, అన్య శరీరానికి, ఎన్నో సైన్యాలను సంహరించాను. పాపం నుంచి లక్షల సంవత్సరాలు నరకంలో ఉంటేను కూడా, ఈ హానిపాపం నుంచి విముక్తి లభించదు. రాజు ప్రజలను రక్షించేందుకు యుద్ధంలో శత్రువులను సంహరించటం పాపం కాదు అంటారు, కానీ ఆ మాటలు నన్ను సాంత్వన చేయడం లేదు. ఇక్కడ మహిళలకు, వారి బంధువులను హతమార్చినందుకు, ఇంటివాళ్ళ చర్యల వల్ల వచ్చిన శత్రుత్వాన్ని తొలగించలేను. మట్టితో మట్టి నీటిని శుద్ధం చేయలేను; మద్యం మద్యం మచ్చను తొలగించలేను; అలాగే ప్రాణిని హతమార్చిన పాపాన్ని యాగాలతో శుద్ధం చేయలేను.” ఇప్పుడు, రాజుతో, “ప్రిన్సే, పరమరహస్య మంత్రాన్ని విను. ఈ మంత్రాన్ని ఏడు రాత్రులు జపిస్తే, ఆకాశంలో సంచరించే జీవులను దర్శించవచ్చు.” అని చెప్పారు. “ఓం, శుభప్రదుడైన వాసుదేవుడికి నమస్కారం.” ఈ మంత్రంతో, యోగి వివిధ పదార్థాలతో, శుద్ధమైన స్థలంలో, సమయాన్ని తెలుసుకుని, నీటితో, పుష్పాలతో, వనమూలికలతో, ఫలాలతో, కొత్త పచ్చడి వస్త్రాలతో, ముఖ్యంగా తులసీ పత్రాలతో, భగవంతుని ఆరాధించాలి. భగవంతుని మూర్తిని భూమి, నీరు, ఇతర పదార్థాలతో తయారు చేసి, యోగి, స్వయం నియంత్రణతో, మౌనంగా, మితాహారంగా, ఆ మూర్తిని పూజించాలి. భగవంతుడు, ఉన్నతమైన శ్లోకాలతో స్తుతించబడినప్పుడు, తన అద్భుత శక్తితో, స్వేచ్ఛతో, హృదయంలో ప్రత్యక్షమవుతాడు. గతంలో చేసిన సేవలను ఇప్పుడు మంత్రస్థ మూర్తికి, మనసు మంత్రంలో లీనమై, సమర్పించాలి. శరీర, మనస్సు, వాక్కుతో, హృదయార్పణతో భగవంతుని సేవించినప్పుడు, నిజంగా పూజ చేయబడుతుంది. మాయలేని, నిష్కపటంగా పూజించే వారికి, భగవంతుడు భక్తిని పెంచి, అత్యున్నత మంగళాన్ని ప్రసాదిస్తాడు; అది సాధారణ కర్తవ్యాలతో లభించదు. ఇంద్రియ సుఖాలపై ఆసక్తి లేని వారు, యోగభక్తితో, నిరంతరమైన, నిష్కపట భక్తితో, భగవంతుని పూజించాలి; పూర్తిగా ముక్తి పొందేందుకు. ఈ విధంగా ఉపదేశం పొందిన రాజు, ప్రదక్షిణ చేసి, నమస్కరించి, భగవంతుని పాదములతో పవిత్రమైన మధువనానికి వెళ్లాడు. తపస్సు కోసం అడవికి వెళ్లిన తర్వాత, మహర్షి, రాజు సత్కారంతో, లోపలికి ప్రవేశించి, సౌకర్యంగా కూర్చుని మాట్లాడాడు. నారదుడు, “రాజా, ఎందుకు మనస్సులో దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తూ, ముఖం శుష్కంగా, దుఃఖంతో కూర్చున్నారు? కోరిక లేదా కర్తవ్యము, ధనంతో కలిపి, నెరవేరకపోతున్నదా?” అని అడిగాడు. రాజు, “ఓ బ్రాహ్మణా, నా కుమారుడు, ఐదు సంవత్సరాల చిన్నవాడు, తల్లి తోడుగా, క్రూరమైన మహిళ చేత అడవిలో నిష్కాసితుడయ్యాడు; అతను గొప్ప తపస్వి. అతను అడవిలో బలహీనంగా ఉన్నప్పుడు, నక్కలు అతన్ని హాని చేయకూడదు; అలసిపోయి, పడుకున్న, ఆకలితో, కమల ముఖం శుష్కంగా ఉన్న వాడిని. నా దురదృష్టాన్ని చూడండి! ఒక మహిళ చేత పరాజయమయ్యాను; నా ఒడిలో ప్రేమతో చేరాలనుకున్న ఆ నిర్దోషుడిని సాదరంగా అంగీకరించలేదు—నన్ను ఎంత పాడుగా చేశాను!” నారదుడు, “ప్రజలను రక్షించే వాడా, నీ కుమారుని గురించి దుఃఖించకు; దేవతలు అతన్ని కాపాడుతున్నారు. అతని మహిమను తెలియక, నీవు శోకిస్తావు; అతని ఖ్యాతి ప్రపంచంలో వ్యాపిస్తుంది. లోకపాలకులకు కూడా కష్టమైన కార్యాన్ని చేసి, త్వరలో నీకు గొప్ప ఖ్యాతిని తెచ్చిపెడతాడు.” మైత్రేయుడు చెబుతాడు: దివ్యముని మాటలు విన్న రాజు, రాజ్య వైభవాన్ని పక్కనపెట్టి, తన కుమారుని గురించి మాత్రమే ఆలోచించాడు. అక్కడ, శుద్ధి, అభిషేకం చేసి, రాత్రిని నియమంగా గడిపి, మనస్సు శాంతంగా, భగవంతుని ఆరాధనలో నిమగ్నమయ్యాడు. ప్రతి మూడు రాత్రుల తర్వాత, బిల్వ, బేరి వంటి ఫలాలతో జీవిస్తూ, ఒక నెల హరి పూజ చేశాడు. రెండవ నెలలో, ప్రతి ఆరో రోజున, పతితమైన ఆకులు, గడ్డి, తదితరాలతో ఆహారం సిద్ధం చేసి, భగవంతుని పూజించాడు. మూడవ నెలలో, ప్రతి తొమ్మిదవ రోజున, కేవలం నీటితో జీవించి, ధ్యానంలో లీనమై, శ్రీహరి దగ్గరికి చేరాడు. నాలుగవ నెలలో, ప్రతి పదహారవ రోజున, గాలి మీద జీవించి, శ్వాస నియంత్రణతో, భగవంతుని ధ్యానంలో స్థిరంగా ఉన్నాడు. ఈ విధంగా, పాండవుల, ధర్మపుత్రుడి, నారదముని, రాజు తపస్సు—all intertwine in భక్తి, ఉపదేశం, తపస్సు, శ్రీకృష్ణుని కృప.