శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పృథా, శ్రీకృష్ణుని దర్శించునప్పుడు, తన హృదయం ఆనందంతో, కృతజ్ఞతతో నిండిపోయింది. ఆమె మనసులో శ్రీకృష్ణుని పునఃపునః నమస్కరించింది—వాసుదేవుడిగా, దేవకీ కుమారుడిగా, నందగోప కుమారుడిగా, గోపాలకుల మధ్య బాలుడిగా, గోవిందుడిగా. మళ్ళీ మళ్ళీ, “నమో నమః” అని నమస్కరించింది. ఆమె శ్రీకృష్ణుని పద్మనాభుడిగా, పద్మమాల ధరించినవాడిగా, పద్మ నేత్రుడిగా, ఆయన పదాలు పద్మాలవంటివిగా భావించి, “నమో నమః” అని నమస్కరించింది. హృషీకేశుడు, దుర్మార్గుడు కంసుడు చేత బంధించబడి, ఎన్నో సంవత్సరాలు బాధపడిన దేవకీని విముక్తి చేశాడు. అలాగే, ఓ ప్రభూ, నీవు మమ్మల్ని—నా కుమారులను—ఎన్నో ప్రమాదాల నుండి రక్షించావు. విషం నుండి, మహా అగ్నిప్రకోపం నుండి, రాక్షసుని దర్శనంలోనుండి, దుర్మార్గుల సభ నుండి, అరణ్యంలో నైరంతర కష్టాల నుండి, బలమైన యోధులతో యుద్ధాల్లోనుండి, ద్రౌణుని ఆస్త్రం నుండి—హరి, నీవు మమ్మల్ని రక్షించావు. ప్రభూ, ఈ కష్టాలు మమ్మల్ని ఎప్పటికప్పుడు కలిగించాలి. ఎందుకంటే, నిన్ను మళ్ళీ మళ్ళీ దర్శించగలిగితే, మేము పునర్జన్మను చూడము. జన్మ, సంపద, విద్య, అందంతో గర్వపడే వారు నిజంగా నిన్ను సమ్ముఖంగా సంబోధించలేరు. ఎందుకంటే, నీవు నిరాశ్రయులకు మాత్రమే అందుబాటులో ఉంటావు. నమో నమః! నీకు, ఓ నిరాశ్రయుల సంపదా, నీవు కర్మల బంధనాలకు అతీతుడవు, నీవు స్వయంగా ఆనందించేవాడవు, నీవు శాంతుడవు, నీవు మోక్షాధిపతివి. నిన్ను నేను కాలముగా భావిస్తున్నాను—ఆది, అంతం లేని, సమస్త జీవులలో సమంగా విహరించే, పరస్పర విరోధాల మూలంగా ఉండే, సమస్తాన్ని వ్యాపించే నియంత్రకుడివి. ప్రభూ, నీ సంకల్పాన్ని ఎవ్వరూ గ్రహించలేరు. నీ కార్యాలు మానవులను మోసగించేవి. నీకు ప్రీతి లేదా ద్వేషము లేదు, కానీ జనులు మదిలో పక్షపాతం కలిగి ఉంటారు. ప్రపంచానికి ఆత్మగా, అజన్మ, అకర్తగా, జంతువులలో, మానవులలో, జలచరాలలో జన్మించి, కార్యాలు చేయడం—ఇవి అత్యంత మాయాత్మకంగా కనిపిస్తాయి. గోపిక నీ淘పరిమిత mischievous పనులకు నిన్ను బంధించేందుకు త్రాడు తీసుకొచ్చినప్పుడు, భయంతో నీ కళ్ళు కన్నీరు, అంజనం కలిపి, నీ ముఖాన్ని భయంతో వంచినపుడు—even the fearful fear you—ఇది నాకు ఆశ్చర్యంగా ఉంది. అజన్ముడు యదువంశంలో, సద్గుణుల ఖ్యాతికోసం