శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పారిక్షిత్తు మహారాజు భక్తితో భాగవతాన్ని శ్రవణం చేసిన అనంతరం, కలియుగంలో రెండు వందల సంవత్సరాలు గడిచిన పుణ్యమైన నవమి రోజున, గోకర్ణుడు—ఆవు నుండి జన్మించినవాడు—ఈ మహత్తర కథను పఠించాడు. తరువాత కలియుగం మరి ముప్పై సంవత్సరాలు ముందుకు సాగినప్పుడు, కార్తీక మాసం శుక్లపక్ష నవమి రోజున బ్రహ్మపుత్రులు ఈ కథను పునఃపఠించారు. ఇలా, పాపరహితుడైన ఓ శ్రోతా! నీవు అడిగిన ప్రకారం కలియుగంలో భాగవతకథ ఎలా ప్రచారం పొందిందో వివరించాను. ఈ కథ, జన్మ మరణాల వ్యాధిని నాశనం చేస్తుంది. ఇది శ్రీకృష్ణునికి ఎంతో ప్రియమైనది, సమస్త పాపాలను హరిస్తుంది, మోక్షానికి ప్రధాన కారణం, భక్తి లీలను వికసింపజేస్తుంది. దీనిని శ్రద్ధతో వినే సద్గుణులు మరెక్కడికీ తీర్థయాత్రలకు, ఇతర ఆచారాలకు అవసరం లేదు. యమధర్మరాజు కూడా, తన సేవకుడు పాశాన్ని పట్టుకొని ఉన్నప్పుడు, అతని చెవిలో ఇలా చెప్పుతాడని ప్రసిద్ధి—“భగవంతుని కథల మాధుర్యంలో మునిగిపోయిన వారిని దూరంగా ఉంచు; నేను ఇతరుల కోపానికి అధిపతి, కాని వైష్ణవులకైతే కాదు.” ఈ ప్రపంచం అసత్యమైనది, ఇంద్రియవిషయాల విషం మనస్సులను కలవరపెడుతుంది. కనుక, కనీసం అరక్షణమైనా, శుకమహర్షి ఉచ్ఛరించిన అమృతసమానమైన శ్లోకాల్ని పానంచేయి. విముక్తిని ప్రసాదించే భాగవతాన్ని పారిక్షిత్తే ప్రత్యక్షంగా వినాడు; అలాంటి కథను వదిలిపెట్టి, తక్కువ స్థాయి కథలతో కాలం వృథా చేసుకోవడం ఎందుకు? శుకమహర్షి ప్రవచించిన ఈ కథ రసధారగా ప్రవహిస్తుంది; దాన్ని వచనంగా చెప్పేవాడు గొంతుకు బంధించబడతాడు—అతడు వైకుంఠనాథుడవుతాడు. ఈ విధంగా, అన్ని సిద్ధాంతాలచే స్థాపించబడిన అత్యంత గూఢమైన సత్యాన్ని నీకు ఒక్కసారిగా వివరించాను. అన్ని శాస్త్రాలను పరిశీలించిన తర్వాత, ఈ లోకంలో శుకకథకంటే పవిత్రమైనది లేదు. పరమానందార్థం, ద్వాదశ స్కంధాల సారాన్ని ఆస్వాదించు. ఈ భాగవతాన్ని భక్తితో ప్రతిదినం వినేవారికీ, పవిత్ర వైష్ణవుల సమక్షంలో దీనిని చెప్పేవారికీ, ఈ కర్మను యథావిధిగా నిర్వహించినందుకు ఫలితం లభిస్తుంది. వారికేమీ ఈ లోకంలో అసాధ్యమయినది ఉండదు. ఈ సందర్భంలో, శౌనకాది ఋషులు సూతుని అడిగారు: “నారదుడు వెళ్లిపోయిన తరువాత, బాదరాయణుడు—వ్యాసుడు—ఆయన సంకల్పాన్ని గ్రహించి ఏమి చేసాడు?” అప్పుడు సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: “దివ్యమైన సరస్వతీ నది పశ్చిమ తీరంలో, శమ్యాప్రాసం