శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో ‘తీర్థయాత్రా వివరణ’ అనే అధ్యాయం ముగిసింది. ఆ తర్వాత, పరమ భక్తులైన రాజా పరిచితుడు శుకమహామునిని ఇలా అడిగాడు: “బ్రహ్మన్! రాముడు, కృష్ణుడికి సోదరి అయిన ఆమె గురించి మేము తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాము. అర్జునుడు ఆమెను ఎలా వివాహం చేసుకున్నాడు? ఆమె నా బామ్మగా ఎలా మారింది?” అప్పుడు శుకమహర్షి సమాధానం చెప్పాడు: “తీర్థయాత్రలో భాగంగా అర్జునుడు భూమి మొత్తం సంచరిస్తూ ప్రభాస ప్రాంతానికి వచ్చాడు. అక్కడ అతడు తన మామయ్య కుమార్తె గురించిన వార్తలు విన్నాడు. కొందరు రాముడు ఆమెను దుర్యోధనుడికి ఇచ్చే ఉద్దేశ్యంతో ఉన్నాడని, మరికొందరు అలా కాదని అనుకున్నారు. అర్జునుడు ఆమెను కోరుతూ, త్రిడండధారి వానప్రస్థుడిగా మారి ద్వారకకు వెళ్లాడు. అక్కడ, తన కోరికను నెరవేర్చుకోవాలనే సంకల్పంతో, కొన్ని నెలలు అక్కడే ఉండిపోయాడు. ద్వారకవాసులు, రాముడు కూడా అతన్ని ఎంతో గౌరవంతో ఆదరించారు. అయితే, రాముడు అర్జునుడిని గుర్తించలేదు. ఒక రోజు రాముడు అతన్ని తన ఇంటికి పిలిచి, అతిథిగా ఆహ్వానించి, భక్తితో భోజనం పెట్టాడు. అర్జునుడు భిక్షగా వచ్చిన ఆహారాన్ని స్వీకరించాడు. అక్కడ అర్జునుడు ఒక మహత్తర యువతిని చూశాడు. ఆమె అందాన్ని చూసి అర్జునుడి మనసు ఆకర్షితమైంది; అతని హృదయం ప్రేమతో, కళ్ళు ఆనందంతో వికసించాయి. ఆ యువతీ కూడా అర్జునుడిని చూసి అతనినే వరంగా ఎంచుకుంది. ఆమె మనసు సహజంగా అతని వైపు ఆకర్షితమైంది; తడబాటు, లజ్జతో చిరునవ్వుతో, అతన్ని చూస్తూ తన మనసు అతనిపై కేంద్రీకరించింది. అర్జునుడు ఆమెను నిరంతరం ఆలోచిస్తూ, ఆమెను పొందాలనే తపనతో మదిలో ప్రశాంతత కోల్పోయాడు. అతని మనస్సు మోహంలో చిక్కుకుంది. ఒక పెద్ద ఉత్సవ సందర్భంలో, ఆ యువతి రథంలో కోట బయటకు వెళ్లిన వేళ, అర్జునుడు ఆమె తల్లిదండ్రులు, కృష్ణుడు అనుమతితో ఆమెను రథంలో ఎక్కించుకుని తీసుకెళ్లాడు. రథంపై నిలబడి తన విల్లు ఎత్తుకొని అర్జునుడు ఎదురుగా వచ్చిన వీరులను తరిమేశాడు. తన ప్రజలను సింహం జింకలను తరిపినట్లుగా చిత్తరించేశాడు. ఈ విషయం తెలిసి రాముడు సముద్రమంత అలజడిగా కోపంతో ఉప్పొంగాడు. కానీ కృష్ణుడు, స్నేహితులతో కలిసి అతని పాదాలను పట్టుకొని