శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

సూతుడు కథను ఇలా సాగించాడు: ఆ మహాసభలో, అతని పరమదివ్య కాంతిని చూసిన ఆ సద్బ్రాహ్మణులు వెంటనే లేచి, అతనికి గొప్ప ఆసనం సమర్పించారు. దేవతామధ్య మహర్షి నారదుడు ఆత్మీయతతో అతన్ని సత్కరించాడు. సుఖంగా ఆసనంలో కూర్చున్న అతడు, “నా పవిత్రమైన మాటలు వినండి” అని పలికాడు. శ్రీ శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: “భాగవతం అనేది వేదాల కల్పవృక్షానికి పండిన ఫలం, ఇది శుకదేవుని వచనామృతంతో నిండి ఉంది. ఓ భూమిపై ఉన్న రసజ్ఞులు, సున్నితమైన హృదయాలు కలవారు, ఈ భాగవత సారాన్ని పునఃపునః ఆస్వాదించండి.” ఈ శ్రీమద్భాగవతంలో, మహర్షి రచించిన గ్రంథంలో, మోసపూరితమైన ధర్మాలు పూర్తిగా తొలగించబడ్డాయి; ఇది అసూయా రహిత, పవిత్రహృదయులకు మాత్రమే. ఇందులో నిజమైన, హితమైన తత్త్వం వెలుగులోకి వస్తుంది, మూడు విధాల బాధలను సమూలంగా తొలగిస్తుంది. మరే ఇతర గ్రంథాలకు అవసరం లేదు; ఇక్కడ, వినేందుకు ఉత్సుకత కలిగిన వారి హృదయాల్లో భగవంతుడు వెంటనే బంధించబడతాడు. శ్రీమద్భాగవతం అనేది పురాణాలకు కిరీటమణి, వైష్ణవులకు ధనరాశి. ఇందులో పరమహంసులకు సంబంధించిన నిష్కళంకమైన జ్ఞానం గానం చేయబడింది. ఇక్కడ క్రియారహిత జ్ఞానం, వివేకం, వైరాగ్యం, భక్తి అన్నీ వెలుగులోకి వస్తాయి; దీనిని వినడం, పఠించడం, భక్తితో లోతుగా ఆలోచించడం ద్వారా మానవుడు ముక్తిని పొందుతాడు. సత్యలోకంలో, కైలాసంలో, వైకుంఠంలో కూడా ఈ రసాన్ని పొందలేరు; అందుకే, ఓ భాగ్యశాలి, ఎప్పుడూ దీనిని ఆస్వాదించండి—దీనిని విడిచిపెట్టకండి. అప్పుడు సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: ఆ సభలో బాదరాయణుడు (వేదవ్యాసుడు) మాట్లాడుతున్నప్పుడు, హరి అక్కడ ప్రహ్లాదుడు, బలి, ఉద్దవుడు, అర్జునుడు మరియు ఇతరులతో కలిసి ప్రత్యక్షమయ్యాడు; దేవతామధ్య మహర్షి నారదుడు ఆయనను మరియు సహచరులను సత్కరించాడు. హరిని, ప్రకాశవంతంగా, ఉన్నత ఆసనంలో కూర్చున్నదాన్ని చూసి, అందరూ ముందుగా ఆయనను స్తుతించసాగారు. తరువాత శివుడు పార్వతితో, బ్రహ్మా తన పద్మాసనంపై కూడా అక్కడకు వచ్చి, ఆ మహాగానాన్ని వీక్షించడానికి చేరారు. ప్రహ్లాదుడు తాళాలు పట్టాడు, ఉద్దవుడు ఉత్సాహంగా గంట మోగించాడు, నారదుడు తన సంగీత నైపుణ్యంతో వీణ పట్టాడు, అర్జునుడు సురవాణిని నడిపాడు; ఇంద్రుడు మృదంగం వాయించాడు, “జయ! జయ! కుమారులారా, మీరు ఎంత నైపుణ్యంగా స్తుతిస్తున్నారు!” అని exclaimed చేశాడు. ముందుగా వ్యాసుని కుమారుడు (శుకదేవుడు) ప్రవాహంగా కవిత్వాన్ని పఠించాడు. అక్కడ మధ్యలో, హరి, శివ, బ్రహ్మా ముగ్గురు కలిసి నాట్యమాడారు, అత్యంత ప్రకాశవంతమైన భక్తుల మధ్య నటుల్లా వెలిగారు. ఈ అద్భుతమైన మహస్తుతిని చూసిన హరి, సంతోషంతో, ఇలా పలికాడు. “మీ హృదయభక్తికి అనుగుణంగా నన్ను బహుమతి అడగండి; ఈ క్షణంలో మీ కథనం, స్తుతి నన్ను సంతృప్తిపరిచింది.” ఆయన