శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

అంతటితో ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం, వైరాగ్యం, భక్తి మహాశక్తిగా పరిపూర్ణమయ్యాయి. యువకుడిలా ఉత్సాహం నిండిపోయి, సమస్త భూతాలను ఆకట్టుకున్నది. నారదుడు తన లక్ష్యాన్ని సాధించి, స్వీయ కోరిక తీరిన ఆనందంలో, పరమానందానికి లోనై, శరీరం అంతా సంతోషంతో ఉలిక్కిపడ్డాడు. ఆ కథను శ్రద్ధగా వినిన అనంతరం, భగవంతుని ప్రియుడైన నారదుడు, ప్రేమతో చేతులు జోడించి, గొంతు ఆనందంతో కడగనిపించి, అక్కడి వారికి ఇలా అన్నాడు: ‘‘మీరు అపార దయతో నన్ను ఆశీర్వదించారు. ఈ రోజు నేను పుణ్యవంతుడిని; పాపహరుడైన హరిను పొందాను. మునులారా! అన్ని ధర్మాచరణల్లో శ్రవణమే శ్రేష్ఠమని నేను భావిస్తాను. ఎందుకంటే కేవలం వినడం ద్వారానే వైకుంఠవాసి శ్రీకృష్ణుని పొందవచ్చు.’’ ఇంతలో, సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: ‘‘వైష్ణవ శ్రేష్ఠుడైన నారదుడు మాట్లాడుతుండగా, యోగేశ్వరులలో శ్రేష్ఠుడు అయిన శుకుడు అక్కడికి వచ్చాడు. ఆ పదహారు ఏళ్ల వయసున్న వేదసాగర చంద్రుడు, వ్యాసుని కుమారుడు, తన సాధన ఫలితాన్ని పొందినవాడై, ప్రేమతో, మృదువుగా, భగవత్కథను పారాయణం చేయడం ప్రారంభించాడు. అతని దర్శించిన సభా సభ్యులు, అతని లోకాతీత తేజస్సును గ్రహించి, వెంటనే లేచి, మహాసనాన్ని సమర్పించారు. దేవర్షి నారదుడు స్నేహంతో అతన్ని గౌరవించాడు. శుకుడు సుఖంగా కూర్చుని, ‘‘నా పవిత్ర వాక్యాలను వినండి’’ అని అన్నాడు. శ్రీ శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: ‘‘వేదవృక్షానికి పండిన ఫలమై, నా నోటినుండి రసధారగా జలువారిన భాగవతాన్ని, భూమిపై ఉన్న రసజ్ఞులారా, మళ్లీ మళ్లీ ఆస్వాదించండి. మహర్షి రచించిన ఈ భాగవతంలో, మాయాజాల ధర్మాలు తొలగించబడ్డాయి. ఇది అసూయ లేని పవిత్ర హృదయులకు మాత్రమే. ఇందులో పరమార్థం వెలుగులోకి వస్తుంది; మూడు విధాలైన దుఃఖాలను నాశనం చేస్తుంది. ఇతర గ్రంథాల అవసరం లేదు; వినడానికి ఆసక్తి ఉన్నవారి హృదయాల్లో భగవంతుడు వెంటనే బంధించబడతాడు. ఈ భాగవతం, పురాణాలలో కిరీటముగా, వైష్ణవులకు ధనంగా నిలిచింది. ఇందులో పరమహంసులకు నిష్కళంకమైన జ్ఞానం గీతంగా పాడబడింది. ఇక్కడ నిష్క్రియ జ్ఞానం, వివేకం, వైరాగ్యం, భక్తి అన్నీ ఒకటిగా వెలుగుచూస్తాయి. దీనిని భక్తితో వినడం, పారాయణం చేయడం, ధ్యానం చేయడం వల్ల ముక్తి లభిస్తుంది. స్వర్గంలోనో, సత్యలోకంలోనో, కైలాసంలోనో, వైకుంఠంలోనో ఈ రుచి దొరకదు. అందువల్ల, భాగ్యశాలులారా, ఎప్పుడూ దీనిని ఆస్వాదించండి—వదలకండి. సూతుడు మళ్లీ వివరించాడు: ‘‘బాదరాయణుడు (వ్యాసుడు) సభలో