అనే ప్రసిద్ధ ఆశ్రమం ఉంది, అక్కడ మునులు సత్సంగాలు నిర్వహించేవారు. ఆ ఆశ్రమంలో, బదరీ చెట్ల సమూహాలతో అలంకృతమైన ప్రదేశంలో, వ్యాసుడు స్వచ్ఛమైన నీటితో శుద్ధి చేసుకొని, తన మనస్సును ఏకాగ్రతతో నియంత్రించాడు. భక్తి ద్వారా పవిత్రమైన, స్థిరమైన మనస్సుతో, పరిపూర్ణ పురుషుని దర్శించాడు; ఆయన ఆధీనంగా నిలిచిన మాయను కూడా చూశాడు. ఆ మాయవల్ల, పరమాత్మస్వరూపుడైన జీవుడు తాను మూడు గుణాల కలవాడినని, దురదృష్టాన్ని అనుభవిస్తున్నానని, తనకు కలిగే కష్టాలను తనవిగా భావిస్తాడు. ఈ దుఃఖాలను నివారించడానికి, ఆ మహాముని ‘సాత్వత సంహిత’ను రచించాడు; అది పరమాత్మునికి నేరుగా భక్తిని బోధించేది, తెలియని ప్రజల హితార్థం. ఈ గ్రంథాన్ని వినగానే, భగవాన్ కృష్ణునికి భక్తి ఉద్భవిస్తుంది; దుఃఖం, మోహం, భయం తొలగిపోతాయి. ఈ విధంగా భాగవత సంహితను క్రమంగా రచించిన తరువాత, ఆ ముని దాన్ని తన త్యాగశీల కుమారుడైన శుకునికి బోధించాడు. అప్పుడు శౌనకుడు అడిగాడు: “సర్వసంగపరిహరుడైన, స్వయంప్రసన్నుడైన ఆ మహర్షి, ఈ గొప్ప గ్రంథాన్ని ఎందుకు అధ్యయనం చేసాడు?” దీనికి సూతుడు సమాధానంగా చెప్పాడు: “స్వయంప్రసన్నులు, బంధనాల నుండి విముక్తులైన మునులు కూడా, హరి గుణాల వల్ల కారణం లేకుండానే భక్తిని ఆచరిస్తారు. బదరాయణుని కుమారుడు, హరి గుణాలకు ఆకర్షితుడై, విష్ణుభక్తులకు ప్రియమైన ఈ భాగవతాన్ని నిరంతరం అధ్యయనం చేసేవాడు.” ఇప్పుడు నేను పారిక్షిత్తు మహారాజు జననం, కార్యాలు, పరమపదప్రాప్తి, పాండవుల పరిపాలనాంతం, కృష్ణుని కథావికాసాన్ని వివరించబోతున్నాను. కౌరవులు, శృంజయులు మధ్య యుద్ధంలో వీరులంతా క్షత్రియధర్మానుసారం పతించగా, ధృతరాష్ట్రుని కుమారుడు, భీముడి గొడ్డలితో తొడలు విరిగిపోయి నేలపై పడిపోయాడు. ఇది చూసి, అశ్వత్థాముడు తన ప్రభువుని సంతుష్టిపరచాలని, నిద్రిస్తున్న ద్రౌపదీ కుమారుల తలలను నరికి, అందరికీ నిందనీయమైన ఘోరమైన పాపకార్యాన్ని చేసాడు. తన కుమారుల దారుణమైన హత్య విన్న తల్లి ద్రౌపది, అపారమైన దుఃఖంతో కన్నీళ్లతో విలపించింది. ఆమెను ఓదార్చడానికి, కిరీటధారి అర్జునుడు ఇలా అన్నాడు: “మృదువైనవాడా! నీ దుఃఖాన్ని నేను తొలగిస్తాను. గాండీవం నుండి విడిచిన బాణాలతో ఆ బ్రాహ్మణబంధువు అయిన దుర్మార్గుని తలను తెచ్చి, నీ కుమారులను దహనం చేసిన తరువాత స్నానం చేయించిస్తాను.” ఈ విధంగా, మధురమైన మాటలతో ప్రియమైన ద్రౌపదిని ఓదార్చి, అర్జునుడు—అచ్యుతుని మిత్రుడైన