మాటలు విన్న వారు, ప్రేమతో ఉప్పొంగి, ఆనందంగా హరిని ఇలా కోరారు. “పర్వతాలు, నాగలు, అన్నీ భక్తుల పాటల్లో, నీవు ఎప్పుడూ స్మరించబడాలి—ఇదే మా కోరిక, నీవు నెరవేర్చాలి.” “తథాస్తు” అని అచ్యుతుడు అప్రత్యక్షమయ్యాడు. తర్వాత నారదుడు, శుకదేవుడు, ఇతర మునులు హరి పాదాలకు నమస్కరించారు. ఆనందంతో, మాయ తొలగిపోయి, వారు అందరూ దివ్యకథామృతాన్ని ఆస్వాదించి, అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు. ఆ భక్తి, తన కుమారులతో పాటు, శుకదేవుడు తన స్వగ్రంథంలో కాపాడాడు. అలా భాగవత సేవ ద్వారా, వైష్ణవుల మనస్సు హరిలో లీనమవుతుంది. పేదరికం, బాధ, జ్వరం, మాయ అనే రాక్షసుడి చేతిలో నలిగిపోయిన, సంసారసాగరంలో మునిగిన వారికి, భాగవతం శుభకార్యం కోసం గుంజిపోతుంది. శౌనకుడు అడిగాడు: “శుకదేవుడు రాజుతో ఎప్పుడు మాట్లాడాడు? గోకర్ణుడు మళ్ళీ ఎప్పుడు చెప్పాడు? దేవతామధ్య మహర్షి బ్రాహ్మణులకు ఎప్పుడు చెప్పాడు? నా సందేహాన్ని నివృత్తి చేయండి.” సూతుడు సమాధానమిచ్చాడు: కృష్ణుడు వైకుంఠానికి వెళ్లిన తర్వాత ముప్పై సంవత్సరాలు గడిచినప్పుడు, కలియుగం వచ్చినప్పుడు, భాద్రపద మాసం శుద్ధ పక్షంలో తొమ్మిదవ రోజున, శుకదేవుడు కథను ప్రారంభించాడు. పరిక్షిత్ వినిపించిన అనంతరం, కలియుగంలో రెండువందల సంవత్సరాలు గడిచిన తరువాత, శుద్ధ, శుభమైన తొమ్మిదవ రోజున, గోకర్ణుడు, ఆవు నుండి జన్మించినవాడు, కథను చెప్పాడు. ఆ తరువాత, కలియుగం ముప్పై సంవత్సరాలు మరింత ముందుకు వెళ్లినప్పుడు, కార్తిక మాసం శుద్ధ పక్షంలో తొమ్మిదవ రోజున, బ్రహ్మ కుమారులు కథను చెప్పారు. అలా, ఓ పాపరహితుడా, నీవు అడిగిన కలియుగంలో భాగవత కథను వివరించాను—ఇది సంసారరోగాన్ని నాశనం చేస్తుంది. ఈ కథనం, కృష్ణునికి ప్రియమైనది, అన్ని పాపాలను నాశనం చేస్తుంది, ముక్తికి కారణం, భక్తి లీలను వెలుగులోకి తెస్తుంది. సత్పురుషులు దీనిని శ్రద్ధతో ఆస్వాదించాలి—ఈ లోకంలో యాత్రలు, సేవలు అవసరం లేదు. యముడు తన సేవకుడు ఉరాన్ని పట్టుకొని ఉన్నప్పుడు కూడా, అతడి చెవిలో ఇలా చెప్పాడని అంటారు: “భగవంతుని కథల్లో మునిగిపోయిన వారిని దూరంగా ఉంచు; నేను ఇతరుల కోపానికి అధిపతి, కానీ వైష్ణవులకు కాదు.” ఈ అసారం ప్రపంచంలో, ఇంద్రియవిషయం అనే విషంతో మనస్సు కలవరపడినప్పుడు, కనీసం అర క్షణమైనా శుకదేవుని అమృతవాక్యాలను వినండి. తప్పు మార్గాల్లో, నీచమైన కథలు వినడం ఎందుకు? పరిక్షిత్ స్వయంగా వినిపించిన కథను వినడం ద్వారా ముక్తి లభిస్తుంది. శుకదేవుడు చెప్పిన కథ, రసప్రవాహంగా సాగుతుంది, దాన్ని పఠించినవాడికి గొంతులో బంధించబడుతుంది—ఆయన వైకుంఠాధిపతి అవుతాడు. అలా, అన్ని సిద్ధాంతాల ద్వారా స్థాపించబడిన అత్యంత గూఢసత్యాన్ని నీకు చెప్పాను; అన్ని గ్రంథాలను పరిశీలించిన తర్వాత, ఈ లోకంలో శుకదేవుని కథ కన్నా పవిత్రమైనది లేదు—అందుకే, పరమానందం కోసం, పన్నెండు స్కంధాల సారాన్ని