శాంతింపజేశాడు. బలరాముడు, ఈ వివాహానికి ఆనందించి, ఏనుగులు, రథాలు, గుర్రాలు, ధనవంతులైన పురుషులు, స్త్రీలు వంటి అపారమైన కానుకలు పంపించాడు. ఇంతలో, కృష్ణుని భక్తుల్లో శ్రుతదేవ అనే గొప్ప బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. అతను కృష్ణుని పట్ల పరమ భక్తి కలవాడు, అన్ని పురుషార్థాలు పొందినవాడు, శాంతుడు, జ్ఞాని, వాంఛలేని వాడు. అతడు మిథిలా నగరంలో, విదేహుల మధ్య, గృహస్థుడిగా ఉండేవాడు. యాదృచ్ఛికంగా వచ్చిన దానిని మాత్రమే స్వీకరించి, నిర్లిప్తంగా తన కర్తవ్యాలు నిర్వర్తించేవాడు. ప్రతి రోజు, తీర్థయాత్ర కోసం వచ్చిన దానిలోనే తృప్తి చెందేవాడు. అవసరమైన విధులు మాత్రమే చేసేవాడు. ఆ ప్రాంతపు రాజు బహులాశ్వుడు కూడా మైతిలుడే. అతడూ వినయశీలుడు, కృష్ణునికి ప్రియుడు. ఈ ఇద్దరి పట్ల సంతృప్తి చెందిన భగవంతుడు, దారుకుడు తీసుకొచ్చిన రథాన్ని ఎక్కి, మునులతో కలిసి విదేహ దేశానికి బయలుదేరాడు. నారదుడు, వామదేవుడు, అత్రి, కృష్ణుడు, రాముడు, అసిత, అరుణి, శుకుడు, బృహస్పతి, కణ్వుడు, మైత్రేయుడు, చ్యవనుడు మొదలైన మహర్షులు ఆయనతో కలిసి వెళ్లారు. ప్రతి చోటా, ప్రజలు, పట్టణవాసులు ఆయనను సూర్యుడు గ్రహాలతో ఉదయించాడని సంబరంగా స్వాగతించారు. ఆనర్త, ధన్వ, కురు, జాంగల, కంక, మత్స్య, పాంచాల, కుంతి, మధు, కేకయ, కోశల, అర్ణ మొదలైన దేశాల ప్రజలు—స్త్రీ, పురుషులు—కృష్ణుని పద్మాకార ముఖాన్ని, మృదువైన చూపులతో, చిరునవ్వుతో, తమ కళ్ళతో తృప్తిగా దర్శించారు. ఆయన చూపుతో అజ్ఞానాందకారం తొలగిపోయిన వారికి, లోకగురువు కృష్ణుడు రక్షణను, తన రూపాన్ని ప్రసాదించాడు. దేవతలు, మనుషులు ఆయనను స్తుతిస్తూ, ఆకాశంలా విస్తరించిన, దుఃఖాన్ని తొలగించే కీర్తిని పాడారు. అలా క్రమంగా కృష్ణుడు విదేహ దేశంలోకి ప్రవేశించాడు. అచ్యుతుడు వచ్చాడని విన్న మిథిలా ప్రజలు, ఆనందంతో చేతుల్లో కానుకలు పట్టుకొని ఆయనను కలిసేందుకు వచ్చారు. మహిమాన్వితుని దర్శనంతో వారి ముఖాలు ఆనందంతో వికసించాయి. వారు నమస్కరించారు; మునులను కూడా, ఇప్పటివరకు విన్నవారే తప్ప చూడని వారిని, గౌరవించారు. లోకగురువు తమకు క్షేమం కలిగించడానికి వచ్చాడని భావించి, మిథిలా రాజు బహులాశ్వుడు, శ్రుతదేవుడు ఇద్దరూ ఆయన పాదాలకు నమస్కరించారు. ఇద్దరూ కుడికూడే