శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

రాత్రి ముగిసిన అనంతరం, రాజును మేల్కొలిపేందుకు భటులు ఎలా స్తుతులతో సమీపిస్తారో, అలాగే పరమాత్ముని సేవకులు ఆయనను మహిమగల హృదయపూర్వక గీతాలతో మేల్కొల్పారు. ఆ సమయంలో వేదాలు స్వయంగా పలికాయి: "జయము, జయము! ఓ అజన్మా, ఓ అజితా, గుణాల వల్ల కలిగిన లోపాలను పారద్రోలుము. నీ స్వరూపంలోనే సమస్త శక్తులు సంపూర్ణంగా నిండి ఉన్నాయి. ప్రపంచమంతటినీ, దృష్టిగోచరమైనదీ, దృష్టికి అందని దీ, నీవే చైతన్యాన్ని ప్రసాదిస్తావు. వేదాలు నిన్ను అనుసరించడానికి ప్రయత్నిస్తాయి గాని, నీవు స్వేచ్ఛగా నడచినపుడు అవి నిన్ను అందుకోలేవు." ఈ విశాలమైన విశ్వాన్ని, బుద్ధిమంతులు తాత్కాలికమైనదిగా గ్రహిస్తారు. మట్టి రూపాంతరాల వృద్ధి, క్షయం మట్టిలోనే ఉంటాయి, రూపాంతరాల్లో కాదు. అందువల్ల మునులు తమ మనస్సు, మాట, కార్యాలను నీపై కేంద్రీకరిస్తారు. భూమిపై మనుషుల అడుగుల ముద్రలూ అసత్యమే అని వారు గ్రహిస్తారు. ఈ విధంగా, మూడు లోకాల అధిపతివైన ప్రభువా, నీ కథల అమృతసముద్రంలో మునిగిన జ్ఞానులు తపస్సులను విడిచిపెడతారు. మరి కాల, కామ సంకల్పాలు లేని వారు, నీ స్వధామంలో నివసించేవారు, పరమానందాన్ని అనుభవించేవారు ఎంత గొప్పవారు! ప్రాణవాయువులు శరీరాన్ని పోషిస్తూ నీ సంకల్పాన్ని అనుసరించినట్లే, మహాభూతాలు—అగ్ని మొదలైనవి—నీ కృపతో బ్రహ్మాండాన్ని సృష్టించాయి. అన్నం మొదలైన సమస్త జీవరాశులు నీ లీలావతారమే. అయినా నీవు సత్యాసత్యాలకు అతీతుడవు. మిగిలినదంతా నీ అమృతస్వరూపమే. కొందరు, హృదయాన్ని మార్గంగా భావించి, సూక్ష్మాకాశాన్ని ధ్యానిస్తారు. అక్కడినుంచి, పరమధామం తలపై వెలిసింది. దానిని చేరినవారు మరలా మరణబంధనంలో పడరు. నీవు అనేక ఆశ్చర్యకరమైన గర్భాలలో ప్రవేశించి, వివిధ స్థాయుల్లో ప్రకాశిస్తావు. ఇది చేసిన క్రియల ప్రకారమే. కానీ, తప్పుడు ఐక్యతను విడిచినవారిలో, నీ పరమధామం సమంగా వెలుగుతుంది. వారు వికారాలను విడిచి, నిన్నే అనుసరిస్తారు. ఈ లోకంలో, శరీరమంతా నీ సృష్టే. లోపలి, బయటా, నీవే వ్యక్తిగా, సమస్త శక్తులకు ఆధారంగా ఉంటావు. అందుకే, మానవుల మార్గాన్ని పరిశీలించిన జ్ఞానులు, వేదాంతాన్ని గ్రహించి, భూమిపై నీ పాదాలను ఆరాధిస్తారు. కొంతమంది, స్వరూపాన్ని తెలుసుకోవాలనే తపనతో, నీ అమృతకర్మల్లో మునిగిపోయి, మోక్షాన్ని కూడా కోరరు. వారు గృహాన్ని