శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఈ కథను వినడం ద్వారా పాపాలు నశించిపోతాయి, ముక్తికి మార్గం సులభమవుతుంది, భక్తి పరిపుష్టి పొందుతుంది. కృష్ణునికి ప్రియమైన ఈ భాగవత గాథను శ్రద్ధతో వినే ధన్యులకు యాత్రలు, వ్రతాలు అవసరం లేదు. యమధర్మరాజు కూడా తన దూత చేతిలో పాశం పట్టుకుని ఉన్నప్పటికీ, భగవంతుని కథల్లో మునిగిపోయిన వారిని చూడగానే, "విష్ణుభక్తులపై నాకు అధికారమే లేదు, వారిని వదిలెయ్యి" అని చెప్పుతాడు. ఈ సంసారంలో మనస్సులు ఇంద్రియవిషయాల విషమయం వల్ల కలవరపడుతున్నప్పుడు, కనీసం అరముహూర్తం అయినా శుకదేవుడు చెప్పిన భాగవతామృతాన్ని పానంచేయండి. ఎందుకు వ్యర్థమైన కథలు విని తప్పుదారిలో తిరుగుతున్నారు? పరమపవిత్రమైన ఈ భాగవతాన్ని పరীক্ষిత్ మహారాజు తన చెవులతో స్వయంగా విన్నాడు కదా! శుకదేవుడు ప్రవచించిన ఈ రసమయమైన కథను ఎవరైనా పారాయణ చేస్తే, ఆయన గొంతులో ఆ కథ నిలిచి, ఆయనే వైకుంఠనాధుడవుతాడు. అన్ని శాస్త్రాలు, సిద్ధాంతాలను పరిశీలించినా, శుకకథ కంటే పవిత్రమైనది మరొకటి లేదు. ఈ ద్వాదశ స్కంధాల సారం పరమానందానికి పానీయంగా త్రాగండి. ఈ భాగవతాన్ని భక్తితో నిత్యం వినేవారు, పవిత్ర వైష్ణవుల సమక్షంలో ప్రవచించే వారు ఇద్దరికీ కూడా ఫలితం లభిస్తుంది. వారికి ఈ లోకంలో అసాధ్యమైనది ఏమీలేదు. ఒకసారి శౌనకుడు సూతుడిని అడిగాడు: "నారదుడు వెళ్లిపోయిన తర్వాత, బాదరాయణుడు—అంటే వ్యాస మహర్షి—ఏం చేసారు?" సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: పవిత్రమైన సరస్వతీ నదీ తీరంలో పశ్చిమదిక్కున శమ్యాప్రాస అనే ఆశ్రమం ఉంది. అక్కడ మునులు సమాహారంగా ఉండే ప్రఖ్యాతి గల ప్రదేశం. ఆ ఆశ్రమంలో, బదరీ చెట్ల మద్య వ్యాసుడు కూర్చుని, స్వచ్ఛమైన నీటితో శరీరాన్ని పవిత్రం చేసుకుని, మనస్సును ఏకాగ్రతతో స్థిరపరిచాడు. భక్తి వల్ల పవిత్రమైన ఆ మనస్సుతో, పరిపూర్ణ పురుషుడైన భగవంతుని దర్శించాడు. ఆయన ఆధీనంగా నిలిచిన మాయను కూడా చూశాడు. ఆ మాయ వల్లే జీవుడు తాను పరమాత్మస్వరూపుడని మరచి, తాను మూడుగుణాల కలయికతో ఉన్నదానని భావించి, దుఃఖాలను అనుభవిస్తూ ఉంటాడు. ఈ బాధలు పోవాలనే ఉద్దేశంతో, వ్యాసుడు అజ్ఞానులకు ఉపదేశంగా, భగవంతునికి ప్రత్యక్ష భక్తిని నేర్పే సాత్వత సంహితను రచించాడు. ఈ గ్రంథాన్ని వినేవారికి కృష్ణుని భక్తి ప్రబుద్ధమై, శోకము, మోహము, భయము