ఇలా మాట్లాడుతుండగా, హరి అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆయన చుట్టూ ప్రహ్లాదుడు, బలి, ఉద్ధవుడు, అర్జునుడు తదితరులు ఉన్నారు. దేవర్షి నారదుడు వారిని గౌరవించాడు. హరిని, మహాసనంపై ప్రకాశిస్తూ కూర్చున్నాడని చూసి, సభలోని వారు ముందుగా స్తుతులు ప్రారంభించారు. ఆ సమయంలో శివుడు పార్వతితో, బ్రహ్మా తన పద్మాసనంపై అక్కడికి వచ్చారు. ప్రహ్లాదుడు తాళాలు పట్టాడు, ఉద్ధవుడు ఘంట వాయించాడు, నారదుడు తన వీణను, అర్జునుడు స్వరనాయకుడయ్యాడు. ఇంద్రుడు మృదంగాన్ని వాయిస్తూ, ‘‘జయహో! కుమారులారా, ఎంత చక్కగా కీర్తిస్తున్నారు!’’ అని ప్రశంసించాడు. ముందుగా వ్యాసుని కుమారుడు శుకుడు భాగవతాన్ని మధురంగా పారాయణం చేశాడు. ఆ మధ్యలో హరి, శివుడు, బ్రహ్మా ముగ్గురూ కలిసి పరమ భక్తులతో నటుల్లా నృత్యం చేశారు. ఈ అద్భుత మహోత్సవాన్ని చూసి ఆనందించిన హరి ఇలా మాట్లాడాడు: ‘‘మీరు కోరిన వరాన్ని అడగండి. మీ కథనాలు, కీర్తనలు నన్ను సంతోషపరిచాయి.’’ వారు ప్రేమతో హరిని ఇలా కోరారు: ‘‘పర్వతాలు, సర్పాలు, భక్తులందరి కీర్తనల్లో, మీరు ఎప్పుడూ జ్ఞాపకంలో ఉండాలి—ఇదే మా కోరిక.’’ అచ్యుతుడు ‘‘అలాగే జరగనీ’’ అని చెప్పి, అంతర్ధానమయ్యాడు. తర్వాత నారదుడు, శుకుడు, ఇతర మునులు హరి పాదాలకు నమస్కరించి, మోహం తొలగిపోయి, ఆనందంతో, ఆ దివ్యకథామృతాన్ని ఆస్వాదించి, అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయారు. ఆ భక్తి, తన కుమారులతో కూడి, శుకుని స్వగ్రంథంలోనూ రక్షించబడింది. ఈ విధంగా భాగవతాన్ని సేవించడంవల్ల వైష్ణవుల మనస్సు హరిలో లీనమవుతుంది. దారిద్య్రం, దుఃఖం, జ్వరంతో బాధపడేవారికి, మాయ అనే రాక్షసి చేతిలో నలిగేవారికి, సంసారసాగరంలో మునిగిపోయినవారికి, భాగవతం శ్రేయస్సు కోసం నినాదమవుతుంది. శౌనకుడు అడిగాడు: ‘‘శుకుడు ఎప్పుడు రాజుకు పారాయణం చేశాడు? గోకర్ణుడు మళ్లీ ఎప్పుడు చెప్పాడు? దేవర్షి నారదుడు బ్రాహ్మణులకు ఎప్పుడు వివరించాడు? ఈ సందేహాన్ని తీర్చండి.’’ సూతుడు వివరించాడు: ‘‘కృష్ణుడు వెళ్ళిన ముప్పై సంవత్సరాల తర్వాత, కలియుగ ప్రభావం పెరిగినప్పుడు, భాద్రపద శుద్ధ నవమి రోజున శుకుడు భాగవతాన్ని చెప్పడం ప్రారంభించాడు. పరిక్షిత్తు వినిపించుకున్న తర్వాత, కలియుగంలో రెండువందల సంవత్సరాలు గడిచినప్పుడు, పవిత్రమైన నవమి రోజున, గోకర్ణుడు ఆ కథను పారాయణం చేశాడు. తర్వాత, కలియుగంలో ముప్పై సంవత్సరాలు గడిచినపుడు, కార్తీక శుద్ధ నవమి రోజున, బ్రహ్మ కుమారులు భాగవతాన్ని పారాయణం చేశారు. ఇలా, పాపరహితుడా! నీవు అడిగిన భాగవత కథను కలియుగంలో ఎలా పారాయణం చేయబడిందో