జన్మించాడని కొందరు అంటారు, మలయ పర్వతాల్లో చంద్రపుడు పెరిగినట్టు. ఇంకొందరు, వాసుదేవుడు, దేవకీ ప్రార్థనతో, అజన్ముడు ఈ లోకాన్ని రక్షించేందుకు, దేవతద్వేషులకు నాశనం చేయటానికి అవతరించాడని అంటారు. బ్రహ్మా ప్రార్థనతో, భూమి భారంతో సముద్రంలో మునిగిపోతున్నప్పుడు, భారం తగ్గించేందుకు నీవు అవతరించావని మరికొందరు అంటారు. ఇంకొందరు, అజ్ఞానం, కామం, కర్మల వల్ల బాధపడే జనులకు వినదగిన, స్మరించదగిన కార్యాలు చేయటానికి నీవు వచ్చావని అంటారు. నీ కార్యాలను ఎప్పటికప్పుడు వినే, పాడే, స్తుతించే, స్మరించే, ఆనందించే వారు త్వరలోనే నీ పద్మపాదాలను దర్శిస్తారు—అవి సంసార ప్రవాహానికి ముగింపు. ప్రభూ, నీవు మమ్మల్ని—నీ భక్తులతో, నీ ఆధారంగా బతికే వారిని—నిరాకరించబోతున్నావా? మేము రాజ్యానికి, పాపాలకు బంధించబడ్డామైనా, నీ పద్మపాదాలు మాకు మరొక ఆశ్రయం లేదు. మేము పాండవులు, యదువులు—మొత్తం పేర్లు, రూపాలే. నీవు, ఇంద్రియాధిపతి, దర్శించబడని సమయంలో, మేము ఏమి కాదు. గదాధరా, నీ పాదాలు భూమిని అలంకరిస్తున్నప్పుడు, ఈ భూమి ప్రకాశిస్తుంది; నీ పాదాల చిహ్నాలతో. నీ దృష్టి వల్ల ఈ భూమి, మొక్కలు, వృక్షాలు, అరణ్యాలు, పర్వతాలు, నదులు, సముద్రాలు—all flourish. అందుకే, ఓ విశ్వాధిపతి, విశ్వాత్మా, విశ్వరూపా, నాకు పాండవులు, వృష్ణులు మీద ఉన్న బలమైన మమకార బంధాన్ని నీవు తెంచు. మధుసూదనా, నా మనస్సు మరొక వస్తువు మీద దృష్టి పెట్టకుండా, గంగా సముద్రానికి కలిసినట్టు, నిత్యం నీ మీద ప్రేమను కలిగి ఉండాలి. శ్రీకృష్ణా, కృష్ణుని మిత్రా, వృష్ణివంశాధిపతి, దుర్మార్గులను నాశనం చేసే వాడా, రాజవంశాల్లో అగ్నిగా, మోక్షాన్ని ప్రసాదించే శక్తి కలిగినవాడా, గోవిందా, గోవులు, బ్రాహ్మణులు, దేవతలకు బాధను తొలగించేవాడా, యోగాధిపతి, గురువుగా, నీవు అందరికీ ఉపదేశకుడివి—ప్రభూ, నేను నీకు నమస్కరిస్తున్నాను. ఈ విధంగా, పృథా శ్రీకృష్ణుని మధురమైన పదాలతో స్తుతించగా, వైకుంఠుడు, సర్వమంగళుడైన ప్రభువు, చిరునవ్వుతో ఆమెను తన మాయతో మోహింపజేస్తూ, సంతోషంగా స్పందించాడు. ఆమెను ప్రేమతో వీడ్కోలు చెప్పి, శ్రీకృష్ణుడు హస్తినాపురంలో ప్రవేశించాడు. తన నగరానికి స్త్రీలతో బయలుదేరే సమయంలో, రాజు ప్రేమతో ఆయనను ఆపాడు. వ్యాసుడు, ఇతర ఋషులు, అద్భుత కార్యాలు చేసిన కృష్ణుడు, ఇతిహాసాలు