తొలగిపోతాయి. ఈ భాగవతాన్ని సక్రమంగా రచించిన తరువాత, వ్యాసుడు తన త్యాగమూర్తి కుమారుడు శుకదేవునికి ఉపదేశించాడు. అప్పుడే శౌనకుడు అడిగాడు: "శుకదేవుడు అన్నీ వదిలేసిన వేరే ఏమీ ఆకాంక్షించని త్యాగమూర్తి. అలాంటి వారు ఈ భాగవతాన్ని ఎందుకు అధ్యయనం చేసారు?" దానికి సూతుడు ఇలా సమాధానం చెప్పాడు: స్వయంప్రమత్తులైన మునులు కూడా, హరికి ఉన్న అపూర్వ గుణాల వల్ల, కారణం లేకుండానే భక్తిని ఆచరిస్తారు. బదరాయణుని కుమారుడు శుకదేవుడు, హరిభక్తితో ఆకర్షితుడై, ఈ మహాకథను నిరంతరం అధ్యయనం చేసేవాడు. ఇప్పుడు నేను పరీక్షిత్ మహారాజు జననం, కార్యాలు, మరణం, పాండవ కుమారుల పరాయణం, కృష్ణుని కథ ప్రారంభాన్ని వివరించబోతున్నాను. కౌరవులు, శృంజయులు మధ్య యుద్ధంలో వీరులు యుద్ధ ధర్మాన్ని అనుసరించి వీరమరణం పొందారు. ధృతరాష్ట్రుని కుమారుడు దుర్యోధనుడు భీముని గదితో తొడలు విరిగిపోయి పడివున్నాడు. ఇది చూసిన అశ్వత్థామ, తన గురుపుత్రునికి ప్రీతికోసం, రాత్రి సమయంలో నిద్రిస్తున్న ద్రౌపది కుమారులను దారుణంగా వధించాడు. అందరు నిందించే ఆ ఘాతుకాన్ని చేశాడు. తన కుమారుల దారుణ మరణాన్ని విని, ఆ తల్లి దుఃఖంతో కన్నీళ్లు పెట్టింది. ఆమెను ఓదార్చేందుకు కిరీటములు ధరించిన అర్జునుడు ఇలా అన్నాడు: "మృదువైనవాడా! నీ దుఃఖాన్ని తొలగిస్తాను. నా గాండీవం నుండి విడిచే బాణాలతో, ఆ బ్రాహ్మణబంధువు అయిన దుర్మార్గుడి తలను తెచ్చి, నీ కుమారులను దహనం చేసిన తరువాత స్నానం చేసేందుకు అవకాశం కల్పిస్తాను." ఇలా తన ప్రియమైన భార్యను మధురమైన మాటలతో ఓదార్చి, అర్జునుడు, హనుమంతుడి కపోతంతో అలంకరించిన తన రథంపై, గురుపుత్రుడైన అశ్వత్థామను కోపంతో వెంబడించాడు. అర్జునుడు దూరం నుంచి వస్తున్నాడని గ్రహించిన అశ్వత్థామ, భయంతో తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి రథాన్ని నడుపుతూ భూమిపై పారిపోయాడు. రుద్రుణ్ణి చూసి ఎవరైనా సూర్యుని నుండి దూరంగా పారిపోతారు కదా, అలాగే అతను భయంతో పారిపోయాడు. తనకు ఎటు చూసినా ఆశ్రయం లేనని, గుర్రాలు అలసిపోయాయని గ్రహించిన అశ్వత్థామ, తనను రక్షించేందుకు బ్రహ్మాస్త్రాన్ని ప్రయోగించడమే మార్గమని భావించాడు. నీటితో పవిత్రుడై, ధ్యానించి, బ్రహ్మాస్త్రాన్ని సంధించాడు. కానీ దాన్ని ఉపసంహరించుకోవడం తెలియదు, మరణం దగ్గరపడింది. వెంటనే, అన్ని