విడిచి, పరమహంసుల సన్నిధిలో, నీ పదపద్మాలను ఆశ్రయించి, మరొకదానికీ ఆశపడరు. ఈ లోకంలో, జీవులు తమ బంధువులు, మిత్రులు, ప్రియులతో కలిసి నడుస్తున్నట్టు కనిపిస్తారు. కానీ, నిన్ను, నిజమైన స్నేహితునిగా, ఆత్మస్వరూపుడిగా గ్రహించినపుడు, వారు పరిపూర్ణతను పొందుతారు. అసత్య ఆరాధనలో మునిగినవారు, తమ శరీరబంధంలో బాధను అనుభవిస్తారు. శ్వాస, మనస్సు, ఇంద్రియాలను నియంత్రించి, హృదయంలో నిన్ను ధ్యానించే యోగులు—వారి శత్రువులు కూడా నిన్ను స్మరించడంవల్ల నిన్ను పొందుతారు. నాగరాజు ఆలింగనంలో లీనమైన మహిళలు, మేము కూడా, నీ పదపద్మామృతాన్ని రుచి చూసి, సమానులమే అయ్యాము. ఈ సృష్టికి ఆదిని, అంతాన్ని, మార్గాన్ని ఎవరూ తెలుసుకోలేరు. బ్రహ్మను కలిగించినవాడవు నీవే. దేవతలు, ఇతర లోకపాలకులు నిన్ను అనుసరిస్తారు. కాబట్టి, నీవు సత్త్వమూ, అసత్త్వమూ, రెండూ కావు. కాలానికి లోబడి ఉండవు. నీ అసంపూర్ణ స్థితిని ఎలాంటి శాస్త్రమూ వివరించలేవు. ఆత్మ జన్మిస్తుంది, మరణిస్తుంది, శరీరానికి భిన్నమని చెప్పేవారు అవిద్యలో ఉన్నవారు. పురుషుడు మూడు గుణాల కలయిక అని భావించడమూ అవిద్యే. నీవు, నిన్ను అధిగమించిన వారికీ, ఈ తేడాలు అనుభవంలో రావు. బంగారం ఎన్నో రూపాల్లో ఉన్నా, దాని మౌలికత్వాన్ని గ్రహించినవారు వాటిని విడిచిపెట్టరు. అలాగే ఆత్మజ్ఞానులు, సమస్తాన్ని స్వరూపంగా గ్రహించి, వికారాలను విడిచిపెట్టరు. ఎందుకంటే నీవే అన్నిటిలోను వ్యాపించి ఉన్నావు. నీతో స్నేహితులుగా తిరిగే వారు, సమస్త జీవులకు ఆధారంగా, మరణాన్ని కూడా నిర్భయంగా అధిగమిస్తారు. నీవు దేవతలను గోపాలకుడు పశువులను పోగు చేసినట్లు సమీకరిస్తావు. నీతో స్నేహితులు అయినవారు పవిత్రులవుతారు. నిన్ను విస్మరించినవారు కాదు. నీవు నిరాకారుడు, స్వతంత్రుడు, సమస్త సృష్టి శక్తులకు ఆధారవు. దేవతలు నిన్ను సదా సేవిస్తూ, సమానంగా నీవు ఆదేశించిన విధంగా పనిచేస్తారు. లోకసృష్టికర్తలు నీ సమక్షంలో భయంతో పనిచేస్తారు. చలించేవి, అచలమైనవి—ఈ భూతజాతులు, కారణాల కలయికతో, నీవు అనుగ్రహించినపుడు ప్రవర్తిస్తాయి. కానీ, ఆ బంధం విడిచినపుడు, నీవు ఒక్కడివే, రెండవదేమీ లేదు. ఆకాశం అన్నిటినీ మోస్తూ, తానెవరితోనూ పోలికలేని విధంగా ఖాళీగా ఉండేలా నీవు ఉంటావు. జీవులు నిజంగా పరిమితులు లేని, వ్యాపించినవారైతే, అధికార నియమాలు ఉండేవి కావు. జన్మించినవి జన్మించనివి కలయికగా