శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఆ సమయంలో, మహాజ్ఞాన సాగరానికి చంద్రుడిగా, వ్యాసునికి పదహారు సంవత్సరాల కుమారుడైన శ్రీశుకుడు అక్కడికి వచ్చాడు. ఆయన స్వయంగా పరిపూర్ణతను పొందినవాడిగా, సభ ముగిసిన అనంతరం, మెల్లగా, ప్రేమతో, భాగవతాన్ని పఠించటం ప్రారంభించాడు. ఆయనను చూసిన సభికులు, ఆయనలో ప్రతిఫలించిన పరమ తేజస్సును గ్రహించి, వెంటనే లేచి, మహాసనాన్ని సమర్పించారు. దేవతలలో మునిగా ప్రసిద్ధుడైన నారదుడు స్నేహభావంతో ఆయనను గౌరవించాడు. శుకుడు సుఖంగా కూర్చుని, “నా పవిత్రమైన మాటలు వినండి” అని అన్నాడు. శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు: “వేదాల కల్పవృక్షానికి పండిన పండు భాగవతం. అది నా నోటి నుండి జలువారిన అమృతరసంతో నిండినది. భూమిపై ఉన్న రసికులారా, సున్నిత హృదయులారా, ఈ భాగవత సారాన్ని పున:పున: ఆస్వాదించండి. ఈ మహర్షి రచించిన భాగవతంలో అన్ని మాయా ధర్మాలు విసర్జించబడ్డాయి. ఇది అసూయ లేని, పవిత్ర హృదయులకు మాత్రమే. ఇందులో నిజమైన మంగళకరమైన సత్యం వెల్లడించబడింది, ఇది మూడు విధాలైన తాపాలను రప్పించే బాధలను పారద్రోలుతుంది. మరే ఇతర గ్రంథాల అవసరం లేదు; ఇక్కడ భగవంతుడు వినేందుకు ఉత్సుకత కలిగిన వారి హృదయాల్లో తక్షణమే బంధించబడతాడు. శ్రీమద్భాగవతం పురాణాలలో శిరోమణిగా, వైష్ణవులకు ధనంగా, పరమహంసుల పవిత్రమైన జ్ఞానాన్ని గానం చేస్తుంది. ఇక్కడ నిష్కామ జ్ఞానం, వివేకం, విరక్తి, భక్తి అన్నీ వెల్లడించబడ్డాయి; దీనిని వినటం, పఠించటం, భక్తితో మననం చేయటం వల్ల మానవుడు ముక్తిని పొందుతాడు. ఇలాంటి రుచి స్వర్గంలో, సత్యలోకంలో, కైలాసంలో, వైకుంఠంలో కూడా దొరకదు. అందుచేత, ధన్యులారా, ఎప్పుడూ దీనిని ఆస్వాదించండి—ఎప్పుడూ వదలవద్దు. సూతుడు ఇలా అన్నాడు: బాదరాయణుడు (వ్యాసుడు) సభలో మాట్లాడుతున్నప్పుడు, హరి, ప్రహ్లాదుడు, బలి, ఉద్ధవుడు, అర్జునుడు మొదలైనవారితో కలసి అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యాడు. దేవతలలో మునిగా నారదుడు ఆయనను, ఆయన అనుచరులను గౌరవించాడు. హరి, ప్రకాశవంతంగా ఉన్నాడు, ఉన్నత ఆసనంపై కూర్చున్నాడు. అందరూ ముందుగా ఆయనను స్తుతించటం ప్రారంభించారు. ఆ సమయంలో శివుడు పార్వతితో, బ్రహ్మా తన కమలాసనంపై అక్కడికి వచ్చి, ఆ మహోత్సవాన్ని వీక్షించటానికి హాజరయ్యారు. ప్రహ్లాదుడు తాళాలు పట్టాడు, ఉద్ధవుడు గంటను ఉల్లాసంగా మోగించాడు, దేవతలలో మునిగా నారదుడు స్వర నైపుణ్యంతో వీణను పట్టాడు, అర్జునుడు గానం నాయ‌కుడయ్యాడు; ఇంద్రుడు మృదంగాన్ని మోగిస్తూ, “జయము! జయము! కుమారులారా, మీరు ఎంత నైపుణ్యంగా స్తుతిస్తున్నారు!” అని ఆహ్లాదపడ్డాడు. ముందుగా వ్యాసుని కుమారుడు శ్రీశుకుడు ప్రవాహంగా భాగవతాన్ని పఠించసాగాడు. ఆ సభ మధ్యలో హరి, శివ, బ్రహ్మా ముగ్గురు