దిక్కులలో ఉగ్రమైన అగ్నిశక్తి వెలుగులు వ్యాపించాయి. ప్రాణాలకు ప్రమాదం అని గ్రహించిన అర్జునుడు విష్ణువును ప్రార్థించాడు. అర్జునుడు ఇలా వేడుకున్నాడు: "కృష్ణా, కృష్ణా! భక్తులకు భయాన్ని తొలగించేవాడవు నీవే. జనన మరణ సంసార తాపాన్ని నుండి విముక్తి కల్పించేవాడవు. నీవే ఆదిపురుషుడు, ప్రత్యక్ష ప్రభువు, ప్రకృతికి అతీతుడు. అవిద్యను పారద్రోలిన జ్ఞానశక్తితో స్వరూపంలో స్థితుడవు. నీ స్వేచ్ఛతో మాయలో మునిగిపోయిన జీవులకు ధర్మాది శ్రేయస్సును ప్రసాదించేవాడవు. ఈ అవతారం భూమికి భారాన్ని తీయడానికే కాదు, నీ భక్తులు నిత్య ధ్యానంలో ఉండేందుకు కూడా వచ్చింది. ఇది ఏమిటో నాకు తెలియదు, అన్ని వైపులా ఉగ్రమైన అగ్నిశక్తి వస్తోంది." అప్పుడు భగవంతుడు ఇలా చెప్పాడు: "ఇది ద్రోణుని కుమారుడు సంధించిన బ్రహ్మాస్త్రం. అతనికి దాన్ని ఉపసంహరించుకోవడం తెలియదు, మరణం సమీపించింది. దీనికి ప్రతివిధంగా మరొక బ్రహ్మాస్త్రమే సమాధానం. ఆయుధ నిపుణుడు మాత్రమే ఆయుధశక్తిని మరొక ఆయుధంతో శాంతింపజేయగలడు." సూతుడు వివరించాడు: భగవంతుని ఉపదేశం విని, శత్రుసంహారుడైన అర్జునుడు ప్రదక్షిణ చేసి, నీటిని తాకి, బ్రహ్మాస్త్రాన్ని సంధించి ప్రతిబంధంగా ప్రయోగించాడు. రెండు బ్రహ్మాస్త్రాల శక్తులు బాణాలతో ఆవరించబడి, భూమిని, ఆకాశాన్ని కప్పేసి, సూర్యాగ్నిలా పెరిగిపోయాయి. ఆ అగ్నిశక్తి మూడు లోకాలను కాల్చడం చూసి, ప్రాణులు అంతా అంత్యకాలాగ్నిగా భావించి భయపడిపోయారు. ప్రజలలో కలకలం, లోకాల్లో గందరగోళం చూచి, వాసుదేవుని ఉపదేశాన్ని జ్ఞాపకానికి తెచ్చుకున్న అర్జునుడు రెండు బ్రహ్మాస్త్రాలను ఉపసంహరించాడు. వెంటనే కోపంతో కళ్ళు ఎర్రగా మారిన అర్జునుడు, గౌతమి కుమారుడైన అశ్వత్థామను యAnimaluలా తాడులతో కట్టేసి దగ్గరికి వచ్చాడు. శత్రువును తాడులతో కట్టేసి శిబిరానికి తీసుకెళ్తుండగా, పద్మనేత్రుడు అయిన భగవంతుడు కోపంతో అర్జునుడిని ఇలా ఆజ్ఞాపించాడు: "పార్థా! ఇతడిని వదిలిపెట్టవద్దు. రాత్రిపూట నిద్రిస్తున్న అమాయక చిన్నారులను హత్య చేసిన ఇతడు బ్రాహ్మణునిగా పేరు ఉన్నా, నిజమైన బ్రాహ్మణుడు కాదు. ఇతడిని హతముచేయి!" ఈ విధంగా, భాగవతంలో కృష్ణుని కథలు, పరమార్థ సత్యాలు, మహాపురుషుల చరిత్రలు పరంపరగా ప్రవహిస్తూ, శ్రద్ధగా వినేవారికి పరమానందాన్ని, ముక్తిని, భక్తిని ప్రసాదిస్తాయి.