శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు— ఆనకదుండుభి వసుదేవుడు, తన హృదయం ప్రేమతో ఉప్పొంగిపోయి, గతంలోని మిత్రభావాన్ని స్మరించుకుంటూ కన్నీళ్లు పట్టలేక ఏడ్చాడు. యదువంశీయులు నందను పరమ మమకారంతో సత్కరించారు, ఎందుకంటే అతడు గోవిందుడు, రామునికి చేసిన అనురాగ సేవకు వారు కృతజ్ఞతతో ఉన్నారు. అలా నందుడు ‘‘ఈ రోజు, రేపు’’ అని అనుకుంటూ మూడు నెలలు అక్కడే ఉన్నాడు. తర్వాత నందుడు, అతని బంధువులు, వ్రజవాసులు కోరికలతో నిండిపోయి, అత్యుత్తమ ఆభరణాలు, పట్టు వస్త్రాలు, విలువైన బహుమతులతో సత్కరించబడ్డారు. వసుదేవుడు, ఉగ్రసేనుడు, కృష్ణుడు, ఉద్ధవుడు, బలరాముడు మరియు ఇతరులు అపారమైన బహుమతులు ఇచ్చారు. యదువులతో కలిసి నందుడు వెళ్ళిపోవడానికి సిద్ధమయ్యాడు. నందుడు, గోపులు, గోపికలు—వారు అందరూ గోవిందుని పదపద్మాలలో మనస్సును నిలిపేసి, దానిని వేరుచేసుకోలేక, మధురకు బయలుదేరారు. వారి బంధువులు వెళ్లిపోయిన తరువాత, కృష్ణుని ఇష్టదేవతగా భావించే వృష్ణులు వర్షాకాలం సమీపిస్తున్నదని చూసి, తిరిగి ద్వారకకు వెళ్లిపోయారు. అక్కడ వారు యదువుల దేవతలకు జరిగిన మహోత్సవాన్ని, యాత్రలో జరిగిన మిత్రులతో కలిసిన సందర్భాలను ఇతరులకు వివరించారు. ఇక్కడ భాగవత మహాపురాణంలోని పదవ స్కంధంలోని 'తీర్థయాత్రావర్ణన' అనే ఎనభై నాలుగవ అధ్యాయం ముగిసింది. తరువాత, రాజా పరిచ్ఛిత్ ప్రశ్నించాడు: ‘‘బ్రాహ్మణా! రాముడు, కృష్ణుని సోదరి గురించి తెలుసుకోవాలని మాకు ఆసక్తి ఉంది. అర్జునుడు ఆమెను ఎలా వివాహం చేసుకున్నాడు? ఆమె ఎలా నా అమ్మమ్మ అయ్యింది?’’ అని అడిగాడు. శ్రీశుకుడు సమాధానమిచ్చాడు— యాత్రలో ఉన్న అర్జునుడు భూమిని పరిభ్రమిస్తూ, ప్రభాస ప్రాంతానికి వచ్చాడు. అక్కడ తన మామగారి కుమార్తె గురించి విన్నాడు. కొందరు రాముడు ఆమెను దుర్యోధనునికి ఇస్తాడని అన్నారు, మరికొందరు అంగీకరించలేదు. అర్జునుడు ఆమెను కోరుతూ త్రిడండిగా వ్రతధారి వేషంలో ద్వారకకు వెళ్లాడు. అక్కడ తన స్వప్రయోజనార్థం, కొన్ని నెలలు నివసించాడు. పట్టణ ప్రజలు, రాముడు అతన్ని గౌరవంగా ఆహ్వానించారు. రాముడు అతనిని గుర్తించలేదు. ఒక రోజు రాముడు అతన్ని ఇంటికి తీసుకెళ్లి, అతిథిగా ఆహ్వానించి, భక్తితో భోజనం పెట్టాడు. అర్జునుడు భిక్షగా వచ్చిన ఆహారాన్ని స్వీకరించాడు. అక్కడ అతడు ఒక మహత్తర యువతిని