ఆస్వాదించండి. ఈ కథను భక్తితో నిత్యం వినేవారు, పవిత్ర వైష్ణవుల ముందు చెప్పేవారు—ఇద్దరు, ఈ కార్యాన్ని సక్రమంగా చేయడం ద్వారా ఫలితాన్ని పొందుతారు; వారికి ఈ లోకంలో ఏదీ నిజంగా అసాధ్యమైనది లేదు. తర్వాత, శౌనకుడు అడిగాడు: “నారదుడు వెళ్లిన తర్వాత, బాదరాయణుడు (వ్యాసుడు) ఆయన ఉద్దేశాన్ని గ్రహించి, తదుపరి ఏమి చేశాడు?” సూతుడు చెప్పాడు: “దివ్య సరస్వతీ నది పడమటి తీరంలో, శమ్యాప్రాస అనే ఆశ్రమం ఉంది, మునుల సమూహాలకు ప్రసిద్ధి పొందింది.” ఆ ఆశ్రమంలో, బదరీ చెట్ల గుంపులతో అలంకరించబడిన చోట, వ్యాసుడు నీటితో శుద్ధి చేసుకుని, తన మనస్సును స్వయంగా ఏకాగ్రత చేశాడు. భక్తితో పవిత్రమైన, స్థిరమైన మనస్సుతో, ఆయన సంపూర్ణ పురుషుడిని దర్శించాడు; మరియు ఆయన ఆధారంగా నిలిచిన మాయను కూడా చూచాడు. ఆ మాయ చేత, జీవుడు తన స్వరూపాన్ని మరచి, తాను మూడు గుణాలవాడినని భావిస్తూ, దురదృష్టాన్ని అనుభవిస్తూ, ఆమె వల్ల కలిగినదాన్ని అంగీకరిస్తాడు. ఈ బాధలు తొలగించేందుకు, ఆ మహాముని సాత్వత సంహితను రచించాడు, ప్రజలకు ప్రత్యక్ష భగవద్భక్తిని బోధించేందుకు. ఈ గ్రంథాన్ని వినినప్పుడు, కృష్ణుని భక్తి, పరమపురుషునిపై, వ్యక్తిలో ఉద్భవిస్తుంది; దుఃఖం, మాయ, భయం తొలగిపోతాయి. ఈ భాగవత సంహితను సక్రమంగా రచించిన అనంతరం, వ్యాసుడు దాన్ని తన కుమారుడు శుకదేవునికి బోధించాడు—ఆయన త్యాగానికి నిబద్ధుడు. శౌనకుడు అడిగాడు: “అంత త్యాగానికి నిబద్ధుడు, అన్ని విషయాలకు విరక్తుడు, స్వయంగా సంతుష్టుడు—ఆ స్వరమణీయుడు, ఈ మహాగ్రంథాన్ని ఎందుకు అధ్యయనం చేశాడు?” సూతుడు సమాధానమిచ్చాడు: “స్వయంగా సంతుష్టుడైనా, అన్ని బంధనాల నుండి విముక్తుడైనా, మునులు హరిలో నిస్వార్థమైన భక్తిని చేస్తారు—ఆయన గుణాలు అలాంటివి.” బదరాయణుని కుమారుడు, హరి గుణాల వల్ల మనస్సు ఆకర్షితుడై, ఎప్పుడూ భాగవత కథను అధ్యయనం చేశాడు; ఇది వైష్ణవులకు ఎంతో ప్రియమైనది. ఇప్పుడు నేను పరిక్షిత్ మహారాజు జననం, కార్యాలు, మరణం, పాండవుల మరణం, కృష్ణుని కథ ప్రారంభాన్ని వివరించబోతున్నాను. కౌరవులు, శృంజయులు మధ్య యుద్ధంలో, వీరులు తమ విధిని చేరినప్పుడు, ధృతరాష్ట్రుని కుమారుడు భీముని గదా దెబ్బకు తన తొడలు విరిగిపోయి పడిపోయాడు. ఇది చూసిన అశ్వత్థామ, తన అధిపతిని సంతోషపర్చాలని, దుష్టమైన పని చేశాడు: రాత్రి నిద్రలో ఉన్న ద్రౌపదికి కుమారుల తలలు కోసి, హాని కలిగించాడు; ఈ పని అందరూ నిందించదగినది. తన కుమారుల ఘోరమైన హత్యను విన్న తల్లి, దుఃఖంతో, కన్నీళ్లు కళ్లలో నిండిపోయి, విలపించింది; ఆమెను పరమానందంగా చేయడానికి, కిరీటధారి (అర్జునుడు) ఇలా చెప్పాడు: “ఓ సౌమ్యవతీ, నీ దుఃఖాన్ని తొలగిస్తాను—గాండీవం నుండి బాణాలు వదిలి, ఆ బ్రహ్మబంధువు, దుర్మార్గుడి తలను నీకు తెచ్చి ఇస్తాను; నీవు నీ కుమారులను దహించిన తరువాత స్నానం చేయగలవు.” ఇలా, మహాభాగవత కథ, దివ్య సంఘంలో, పరమానందంగా సాగింది.