కలసి, ప్రకాశమానులైన భక్తుల మధ్య నటులవలె నృత్యం చేశారు. ఆ అద్భుతమైన మహోత్సవాన్ని చూసి, హరి సంతోషంతో ఇలా అన్నాడు. “మీ హృదయభక్తికి తగిన వరాన్ని అడగండి. మీరు చేసిన కథనంతో, స్తుతులతో నేను ఈ క్షణంలో సంతోషించాను.” ఆయన మాటలు విని, అందరూ ఆనందభరితులై, ప్రేమతో హరిని ఇలా కోరారు. “పర్వతాలు, నాగులు, అన్ని భక్తులు చేసే పాటలలో, మీరు శ్రద్ధతో స్మరించబడాలి—ఇదే మా కోరిక. మీరు తప్పక ఇది నెరవేర్చాలి.” “అలా జరుగుగాక” అని అచ్యుతుడు చెప్పి, అదృశ్యమయ్యాడు. తర్వాత నారదుడు ఆయన పాదాలకు నమస్కరించాడు, అలాగే శుకుడు, ఇతర మునులు కూడా నమస్కరించారు. అందరూ హర్షంతో, మోహం తొలగిపోయి, ఆ దివ్యకథ అమృతాన్ని ఆస్వాదించి, అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయారు. ఆ భక్తిని, తన కుమారులతో కలిసి, శుకుడు తన స్వగ్రంథంలో కాపాడాడు. అలా భాగవతానికి సేవచేసే వారి మనస్సు, వైష్ణవులది, హరిలో లీనమవుతుంది. దారిద్య్రం, వ్యాధి, జ్వరం, మాయారూపి రాక్షసుడి బాధతో బాధపడే, సంసారసాగరంలో మునిగిపోయినవారి మంగళార్థమే భాగవతం ప్రతిధ్వనిస్తుంది. అప్పుడు శౌనకుడు ఇలా అడిగాడు: “శుకుడు రాజుకు ఎప్పుడు ఉపదేశించాడు? గోకర్ణుడు మళ్లీ ఎప్పుడు చెప్పాడు? దేవముని బ్రాహ్మణులకు ఎప్పుడు ఉపదేశించాడు? నా సందేహాన్ని నివృత్తి చేయండి.” సూతుడు సమాధానమిచ్చాడు: “కృష్ణుడు వెళ్ళిపోయిన ముప్పై సంవత్సరాల తర్వాత, కలియుగం విస్తరించిన సమయంలో, భాద్రపద మాసంలో శుకుడు భాగవతాన్ని ప్రారంభించాడు. పరిశిత్ వినిపించటం ముగిసిన తర్వాత, కలియుగంలో రెండువందల సంవత్సరాలు గడిచినప్పుడు, పవిత్రమైన నవమి రోజున, గోకర్ణుడు, ఒక గోవు నుంచి జన్మించినవాడు, ఈ కథను పునఃపఠించాడు. తర్వాత, కలియుగం మరింత ముప్పై సంవత్సరాలు గడిచినప్పుడు, కార్తీక శుద్ధ నవమి రోజున, బ్రహ్మ కుమారులు దీనిని పఠించారు. ఇలా, పాపరహితుడా, నీవు అడిగిన విధంగా, కలియుగంలో భాగవతకథను వివరించాను—ఇది సంసార వ్యాధిని నాశనం చేస్తుంది. ఈ కథ, కృష్ణునికి ప్రియమైనది, పాపాలను తొలగిస్తుంది, ముక్తికి ఏకైక కారణం, భక్తి లీలను ప్రేరేపిస్తుంది. పుణ్యులు దీనిని శ్రద్ధతో ఆస్వాదించాలి—ఈ లోకంలో యాత్రలు, సేవలు అవసరం లేదు. యముడు తన సేవకుడి చేతిలో పాశాన్ని చూసినా, ఆయన చెవిలో ఇలా చెప్పుతాడని అంటారు: ‘భగవంతుని కథల మత్తులో ఉన్నవారిని దూరంగా ఉంచు; నేను ఇతరుల కోపానికి అధిపతినైనా, వైష్ణవులది కాదు.’ ఈ నశ్వర లోకంలో, ఇంద్రియవిషయాల విషంతో మనస్సు కలవరపడినప్పుడు, కనీసం అర క్షణం అయినా, శుకుని అమృతవాక్యాలను వినండి. నిస్సారమైన కథలు విని, తప్పుదారిలో తిరుగుతూ ఎందుకు కాలం వృథా చేయాలి? పరిషిత్ స్వయంగా వినిపించిన ఈ కథ ముక్తిని ప్రసాదిస్తుంది. శుకుడు ప్రవాహంగా చెప్పిన రసమయమైన ఈ కథను ఎవరైనా పఠిస్తే, వారి కంఠం దానితో బంధించబడుతుంది, వారు వైకుంఠనాథులవుతారు. ఇలా, అన్ని సిద్ధాంతాల ద్వారా స్థాపించబడిన పరమ రహస్యాన్ని నీకు చెప్పాను; అన్ని శాస్త్రాలను పరిశీలించిన తరువాత, ఈ లోకంలో శుకుని కథ కన్నా పవిత్రమైనది లేదు—పరమ ఆనందార్థం ద్వాదశ స్కంధాల సారాన్ని ఆస్వాదించు. ఈ కథను ఎవరైనా నిత్యంగా భక్తితో వింటారో, పవిత్ర వైష్ణవుల ముందు చెప్పినవారైనా, వారు ఈ కార్యాన్ని సముచితంగా నిర్వహిస్తే, వారికి ఈ లోకంలో అసాధ్యమైనది ఏదీ ఉండదు. శౌనకుడు అడిగాడు: “నారదుడు వెళ్లిపోయిన తర్వాత, బాదరాయణుడు ఆయన ఉద్దేశాన్ని గ్రహించి, తదుపరి ఏమి చేశాడు?” సూతుడు సమాధానమిచ్చాడు: “దివ్యమైన సరస్వతి నదికి పడమర ఒడ్డున, శమ్యాప్రాస అనే ఆశ్రమం ఉంది, అది మునుల సమాగమానికి ప్రసిద్ధి. ఆ ఆశ్రమంలో, బదరి వృక్షాల సమూహాలతో అలంకరించబడి, వ్యాసుడు కూర్చుని, నీటితో శుద్ధి చేసుకుని, తన మనస్సును స్వేచ్ఛగా ఏకాగ్రపరిచాడు. భక్తితో పవిత్రమైన, స్థిరమైన మనస్సుతో, పరిపూర్ణ పురుషుడిని దర్శించాడు. ఆయన ఆధీనంగా నిలిచిన మాయను కూడా చూశాడు. ఆ మాయ ద్వారా, పరతత్త్వమైన జీవుడు కూడా మూడుగుణాలవాడినని భ్రమించి, దురదృష్టాన్ని ఊహించి, మాయ కారణంగా కలిగిన వాటిని అనుభవిస్తాడు. ఈ బాధలు తొలగించేందుకు, ప్రజలు తెలియని వారికి ఉపదేశించేందుకు, ఆ మేధావి సాత్వత సంహితను రచించాడు—అది పరమాత్మ భక్తిని నేరుగా ఉపదేశిస్తుంది. ఈ గ్రంథాన్ని వినినపుడు, కృష్ణునికి భక్తి కలుగుతుంది; అది దుఃఖాన్ని, మోహాన్ని, భయాన్ని తొలగిస్తుంది. ఈ విధంగా భాగవత సంహితను క్రమబద్ధంగా రచించి, వ్యాసుడు తన కుమారుడైన శుకునికి, విరక్తిలో స్థిరుడైనవాడికి బోధించాడు. శౌనకుడు మళ్లీ అడిగాడు: “ఆ విరక్తిమయుడైన ముని, అన్ని విషయాల్లో నిరాసక్తుడైన, ఆత్మారాముడైన శుకుడు, ఎందుకు ఈ మహాగ్రంథాన్ని అభ్యసించాడు?” సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: “బంధనాల నుండి విముక్తులైన ఆత్మారాములు కూడా హరిలో నిస్వార్థ భక్తిని చేస్తారు—ఆయన గుణాలు అలా ఆకర్షిస్తాయి. బదరాయణుని కుమారుడు, హరి గుణాలలో మనస్సు లయమై, ఎల్లప్పుడూ వైష్ణవులకు ప్రియమైన భాగవతాన్ని చిరకాలం అధ్యయనం చేశాడు. ఇప్పుడు నేను నీకు పరిషిత్ జననం, కార్యాలు, మరణం, పాండవుల ముగింపు, కృష్ణుని కథ ప్రారంభాన్ని వివరించబోతున్నాను. కౌరవులు, సృంజయులు మధ్య యుద్ధంలో వీరులు పతితులై, ధృతరాష్ట్రుని కుమారుడు భీముడి గదతో తొడలు విరిగిపోయి పడిపోయాడు. ఇది చూసిన అశ్వత్థామ, తన గురువును సంతుష్టిపరిచేందుకు, అందరికి నిందితమైన ఘోరమైన కార్యాన్ని చేసాడు—కృష్ణా కుమారులు నిద్రలో ఉన్నప్పుడు వారి తలలు కోసాడు. తన కుమారుల ఘోరమైన హత్య విన్న తల్లి, తీవ్రమైన దుఃఖంతో కన్నీళ్లు కార్చుకుంటూ విలపించింది. ఆమెను ఓదార్చేందుకు, కిరీటధారి (యుద్ధిష్ఠిరుడు) మాట్లాడాడు.