చూశాడు. ఆమె వీరులను ఆకర్షించే సౌందర్యంతో అతని మనస్సును ఆకర్షించింది. ఆమెను చూసి అతని హృదయం ప్రేమతో వికసించింది. ఆమె కూడా అతన్ని చూసి, సహజంగా స్త్రీలు చేసే విధంగా, సిగ్గుతో చిరునవ్వుతో, అతడినే తన మనసులో ఎంపిక చేసుకుంది. అర్జునుడు ఆమెను నిరంతరం ఆలోచిస్తూ, ఆమెను కోరుతూ, మనసు కలవరంతో ప్రశాంతతను పొందలేకపోయాడు. ఒక మహోత్సవ సమయంలో, ఆమె రథంపై కోట నుండి బయటకు వెళ్ళింది. అప్పుడు అర్జునుడు, ఆమె తల్లిదండ్రులు, కృష్ణుని అనుమతితో, ఆమెను రథంలో ఎక్కించుకుని తీసుకెళ్లాడు. అర్జునుడు తన రథంపై నిలబడి, ధనుస్సు ఎత్తి, అతడిని అడ్డుకున్న వీరులను తరిమేశాడు; సింహం మృగాలను తరిపినట్లుగా తనవారిని విడిచిపెట్టాడు. ఈ విషయం విని రాముడు ఉద్రిక్తుడయ్యాడు—పూర్ణచంద్రుని వెలుగులో మహాసముద్రంలా అలజడిగా మారాడు. కాని కృష్ణుడు, మిత్రులతో కలిసి రాముని పాదాలను పట్టుకుని అతన్ని శాంతపరిచాడు. బలరాముడు వివాహానికి ఆనందంతో, ఏనుగులు, రథాలు, గుర్రాలు, పురుషులు, స్త్రీలు వంటి అపారమైన సంపదతో కూడిన బహుమతులు పంపించాడు. శ్రీశుకుడు మరలా ప్రారంభించాడు— కృష్ణుని భక్తుల్లో శ్రీశ్రుతదేవుడు అనే ప్రసిద్ధ బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. అతడు కృష్ణుని ఏకాంత భక్తుడు, సమస్త పురుషార్థాలను సాధించినవాడు, శాంతుడు, జ్ఞానవంతుడు, ఇంద్రియనిగ్రహంతో ఉండేవాడు. అతడు మిథిలా దేశంలోని విదేహ ప్రాంతంలో గృహస్థుడిగా ఉండేవాడు. యాదృచ్ఛికంగా వచ్చినదే స్వీకరించేవాడు; కర్తవ్యాన్ని స్వతంత్రంగా నిర్వర్తించేవాడు. ప్రతి రోజు యాత్రార్ధంగా వచ్చినదే తృప్తిగా స్వీకరించి, అవసరమైన విధులు చేసేవాడు. అలాగే ఆ దేశానికి రాజైన బహులాశ్వుడు మైతిలుడు, వినయశీలుడు, కృష్ణునికి ప్రియమైనవాడు. ఈ ఇద్దరిని సంతోషపరిచేందుకు, భగవంతుడు దారుకుడు తీసుకొచ్చిన రథంపై, వేదమునులు, ఋషులతో కలిసి విదేహదేశానికి బయలుదేరాడు. నారదుడు, వామదేవుడు, అత్రి, కృష్ణుడు, రాముడు, ఆసితుడు, అరుణి, నేను (శుకుడు), బృహస్పతి, కణ్వుడు, మైత్రేయుడు, చ్యవనుడు మరియు మరికొందరు అతనితో ఉన్నారు. అతడు ఎక్కడికి వెళ్లినా, ఆ పట్టణ ప్రజలు, దేశ ప్రజలు, సూర్యుడు తన గ్రహాల సమేతంగా ఉదయించడాన్ని చూస్తున్నట్లుగా, కర్పూరం, పుష్పాలు, ఇతర బహుమతులతో అతన్ని