చేతులుతో దాశార్హుడైన కృష్ణుని, మునులతో సహా, తమ ఇళ్లకు ఆహ్వానించారు. భగవంతుడు వారి సంకల్పాన్ని తెలుసుకొని, ఇద్దరినీ సంతృప్తిపర్చాలనే ఉద్దేశంతో, వారు తెలియకుండా, ఒక్కొక్కరి ఇంట్లో విడివిడిగా ప్రవేశించాడు. జనకుడు, మహామనస్కుడు, దూరం నుంచి వచ్చిన వారిని—even మంచి ప్రవర్తన లేనివారినీ—తన ఇంట్లోకి ఆహ్వానించి, ఉత్తమ ఆసనాలపై కూర్చోబెట్టాడు, వారి మాటలు వినాడు. భక్తి పరిపక్వమైన జనకుడు, ఆనందంతో కళ్లు నీటితో నిండిపోయి, వారి పాదాలకు నమస్కరించి, పాదాలను కడిగి, ఆ నీటిని తలపై ధరించాడు. కుటుంబంతో కలిసి ఆ నీటిని మస్తకంపై పెట్టి, సుగంధాలు, పుష్పమాలలు, వస్త్రాలు, ధూపం, దీపాలు, నైవేద్యాలు, గోవులు, ఎద్దులు వంటి పూజాసామగ్రితో భగవంతుణ్ణి ఆరాధించాడు. తీపి మాటలతో వారిని సంతోషపర్చాడు. వారు ఇంకా తృప్తి చెందక ముందే, కూర్చున్న విష్ణువు పాదాలను ఆనందంతో మృదువుగా స్పర్శించాడు. రాజు బహులాశ్వుడు ఇలా అన్నాడు: “ప్రభూ! మీరు నిజంగా ఆత్మ స్వరూపులు, సమస్త భూతాల సాక్షులు, దర్శించేవారు. మేము మీ పద్మపాదాలను ధ్యానిస్తూ ఉన్న మాకు, కనులారా దర్శనమిచ్చారు. మీరు మీ మాటను నిలబెట్టుకోవడానికే మాకు ప్రత్యక్షమయ్యారు. ఎందుకంటే, మీ భక్తులు మీకు లక్ష్మి, బ్రహ్మకంటే ప్రియులని మీరు చెప్పారు. ప్రభూ! త్యాగులు, శాంతులు, నిష్కాములు అయిన మునులకు ఆత్మానందాన్ని ప్రసాదించే మీ పద్మపాదాలను ఎవరు వదిలిపెడతారు? మీరు యదువంశంలో అవతరించి, మానవ లోకంలో సంచరిస్తూ, మూడు లోకాల బాధను తొలగించి, మీ కీర్తిని వ్యాపింపజేశారు. కృష్ణా! నిర్భ్రాంత జ్ఞానమూర్తి, నారాయణా! మౌనతపస్సు చేసిన మహర్షీ! మీకు నమస్కారం. ప్రభూ! ఈ బ్రాహ్మణులతో కలిసి కొన్ని రోజులు మా ఇంట్లో ఉండి, మీ పాదధూళితో నిమి వంశాన్ని పవిత్రం చేయండి.” రాజు ఇలా ఆహ్వానించగా, లోకకర్త అయిన భగవంతుడు అక్కడే ఉన్నాడు. మిథిలా పురుషులకు, స్త్రీలకు మంగళాన్ని ప్రసాదించాడు. ఇదే విధంగా, శ్రుతదేవుడు కూడా పరమానందంతో అచ్యుతుని తన ఇంటికి ఆహ్వానించాడు. మునులకు నమస్కరించి, ఆనందంతో తన వస్త్రాన్ని ఊపుతూ నాట్యం చేశాడు. తను తెచ్చిన దర్భ, చర్మాలపై వారిని కూర్చోబెట్టాడు. తన భార్యతో కలిసి, ఉల్లాసంగా వారి పాదాలను కడిగి, అతిథి సత్కారంతో ఆహ్వానించాడు.