ఉంటే, విడిపోకుండా నియంత్రణ ఉండేది; కానీ, ఈ భావనను తిరస్కరించడం అవగాహనలో పొరపాటు. ప్రకృతి, పురుషులకు నిజమైన ఆది ఉండదు. అవి కలిసినప్పుడు కలిగే ఫలితాలు అస్తిరమైనవి, నీటిమీద బుడగల్లాంటివి. ఓ పరమాత్మా, నీలోని వివిధ నామగుణాలన్నీ, నదులు సముద్రంలో కలిసిపోయేలా, నీలో లీనమవుతాయి. మనుషుల్లో, నీ మాయ వల్ల కలిగే మోహాన్ని గ్రహించి, నిన్ను ధ్యానించే వారు, భక్తిలో మరింత లోతుగా మునిగిపోతారు. నిన్ను అనుసరించే వారికి సంసారభయం ఉండదు. నీ చిన్న కోపంతో కూడి, ఇతరులను ఆశ్రయించినవారు, గడ్డి తురుములా భయపడతారు. ఇక్కడ, మనస్సును నియంత్రించడానికి శ్రమించే వారు, గురుపాదాలను పట్టుకోకుండా, ఇంద్రియశక్తితో ప్రయత్నిస్తారు. వారు, సముద్రంలో నావికుడిని వదిలి పోయిన వ్యాపారులా, అనేక కష్టాల్లో పడతారు. నీవు ఉన్నప్పుడు, బంధువులు, సంతానం, స్వయం, భార్య, ధనం, ఇల్లు, రథాలు—ఇవి అన్ని ఆధారాలవు కావు. వీటిని ఆశ్రయించి, అనుభవాన్ని వెదుకుతున్నవారు, వారి భాగం కోల్పోయి, సంతోషాన్ని పొందరు. భూమిపై, పవిత్రక్షేత్రాలను సందర్శించి, నీ పదపద్మాల జలంతో హృదయాన్ని శుద్ధి చేసుకున్న మునులు, ఒక్కసారి అయినా నీలో స్థిరమవుతారు. వారు ఇకపుడు, మానవుని అసలైన స్వరూపాన్ని దోచుకునే స్థలాల్లోకి తిరిగి వెళ్లరు. "ఇది సత్త్వమునుండి పుట్టిందని" చెప్పడం లోపభూయిష్టమైన తర్కం. ఇది పూర్తిగా సరిపోదు. లౌకిక వ్యవహారాల కోసం తేడాలు చూపుతారు. కానీ, ఇవి అంధంగా వంశపారంపర్యంగా వస్తుంటాయి. పదబంధాల వల్ల, మంత్రోచ్ఛారణ వల్ల, మూర్ఖులు మరింత అయోమయంలో పడతారు. ప్రారంభంలో లేనిది, అంత్యానంతరం లేనిది, మధ్యలో పరిమితంగా ఉండేది, నీలో ఒకే రుచిగా, మాయగా ప్రత్యక్షమవుతుంది. కాబట్టి, ధన, వర్ణ భేదాలవంటి తేడాలుగా దీనిని పోలుస్తారు. మేధావులు మనస్సు లీలను అసత్యంగా, దాని అమృతాన్ని మాయగా గ్రహిస్తారు. ఆత్మ, అజన్మునితో సంయోగం వల్ల గుణాలను పొందుతుంది. తర్వాత, మరణాన్ని అధిగమించి, స్వేచ్ఛను పొందుతుంది. నీవు కూడా, ఆ రూపాన్ని పాము తన చర్మాన్ని విడిచిపెట్టినట్టు విడిచిపెడతావు. నీ పరమ, అపారమైన మహిమ ఎనిమిది రెట్లు గొప్పది, అప్రమేయమైనది. విరక్తులు హృదయంలోని కామరూపాన్ని పూర్తిగా తొలగించకపోతే, నీవు, అర్హులైనవారికి దొరకని వాడవై, హృదయంలోనే, మెడలో ఉన్న మణిలా, మరచిపోతావు. ఆత్మానందంలో తృప్తి చెందని వారికి, ఇక్కడా, అక్కడా బాధే