శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

కుమారులు నారదునికి ఇలా అన్నారు: “ఇప్పటివరకు నీకు కావలసినంత వివరంగా అన్నీ చెప్పాము. ఇంకా ఏది వినాలని ఆశిస్తున్నావు? ఈ శ్రీమద్భాగవతమే భోగమూ, మోక్షమూ ప్రసాదించే మహత్తర గ్రంథం.” కుమారులు ఇలా చెప్పిన తర్వాత, వారు పాపాలను నశింపజేసే, పుణ్యాన్ని కలిగించే, భోగమూ మోక్షమూ ప్రసాదించే భాగవత కథను పారాయణం చేశారు. ఏడు రోజుల పాటు, నియమంతో మనస్సును కట్టిపట్టి ఉన్న సమస్త జీవులు ఆ విధంగా విన్నారు. అనంతరం, వారు దేవతల్లో శ్రేష్ఠుడైన పరమాత్ముని మహిమను స్తుతించారు. ఆ భాగవత శ్రవణానంతరం, జ్ఞానం, వైరాగ్యం, భక్తి – ఇవన్నీ పరాకాష్ఠకు చేరాయి. అందరి హృదయాల్లో ఒక కొత్త యవ్వనం, ఉల్లాసం, ఆకర్షణ ఉట్టిపడింది. నారదుడు తన కోరిక నెరవేర్చుకున్న ఆనందంలో, పరమానందంతో, ఆత్మవిశ్రాంతితో, శరీరం ఉల్లాసంతో ఉప్పొంగిపోయాడు. ఈ విధంగా శ్రద్ధతో భాగవతాన్ని విన్న నారదుడు, భగవంతుని ప్రియుడైన వాడు, చేతులు జోడించి, ప్రేమతో గొంతు దడదడలాడుతూ ఇలా అన్నాడు: “నేను ధన్యుడను, మీరు అపారమైన కరుణతో నన్ను అనుగ్రహించారు. ఈ రోజు హరి స్వరూపాన్ని పొందాను. అన్ని ధర్మాలలో శ్రవణమే శ్రేష్ఠం అని నేను భావిస్తున్నాను, ఎందుకంటే కేవలం వినడమే వలన వైకుంఠవాసియైన కృష్ణుని సాక్షాత్కారం కలుగుతుంది.” నారదుడు ఇలా మాట్లాడుతున్నప్పుడు, మహాయోగుల్లో శ్రేష్ఠుడైన శుకుడు అక్కడికి వచ్చాడు. ఆ సమయంలో, పదహారు సంవత్సరాల వయస్సు కలిగిన వ్యాసుని కుమారుడు, జ్ఞానసముద్రానికి చంద్రుడిగా, తన స్వార్థాన్ని సంతృప్తిపరిచినవాడిగా, మెల్లగా, ప్రేమతో భాగవతాన్ని పారాయణం చేయడం ప్రారంభించాడు. ఆయన్ను చూసి, అక్కడున్న సభలోని అందరూ అతని పరమదీవ్య తేజస్సును గుర్తించి, వెంటనే లేచి, అతనికి మహాసనాన్ని సమర్పించారు. దేవతల్లో ముని అయినవాడు అతన్ని ప్రేమతో సత్కరించాడు. శుకుడు సుఖాసీనుడై ఇలా అన్నాడు: “భాగవతం వేదకాల్పవృక్ష ఫలములా, నా నోటినుండి జలధారగా ప్రవహించే అమృతం. భూమిపై ఉన్న రసికులారా! మళ్లీ మళ్లీ భాగవత రసాన్ని ఆస్వాదించండి.” ఈ భాగవతంలో, వ్యాసమహర్షి రచించిన పుణ్యకథలో, మాయాజాలమైన ధర్మాలన్నీ విడిచిపెట్టబడ్డాయి. ఇది ద్వేషం లేని, పవిత్ర హృదయులకు మాత్రమే సమర్పించబడి, మూడువిధాల కష్టాలను నిర్మూలిస్తుంది. ఇతర గ్రంథాల అవసరం లేదు; ఇక్కడ భగవంతుడు వినేవారి హృదయంలో వెంటనే బంధించబడతాడు. ఈ భాగవతం పురాణాలలో కిరీటముగా, వైష్ణవులకు ధనరూపంగా, పరమహంసుల అపరాధరహిత జ్ఞానాన్ని పాడుతుంది. ఇందులో నిష్కామ జ్ఞానం, వివేకం, వైరాగ్యం, భక్తి అన్నీ వ్యక్తమవుతాయి. దీన్ని భక్తితో వినడం, చదవడం, మననం చేయడం వలన ముక్తి లభిస్తుంది. సత్యలోకంలో, కైలాసంలో, వైకుంఠంలో