చెప్పినా—రాజు, ధర్మపుత్రుడు, దుఃఖంతో, అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు. స్నేహితుల హత్యను గుర్తు చేసుకుంటూ, బ్రాహ్మణులారా, రాజు మానవుల మానసిక స్థితితో, మమకారం, మోహంతో మాట్లాడాడు. “అయ్యో! నా హృదయంలో ఉన్న పాపంతో, నా అజ్ఞానం ఎంత లోతుగా ఉంది! ఇతరుల శరీరాల కోసం, ఎన్నో సైన్యాలను హతముచేశాను. పది లక్షల సంవత్సరాలు నరకంలో విడుదలైనా, పిల్లలు, బ్రాహ్మణులు, స్నేహితులు, బంధువులు, తండ్రులు, అన్నలు, గురువులను హానిచేసిన పాపం నుండి నేను విముక్తి పొందలేను. ధర్మయుద్ధంలో శత్రువులను హతముచేయడం, ప్రజలను రక్షించే రాజుకి పాపం కాదు. అయినా, ఈ ఆదేశాలు నాకు సంతృప్తి ఇవ్వలేదు. ఇక్కడ, స్త్రీలకు, వారి బంధువులు హతమయ్యారు. ఇల్లాళ్ళ చర్యల వల్ల వచ్చిన శత్రుత్వాన్ని, నేను తొలగించలేను. చెత్త నీటిని చెత్తతో శుభ్రం చేయలేము; మద్యం మద్యం మచ్చను తొలగించదు. అలాగే, ప్రాణహానిని ఒకే యజ్ఞంతో శుద్ధి చేయలేము. ఇప్పుడు, ఓ యువరాజా, పరమ గూఢమైన మంత్రాన్ని విను. ఈ మంత్రాన్ని ఏడు రాత్రులు జపిస్తే, ఆకాశంలో విహరించే జీవులను దర్శించగలుగుతారు. ‘ఓం, భగవత్ వాసుదేవాయ నమః.’ ఈ మంత్రంతో, వివిధ ద్రవ్యాలతో, యోగ్యమైన స్థలం, కాలాన్ని తెలుసుకొని, జ్ఞాని పూజ చేయాలి. శుద్ధమైన నీరు, పూలు, అడవి మూలాలు, పండ్లు, పూత మొక్కలు, పసితనపు వస్త్రాలు, ముఖ్యంగా తులసి దళాలతో, ప్రభువును పూజించాలి. భగవంతుని పూజకు భౌతిక రూపాన్ని—భూమి, నీరు, ఇతర మూలకాలు—సాధించాక, మితాహారుడు, శాంతుడైన, వాక్సంయముడు, యతివాడు, పూజ చేయాలి. ప్రభువు, స్తుతి పదాలతో, తన అద్భుత శక్తితో, స్వేచ్ఛానిర్ణయంతో, హృదయంలో వెలుగుతాడు. ఆయనను హృదయంలో ధ్యానించాలి. మునుపు చేసిన సేవలను, ఇప్పుడు మంత్రస్థాపిత రూపానికి, హృదయం మంత్రంలో లీనమై, సమర్పించాలి. శరీరం, మనసు, వాక్కు, హృదయభక్తితో, ప్రభువును సేవించినప్పుడు, నిజంగా పూజ చేయబడుతుంది. మోసము లేని, యథావిధిగా పూజించే వారికి, ప్రభువు వారి భక్తిని పెంచి, వారు కోరిన ఉత్తమ ఫలితాన్ని ప్రసాదిస్తాడు—అది సాధారణ కర్తవ్యాలతో లభించదు. ఈ విధంగా, పృథా భక్తితో శ్రీకృష్ణుని స్తుతించగా, రాజు తన పాపాల గురించి విచారించాడు, పూజా విధానాన్ని విన్నాడు. భగవంతుని సేవతో, ఆయనకు మోక్షం, శాంతి, భక్తి లభించాయి.