మిగిలి ఉంటుంది. ఎందుకంటే, వారు మరణరహితమైన, స్థిరమైన నీ స్థితిని పొందలేదు. నీ నుండి, మంగళకరమైనదీ, అమంగళకరమైనదీ ఉద్భవించిందని తెలియని వారు, వాటి తేడాలు, శరీరధారుల మాటలు గ్రహించలేరు. అయినా, ప్రతి యుగంలో, నీవు నిరంతరం గానపాటు పొందుతావు. నిన్ను వినేవారు ముక్తికి చేరతారు. స్వర్గాధిపతులు నీ పరిమితిని చేరలేరు. నీ మధ్యలో ఉండే అనేక బ్రహ్మాండాలు (సావర్ణులు) కూడా కాదు. ఆకాశంలో ధూళికణాలు గాలిలో తేలినట్టు, వేదాలు, కాలంతో కలసి పోతాయి. కానీ, నీలో అవి ఫలిస్తాయి. అసత్యాన్ని వదిలి, నీలోనే లీనమవుతాయి. ఈ విధంగా, బ్రహ్మ నుండి ఈ ఉపదేశాన్ని విని, ఆయన కుమారులు, సిద్ధులు, ఆత్మజ్ఞానం తెలిసిన సనందనుడిని గౌరవించారు. ఇంతటితో, వేదాలు, పురాణాలు, ఉపనిషత్తుల సారాంశాన్ని, గతకాలంలో మహాత్ములు, ఆకాశమార్గంలో ప్రయాణిస్తూ, గ్రహించారు. బ్రహ్మపుత్రుడా! నీవీ ఆత్మోపదేశాన్ని విశ్వాసంతో ఆచరించు. భూమిపై నీకు ఇష్టం వచ్చినట్లు జీవించు. మానవుల కోరికలను దహించు. శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: ఆ ముని, ఆచార్యుని నుండి విశ్వాసంతో, ఆత్మనిగ్రహంతో ఉపదేశాన్ని అందుకుని, పరిపూర్ణుడై, విద్యాశాలి అయిన వీరవ్రతుడు ఇలా పలికాడు. నారదుడు ఇలా అన్నాడు: సకల సృష్టి, లయశక్తులను కలిగి ఉన్న, పరిపావనుడైన కృష్ణునికి నమస్కారం. ఆ మహర్షి, ఆయన శిష్యులను వందించి, తాను తన తండ్రి ద్వైపాయనుని ఆశ్రమానికి వెళ్లాను. అక్కడ, భగవంతుని చేత గౌరవింపబడి, ఆసనం స్వీకరించిన తండ్రి, నారాయణుని నోటి నుండి విన్నదాన్ని తన కుమారుడికి వివరించాడు. ఈ విధంగా, రాజా, నీవు అడిగిన ప్రశ్నకు సమాధానంగా, నిర్వచనాతీతమైన, నిర్గుణమైన బ్రహ్మనందంలో మనస్సు ఎలా నిలిపించాలో వివరించబడింది. ఈ జగత్తు ప్రారంభం, మధ్యం, అంతాన్ని గ్రహించేవాడు; అవ్యక్త, జీవజాతులు, లోకపాలకులకు అధిపతివాడు; ఈ లోకాన్ని సృష్టించి, ప్రవేశించి, ఋషుల ద్వారా పాలించేవాడు; ఆయనను పొందిన ఆత్మ, నిద్రలోని పక్షిలా గూటిని విడిచిపెడుతుంది. ఆ జన్మరహితుడు, నిర్భయమైన హరిలో ఎల్లప్పుడూ ధ్యానం చేయాలి. ఇంతటితో, దశమ స్కంధంలో, 'వేదస్తుతులు' అనే ఎనభై ఏడవ అధ్యాయం ముగిసింది. తర్వాత, రాజు ఇలా అడిగాడు: దేవతలు, రాక్షసులు, మానవులలో, శుభకరమైనదాన్ని అశుభంగా భావించి పూజించే వారు ఎక్కువగా ధనవంతులైన రాజులే; హరిభక్తులు మాత్రం అలా చేయరు.