కూడా ఈ రుచి దొరకదు. అందుకే, మీరు ఎప్పుడూ దీనిని ఆస్వాదించండి, విడిచిపెట్టకండి. ఈ సమయంలో, బాదరాయణుడు (వ్యాసుడు) సభలో మాట్లాడుతుండగా, హరి (భగవంతుడు) ప్రహ్లాదుడు, బలి, ఉద్వవుడు, అర్జునుడు మొదలైనవారితో అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యాడు. నారదుడు, మునులలో శ్రేష్ఠుడు, వారిని సత్కరించాడు. హరి పరమదీవ్యంగా ఉన్నాసనంలో కూర్చొని ఉన్నాడని చూసి, అందరూ ముందుగా ఆయనను స్తుతించసాగారు. ఆ సమయంలో శివుడు పార్వతితో, బ్రహ్మదేవుడు తన పద్మాసనంపై అక్కడకు వచ్చి, ఆ మహోత్సవాన్ని వీక్షించడానికి హాజరయ్యారు. ప్రహ్లాదుడు తాళాలు మోగించగా, ఉద్వవుడు ఘంటను ఉల్లాసంగా వాయించాడు. నారదుడు తన వీణను, అర్జునుడు గానం నడిపించాడు. ఇంద్రుడు మృదంగాన్ని వాయిస్తూ, “విజయము! విజయము! కుమారులారా, మీరు ఎంత అద్భుతంగా స్తుతిస్తున్నారు!” అంటూ ఆనందించాడు. ముందుగా వ్యాసుని కుమారుడు శుకుడు భాగవతాన్ని ప్రవహించే ధారగా పారాయణం చేశాడు. అక్కడ, మధ్యలో, హరి, శివుడు, బ్రహ్మ – ఈ ముగ్గురు కలిసి పరమభక్తుల మధ్య నటులవలె నర్తించారు. ఈ అద్భుతమైన ఘనోత్సవాన్ని చూసి, హరి సంతోషంతో ఇలా అన్నాడు: “మీరు కోరిన వరాన్ని కోరుకోండి. మీ కథనంతో, స్తుతితో నేను సంతోషించాను.” ఆయన మాటలు వినగానే, వారు పరమానందంతో, ప్రేమతో, ఆనందంగా హరిని ఉద్దేశించి ఇలా ప్రార్థించారు: “పర్వతాలు, నాగులు, అన్ని భక్తులు – వీరి పాటల్లో, జ్ఞాపకాల్లో నీవు ఎప్పుడూ నిలిచిపోవాలి. ఇదే మా కోరిక.” అచ్యుతుడు “అలా జరుగుగాక” అని అనగానే, ఆకాశమార్గంలో అంతర్ధానమయ్యాడు. ఆ తర్వాత నారదుడు, శుకుడు, ఇతర మునులు భగవంతుని పాదాలకు నమస్కరించి, పరమానందంతో, మోహం తొలగిపోయి, ఆ దివ్యకథామృతాన్ని ఆస్వాదించి, తమ తమ స్థలాలకు వెళ్ళిపోయారు. ఆ భక్తి, తన కుమారులతో పాటు, శుకుడు తన స్వగ్రంథంలో కూడా కాపాడుకున్నాడు. అందువల్ల, భాగవతాన్ని సేవించేవారి మనస్సు ఎప్పుడూ హరిలో లీనమవుతుంది. బాధ, పేదరికం, జ్వరం, మాయ అనే రాక్షసుని చేతిలో నలిగిపోతున్నవారు, సంసారసముద్రంలో మునిగిపోతున్నవారి మంగళార్థమే భాగవతధ్వని వినిపిస్తుంది. శౌనకుడు అడిగాడు: “శుకుడు ఎప్పుడు రాజుకు భాగవతాన్ని చెప్పాడు? తర్వాత గోకర్ణుడు ఎప్పుడు చెప్పాడు? మునులలో శ్రేష్ఠుడు బ్రాహ్మణులకు ఎప్పుడు చెప్పాడు? దయచేసి నా సందేహాన్ని నివృత్తి చేయండి.” సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: “కృష్ణుడు భూమిని విడిచిపెట్టి ముప్పై సంవత్సరాల తర్వాత, కలియుగ ప్రభావం పెరిగినప్పుడు, భాద్రపద మాసంలో శుకుడు భాగవతాన్ని ప్రారంభించాడు. పరీక్షిత్ విన్న అనంతరం, కలియుగంలో రెండువందల సంవత్సరాల తర్వాత, పవిత్రమైన నవమి రోజున గోకర్ణుడు