వివరించాను. ఇది సంసారవ్యాధిని నాశనం చేస్తుంది. ఈ కథ, కృష్ణునికి ప్రియమైనది, పాపాలను నాశనం చేస్తుంది, మోక్షానికి కారణం, భక్తిని ప్రసరిస్తుంది. సద్భావనతో దీనిని వినండి—ఈ లోకంలో యాత్రలు, సేవలు అవసరం లేదు. యముడు తన దూత చేతిలో పాశాన్ని పట్టుకుని ఉన్నప్పుడు కూడా, అతని చెవిలో ఇలా చెబుతాడట: ‘భగవంతుని కథల్లో మత్తులో మునిగిపోయిన వారిని దూరంగా ఉంచు. నేను ఇతరుల కోపానికి అధిపతి, కానీ వైష్ణవులకు కాదు.’ ఈ అసారం ప్రపంచంలో, ఇంద్రియవిషయాల విషంతో మనస్సులు కలవరపడినపుడు, కనీసం అర నిమిషమైనా శుకుని అమృతవాక్యాలను ఆస్వాదించండి. తప్పు మార్గాల్లో తిరుగుతూ, నీచ కథలు వింటూ సమయం వృథా చేయడం ఎందుకు? పరిక్షిత్తు కూడా వినడం ద్వారా మోక్షాన్ని పొందాడు. శుకుడు ప్రవహించే రసధారతో చెప్పిన కథను పారాయణం చేసే వాడికి గొంతులో ఆ భాగవతం స్థిరపడిపోతుంది—అతడు వైకుంఠనాధుడవుతాడు. ఇదే అత్యంత గూఢార్ధమైన సత్యం; అన్ని సిద్ధాంతాల ద్వారా స్థాపించబడింది; అన్ని గ్రంథాలను పరిశీలించినా, శుకుని భాగవతకథకన్నా పవిత్రమైనది లేదు. పరమానందం కోసం, ద్వాదశ స్కంధాల సారం ఆస్వాదించండి. ఈ కథను భక్తితో నిత్యం వినేవారికి, పవిత్ర వైష్ణవుల సమక్షంలో చెప్పేవారికి, ఇద్దరికీ ఫలం లభిస్తుంది; వారికి ఈ లోకంలో అసాధ్యమైనది ఏదీ లేదు. శౌనకుడు మళ్లీ అడిగాడు: ‘‘నారదుడు వెళ్లిపోయాక, మహర్షి బాదరాయణుడు ఏం చేశాడు?’’ సూతుడు ఇలా వివరించాడు: ‘‘దివ్య సరస్వతి నది పశ్చిమ తీరంలో, శమ్యాప్రాస అనే ఆశ్రమం ఉంది. అక్కడ మునులు తరచుగా కూడేవారు. ఆ ఆశ్రమంలో, బదరీ చెట్ల సమూహాలతో అలంకరించబడిన ప్రదేశంలో, వ్యాసుడు కూర్చుని, నీటితో శుద్ధి చేసుకుని, మనస్సును ఏకాగ్రంగా చేసుకున్నాడు. భక్తి ద్వారా పవిత్రమైన, స్థిరమైన మనస్సుతో, పరిపూర్ణ పురుషుని దర్శించాడు; ఆయన ఆధీనంగా నిలిచిన మాయను కూడా చూశాడు. ఆ మాయ వల్ల, పరమాత్మస్వరూపుడైన జీవుడు తాను త్రిగుణాత్మకుడినని, దురదృష్టాన్ని అనుభవిస్తున్నాడని, తనకు సంభవించిన దుఃఖాన్ని అంగీకరిస్తాడు. ఈ దుఃఖాలు పోవడం కోసం, ఆ మహర్షి ప్రజలకు ఉపకారం చేయాలనే ఉద్దేశంతో, సాత్వత సంహితను రచించాడు. ఇందులో భగవంతునికి ప్రత్యక్ష భక్తి వివరించబడింది. ఈ గ్రంథాన్ని వినేవారిలో, శ్రీకృష్ణునికి భక్తి ఉద్భవిస్తుంది; దుఃఖం, మోహం, భయం తొలగిపోతాయి. వ్యాసుడు ఈ భాగవత సంహితను క్రమపద్ధతిలో రచించి, తన కుమారుడైన శుకునికి, వైరాగ్యానికి ప్రాధాన్యమిచ్చే వాడైనవాడికి, బోధించాడు. శౌనకుడు మళ్లీ అడిగాడు: ‘‘అన్నిటికీ విరక్తుడై, ఆత్మతృప్తుడైన శుకుడు, ఈ గొప్ప భాగవతాన్ని ఎందుకు అధ్యయనం చేశాడు?