పాండవుడు—హనుమంతుని ధ్వజంతో కూడిన తన రథంపై, కోపంతో గురువు కుమారుడైన అశ్వత్థాముని వెంబడించాడు. దూరంగా అర్జునుడు వస్తున్నాడని గ్రహించిన అశ్వత్థాముడు, ప్రాణభయంతో, తన రథాన్ని భూమి మీద ఎటూ పారిపోతూ నడిపించాడు; రుద్రుని భయంతో ఎవరైనా సూర్యుని దూరంగా పారిపోవడంలా. తనకు ఎక్కడా ఆశ్రయం లేదని, గురుతరమైన అలసటతో గుర్రాలు క్షీణించాయని చూచిన అశ్వత్థాముడు, బ్రహ్మాస్త్రాన్ని ప్రయోగించడమే తనకు మిగిలిన మార్గమని భావించాడు. వెంటనే, నీటితో శుద్ధిచేసుకొని, ధ్యానం చేసి, ఆ ఆయుధాన్ని సంధించాడు; కానీ ఉపసంహరించుకోవడం తనకు తెలియదు, మరణం సమీపిస్తున్నది. అప్పుడు, ఆ బ్రహ్మాస్త్ర ప్రభావంతో, దిక్కులన్నింటిలోనూ భయంకరమైన, అగ్నిలా మండే శక్తి ప్రత్యక్షమైంది. ప్రాణహాని సంభవిస్తున్నదని గ్రహించిన అర్జునుడు, విష్ణువును ప్రార్థించాడు: “కృష్ణా! కృష్ణా! భక్తులకు భయాన్ని తొలగించేవాడవు నీవే; జనన మరణ చక్రంలో తపించిపోతున్నవారిని రక్షించేవాడవు నీవే. నీవే ఆదిపురుషుడు, ప్రత్యక్ష భగవంతుడు, ప్రకృతికి అతీతుడవు; మాయను జయించి, స్వరూపంలో స్థితుడవు. నీ స్వబలంతో, మాయచేత మోహితులైన జీవులకు ధర్మాది శ్రేయస్సును ప్రసాదించేవాడవు. భూభారాన్ని తగ్గించేందుకు, నీ భక్తులు ఎల్లప్పుడూ ధ్యానించేందుకు, నీవు అవతరించావు. ఇది ఏమిటి? ఎక్కడి నుండి వచ్చింది? చుట్టూ భయంకరమైన అగ్నిశక్తి వస్తోంది, నాకు తెలియడం లేదు.” అప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు ఇలా చెప్పాడు: “ఇది ద్రోణుని కుమారుడు సంధించిన బ్రహ్మాస్త్రం; మరణం సమీపించినందున అతనికి ఉపసంహరణ తెలియదు. దీనికి ప్రతివిధంగా మరొక బ్రహ్మాస్త్రమే ఎదుర్కొనగలదు; ఆయుధ విద్యలో నిపుణుడైనవాడే ఆయుధాన్ని మరొకదానితో అదుపు చేయగలడు.” సూతుడు వివరించాడు: “భగవంతుని మాటలు వినగానే, అర్జునుడు శత్రు వీరులను సంహరించేవాడు, ప్రదక్షిణ చేసి, నీటిని స్పృశించి, బ్రహ్మాస్త్రాన్ని బ్రహ్మాస్త్రంతో ఎదుర్కొనడానికి సంధించాడు. రెండు ఆయుధాల శక్తులు, బాణాలతో నిండి, భూమి, ఆకాశాన్ని పూర్తిగా ఆవరించాయి; అవి సూర్యాగ్నిలా మండిపోతూ పెరిగిపోయాయి. ఆ ఆయుధాల తపించే శక్తి మూడు లోకాలను కాల్చడం చూసి, సమస్త ప్రజలు, ప్రాణులు, ఇది ప్రళయాగ్ని అనుకుని భయంతో కలవరపడ్డారు. ప్రజలలో కలకలం, లోకాలలో గందరగోళం చూచిన అర్జునుడు, వాసుదేవుని ఉపదేశాన్ని గుర్తుచేసుకుని, రెండు ఆయుధాలను ఉపసంహరించాడు.