కథను చెప్పారు. ఆ తర్వాత మళ్ళీ కలియుగంలో ముప్పై సంవత్సరాల తర్వాత, కార్తీక మాస శుద్ధ నవమి రోజున బ్రహ్మ కుమారులు భాగవతాన్ని పారాయణం చేశారు.” “ఇలా, పాపరహితుడా! నీవు అడిగిన విధంగా కలియుగంలో భాగవతకథా ప్రవాహాన్ని వివరించాను. ఇది సంసారవ్యాధిని నశింపజేస్తుంది. ఈ కథ కృష్ణునికి ప్రియమైనది, పాపాలను హరిస్తుంది, మోక్షానికి కారణం, భక్తి ఉల్లాసాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. ధర్మాత్ములు దీనిని వినాలని, ఇతర యాత్రలు, సేవలు అవసరం లేదు.” “యముడు తన సేవకుని చేతిలో పాశాన్ని పట్టుకున్నా, భగవంతుని కథలలో మునిగిపోయిన వారిని తాకవద్దు అని చెవిలో చెబుతాడని ప్రఖ్యాతి. నేను ఇతరుల కోపానికి అధిపతినైనా, వైష్ణవులకు అధిపతి కాదు అని చెప్పుతాడు.” “ఈ అసారం ప్రపంచంలో, ఇంద్రియవిషయాల విషంతో మనస్సులు కలవరపడుతున్నప్పుడు, కనీసం అరక్షణం అయినా శుకుని అమృతవాక్యాలను వినండి. వ్యర్థంగా అపవిత్ర కథలు వినడంలో ప్రయోజనం లేదు; పరీక్షిత్ స్వయంగా ముక్తిని ప్రసాదించే భాగవతాన్ని విన్నాడు.” “శుకుడు ప్రవహించే రసధారతో చెప్పిన కథ విన్నవాడు, దాన్ని పారాయణం చేసినవాడు – అతడు వైకుంఠనాథుడు అవుతాడు. అన్ని సిద్ధాంతాలతో స్థాపించబడిన పరమరహస్యాన్ని నీకు చెప్పాను. అన్ని శాస్త్రాలను పరిశీలించినా, శుకుని కథ కన్నా పవిత్రమైనది లేదు. పరమానందార్థం, ద్వాదశ స్కంధాల సారం ఆస్వాదించు.” “ఎవరైనా దీనిని భక్తితో నిత్యం వింటే, లేదా పవిత్ర వైష్ణవుల ముందు పారాయణం చేస్తే, వారికి ఈ లోకంలో సాధ్యమైనది లేనిది ఉండదు.” ఇంతటితో శౌనకుడు మళ్లీ అడిగాడు: “నారదుడు వెళ్లిన తర్వాత, బాదరాయణుడు (వ్యాసుడు) ఆయన సంకల్పాన్ని గ్రహించి ఏమి చేశాడు?” సూతుడు సమాధానమిచ్చాడు: “దివ్యమైన సరస్వతీ నది పశ్చిమ తీరంలో శమ్యాప్రాస అనే ఆశ్రమం ఉంది. అక్కడ మునుల సందర్శనలకు ప్రసిద్ధమైనది. ఆ ఆశ్రమంలో, బదరీ వృక్ష సమూహాల మధ్య, వ్యాసుడు కూర్చుని, నీటితో శుద్ధి చేసుకుని, తన మనస్సును ఏకాగ్రతతో నియంత్రించాడు.” “భక్తి ద్వారా పవిత్రమైన స్థిరమైన మనస్సుతో, ఆయన సంపూర్ణ పరమపురుషుడిని దర్శించాడు. ఆయన ఆధీనంగా మాయను కూడా చూచాడు. ఆ మాయ వల్ల, పరమాత్మస్వరూపుడైన జీవుడు తాను మూడు గుణాల కలవాడినని అనుకుంటూ, దురదృష్టాన్ని తాను అనుభవిస్తున్నట్టు భావిస్తాడు, మాయ కారణమైన వాటిని అంగీకరిస్తాడు.” “ఈ బాధలు తొలగించేందుకు, తెలియని జనుల మంగళార్థం, పరమాత్మ భక్తిని నేరుగా నేర్పే సాత్వత సంహితను ఆ జ్ఞాని వ్యాసుడు రచించాడు.” ఇలా, భాగవత మహిమ, దివ్యసంభాషణలు, భక్తి పరిపుష్టి, ముక్తి మార్గాన్ని మహర్షులు, దేవతలు, భక్తులు, పరమపురుషుడు స్వయంగా సాక్షాత్కరించిన ఘనమైన భాగవతకథా ప్రవాహం ఈ విధంగా సాగింది.