ఆహ్వానించేవారు. ఆనర్త, ధన్వ, కురు, జాంగల, కంక, మత్స్య, పాంచాల, కుంతి, మధు, కేకయ, కోశల, అర్ణ దేశాల ప్రజలు, పురుషులు, స్త్రీలు, అందరూ కృష్ణుని పద్మవదనాన్ని, సుస్మితాన్ని, మృదువైన కళ్ళను తమ కళ్లతో తిలకించారు. ఆయన దృష్టి పడినవారికి అజ్ఞానాంధకారం తొలగిపోయింది. త్రిలోకగురువు అయిన కృష్ణుడు వారికి అభయం ప్రసాదించాడు; దేవతలు, మానవులు చేసిన కీర్తనలు, దిక్కులన్ని వ్యాపించి, శుభాన్ని ప్రసాదించాయి. అలా క్రమంగా విదేహ దేశంలో ప్రవేశించాడు. అచ్యుతుడు వచ్చాడని విని, ఆ నగర ప్రజలు, దేశ ప్రజలు సంతోషంతో బహుమతులు చేతబట్టి వచ్చారు. కీర్తిశాలి అయిన కృష్ణుని, అలాగే వారు వినటానికి మాత్రమే అవకాశం ఉన్న ఋషులను చూచి, ఆనందంతో ముఖాలు వికసించి, నమస్కరించారు. లోకగురువు తమ మంగళార్థం వచ్చాడని భావించి, మిథిలా రాజు, శ్రుతదేవుడు ఇద్దరూ ఆయన పాదాలకు నమస్కరించారు. ఇద్దరూ కరములజోడించి, దాశార్హుడైన కృష్ణుడిని, బ్రాహ్మణులను ఒకేసారి తమ ఇల్లకు ఆహ్వానించారు. ఆయన వారి సంకల్పాన్ని గ్రహించి, ఇద్దరినీ సంతృప్తిపరచాలనే ఉద్దేశంతో, ఒకరికి తెలియకుండానే, ఒక్కొక్కరి ఇంటికి ప్రవేశించాడు. జనకుడు (బహులాశ్వుడు), మహామనస్సుతో, దూర ప్రాంతాల నుండి వచ్చిన వారిని—చాలా మంచి ప్రవర్తన లేని వారిని కూడా—తన ఇంటికి ఆహ్వానించి, ఉత్తమ ఆసనాలపై కూర్చోబెట్టి, వారి మాటలు వినేవాడు. భక్తి పెరిగి, హృదయం ఆనందంతో ఉప్పొంగి, కన్నుల్లో నీళ్లు నిండగా, ఆయన వారి పాదాలకు నమస్కరించి, పాదాలను కడిగి, ఆ నీటిని, లోకాన్ని పవిత్రం చేసే నీటిని, తన తలపై ధరించాడు. తన కుటుంబంతో కలిసి, ఆ నీటిని మస్తకంపై ధరించి, పరమేశ్వరులను, గంధాలు, పుష్పాలు, వస్త్రాలు, ధూపం, దీపం, నైవేద్యం, ఆవులు, ఎద్దులతో పూజించాడు. మధురమైన మాటలతో వారిని సంతృప్తిపరిచాడు. వారు ఇంకా పూర్తిగా తృప్తి చెందక ముందే, విష్ణువు మడమలపై కూర్చున్నప్పుడు, ఆనందంతో ఆయన పాదాలను తాకుతూ ఇలా అన్నాడు— ‘‘ప్రభూ! మీరు నిజంగా సాక్షి, సమస్త భూతాలను దర్శించే స్వరూపుడు. మేము మీ పదపద్మాలను స్మరించుకుంటూ ఉండగా, మీరు మాకు ప్రత్యక్షమయ్యారు. మీ స్వీయ వచనాన్ని నెరవేర్చేందుకు, మేము మీకు ప్రీతిపాత్రులమై, మీరు మాకు కనబడతామని చెప్పారు. లక్ష్మీదేవి, బ్రహ్మకంటే కూడా మీ ఏకాంత భక్తులు మీకు ప్రియమని మీరు స్వయంగా చెప్పారు. ఇప్పుడు మీరు మాకు ప్రత్యక్షమయ్యారు.