శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ప్రపంచానికి ఆదర్శంగా నిలిచిన దివ్యకథను వినండి. ద్విజుడు, అంటే బ్రాహ్మణుడు, ఈ లోకంలో పుట్టినప్పుడే మూడు రుణాలతో జన్మిస్తాడని మహర్షులు వివరించారు—దేవతలకు, ఋషులకు, పితృదేవతలకు. యజ్ఞాలు చేయడం, వేదాధ్యయనం, మరియు సంతానాన్ని కలిగి ఉండటం ద్వారా ఈ రుణాలను తీర్చాలి. ఇవి తీర్చకుండా పరలోకానికి వెళ్లినవాడు పతనమవుతాడు. ఇలాంటి రుణబాధల నుండి నీవు, వసుదేవుడు, రెండు రుణాల నుండి విముక్తుడవయ్యావని, మహానుభావుడా, మునులు చెప్పారు. యజ్ఞాల ద్వారా దేవతల రుణాన్ని తీర్చావు; ఇప్పుడు మిగిలిన రుణాలనూ తీర్చుకొని, సంపూర్ణంగా నిర్బంధుడవై, ఆశ్రయరహితుడవు కావచ్చు. ఇంకా, వసుదేవుడు పరమభక్తితో జగన్నాథుడైన హరిని ఆరాధించావు. ఆ పరమేశ్వరుడే నీకు కుమారుడిగా అవతరించాడు. ఈ మాటలు విని, వసుదేవుడు హర్షంతో తన తలవంచి, మునులూ, ఋత్వికులూ సంతుష్టులను చేసి, వారిని యజ్ఞకార్యాలకు ఎంపిక చేసుకున్నాడు. అనంతరం, ఆ మహర్షులు, ధర్మబద్ధంగా ఎంపికైనవారు, వసుదేవునికి అద్భుతమైన విధానాలతో యజ్ఞాన్ని ఆ వేదికలో నిర్వహించారు. యజ్ఞారంభ సమయంలో, వృష్ణివంశీయులు అందరూ కమలమాలలు ధరించి, స్నానమాచరించి, శుభ్రమైన వస్త్రాలు ధరించి, రాజులు అద్భుతంగా అలంకరించబడి, అక్కడికి వచ్చారు. వసుదేవుని రాణులు, ఆనందంతో, హారాలు లేకుండానే, శుభ్రమైన వస్త్రాలు ధరించి, అభిషేక మందిరానికి పూజా పదార్థాలతో వచ్చారు. ఆ సమయంలో మృదంగాలు, డప్పులు, శంఖాలు, తూర్యాలు, ఇతర వాద్యాలు గంభీరంగా మోగాయి. నర్తకులు, కళాకారులు నాట్యాలు చేశారు. సూతులు, మాగధులు, వంశకులు స్తుతించారు. గంధర్వాంగనలు తమ భర్తలతో కలిసి మధురగానం చేశారు. ప్రవర్తన ప్రకారం, పూజారులు, స్నానమాచరించి, అంగరాగాలు పూసుకున్న వసుదేవునిని, అతని పదహారు భార్యలతో కలిసి, చంద్రుడిని నక్షత్రాలు అభిషేకించినట్లు, అభిషేకం చేశారు. ఆ రాణులు, అతన్ని పట్టు వస్త్రాలు, కంకణాలు, హారాలు, పాదసరాలు, కుండలాలతో అలంకరించగా, వసుదేవుడు యజ్ఞోపవీతధారి అయి ప్రకాశించాడు. ఆయన పూజారులు, పట్టు వస్త్రాలు ధరించి, మణిముద్రలు ధరించి, సభాసభ్యులతో కలిసి, ఇంద్రుడు యజ్ఞంలో ప్రకాశించినట్టు మెరిశారు. ఆ సమయంలో రాముడు, కృష్ణుడు, తమ బంధువులతో, కుమారులూ, భార్యలతో కలిసి, జీవనాధిపతులుగా, తమ తేజస్సుతో అక్కడ ప్రకాశించారు. ఆయన, వసుదేవుడు, యాజ్ఞిక విధానాల ప్రకారం, సాధారణ, విశేషమైన యజ్ఞాలతో, అగ్నిహోత్రాది క్రతువులతో, యజ్ఞేశ్వరుడైన భగవంతుని, జ్ఞానకర్మాధిపతిని ఆరాధించాడు. అనంతరం, సమయానుసారం, పూజారులకు, ఋత్వికులకు, పశువులు, భూమి, కుమార్తెలు, అపార ధనం వంటి దానాలు ఇచ్చాడు. భార్యల కోసం ప్రత్యేక క్రతువులు, అంతిమ స్నానాలు చేసిన అనంతరం, ఆ మహర్షులు, పూజారులు, యజ్ఞదాతతో కలిసి రామసరోవరంలో స్నానమాచరించారు. స్నానానంతరం, వసుదేవుడు తన అలంకారాలు, వస్త్రాలు సూతులకు, మహిళలకు ఇచ్చి, తాను మళ్లీ అలంకరించుకుని, పూజారులు తదితరులను భోజనంతో సత్కరించాడు. తన బంధువులు, వారి భార్యలు, కుమారులతో పాటు, విదర్భ, కోసల, కురు, కాశి, కేకయ, శృంజయ దేశ ప్రజలను అపూర్వంగా సత్కరించాడు. సభ్యులను, పూజారులను, మునులను, రాజులను, గంధర్వులను, పితృదేవతలను, సంచార మునులను సత్కరించి, భగవంతుని నివాసానికి వీడ్కోలు చెప్పి, వారు యజ్ఞానికి ఆశీర్వచనాలతో వెళ్లారు. ధృతరాష్ట్రుడు, అతని తమ్ముడు, పృథాపుత్రులు, భీష్ముడు, ద్రోణుడు, పృథా, యమపుత్రులు, నారదుడు, దివ్యవ్యాసుడు, వారి బంధువులు, మిత్రులు—అందరూ యాదవులను హృదయపూర్వకంగా ఆలింగనం చేసి, విడిపోవడంలో బాధను అనుభవిస్తూ, తమ తమ దేశాలకు వెళ్ళిపోయారు. నందుడు, గోపులతో కలిసి, కృష్ణుడు, రాముడు, ఉగ్రసేనుడు తదితరులు అతన్ని మహాసత్కారంతో సత్కరించారు. బంధువులంటే ఎంతో ప్రేమ గల నందుడు అక్కడే కొంతకాలం ఉండిపోయాడు. వసుదేవుడు, తన కోరికల మహాసముద్రాన్ని సులభంగా దాటి, స్నేహితులతో చుట్టుముట్టబడి, హర్షంతో, నందుని చెయ్యి పట్టుకుని ఇలా అన్నాడు: "బ్రాతా! మానవుల మధ్య ప్రేమతో ఏర్పడే బంధం, దాన్ని ప్రేమ అంటారు, అది వీరులకు, యోగులకు కూడా విడిచిపెట్టడం చాలా కష్టం. మంచి మనుషులు చేసిన ఈ స్నేహం, ప్రతిఫలం ఆశించకపోయినా, దానిని విడిచిపెట్టకూడదు. గతంలో మనం పరస్పర శ్రేయస్సు కోసం ప్రవర్తించలేదు; ఇప్పుడు సంపద గర్వంతో మన ముందున్నవారిని కూడా చూడడం లేదు. రాజ్య మహిమను కోరే వారికి నిజమైన శ్రేయస్సు కలుగదు; ఎందుకంటే, దాని వల్ల తనవారు, బంధువులను చూడలేక, దృష్టిలో అంధుడవుతాడు." ఈ మాటలు చెప్పుతూ, అనకదుండు వసుదేవుడు, తన మిత్రుని స్నేహాన్ని గుర్తుచేసుకుని, ప్రేమతో కళ్ళు నీటితో తడిపాడు. నందుడు, యాదవులు తన ప్రియ మిత్రులు గోవిందుడు, రాముడికి చూపిన ప్రేమకు గౌరవించడంతో, 'ఇవాళ, రేపు' అని అనుకుంటూ, మూడు నెలలు అక్కడే ఉండిపోయాడు. ఆ తరువాత, నందుడు, తన బంధువులతో, వ్రజవాసులతో, అత్యుత్తమ అలంకారాలు, పట్టు వస్త్రాలు, విలువైన బహుమతులతో సత్కరించబడి, కోరికలు నెరవేర్చుకుని, వసుదేవుడు, ఉగ్రసేనుడు, కృష్ణుడు, ఉద్ధవుడు, బలరాముడు తదితరుల నుంచి అపారమైన బహుమతులు స్వీకరించి, యాదవులతో కలిసి తిరిగి బయలుదేరాడు. నందుడు, గోపులు, గోపికలు, తమ మనస్సును గోవిందుని కమలపాదాలలో నిలిపి, దానిని వేరుచేసుకోలేక, మథురకు బయలుదేరారు. బంధువులు వెళ్లిపోయిన తర్వాత, వృష్ణివంశీయులు, కృష్ణుని తమ దైవంగా భావిస్తూ, వర్షాకాలం సమీపిస్తోందని గమనించి, మళ్లీ ద్వారకకు తిరిగి వెళ్లారు. అక్కడ, యాదవ దేవతల మహోత్సవాన్ని, యాత్రలో జరిగిన మిత్రుల కలయికను, ఇతర సంఘటనలను ప్రజలకు వివరించారు. ఇక్కడితో, పుణ్యక్షేత్రాల యాత్రవివరణతో కూడిన పద్నాలుగవ అధ్యాయము ముగుస్తుంది. తర్వాత, రాజా పరిక్షిత్ శుకమహర్షిని ఇలా అడిగాడు: "బ్రహ్మనూ! రాముడు, కృష్ణుని సోదరి గురించి తెలుసుకోవాలని మేము కోరుతున్నాం. అర్జునుడు ఆమెను ఎలా వివాహం చేసుకున్నాడు? ఆమె ఎలా నా బామ్మ అయ్యింది?" శుకుడు సమాధానమిచ్చాడు: "అర్జునుడు, యాత్రలో భూమిని సంచరిస్తూ, ప్రభాసక్షేత్రానికి వచ్చాడు. అక్కడ తన మేనకోడలు గురించి విన్నాడు. కొందరు రాముడు ఆమెను దుర్యోధనునికి ఇచ్చే ఉద్దేశ్యమని అన్నారు; మరికొందరు అంగీకరించలేదు. ఆమెను కోరిన అర్జునుడు త్రిడండసంయాసిగా మారి ద్వారకకు వెళ్లాడు. అక్కడ, తన స్వప్రయోజనాన్ని కోరుతూ, నెలలు తరబడి నివసించాడు. పట్టణ ప్రజలు, రాముడు కూడా, అతన్ని గుర్తించకుండా, అతనిని సత్కరించారు. ఒక రోజు, రాముడు అతన్ని ఇంటికి తీసుకెళ్లి, అతిథిగా ఆహ్వానించి, విశ్వాసంతో భోజనం ఇచ్చాడు. అర్జునుడు భిక్షగా వచ్చిన ఆహారాన్ని స్వీకరించాడు. అక్కడ, అర్జునుడు వీరులను ఆకట్టుకునే ఒక మహత్తర యువతిని చూశాడు. ఆమెను చూసిన అర్జునుడి మనసు ప్రేమతో అలముకున్నది; అతని కన్నులు వికసించాయి. ఆమెపై ఆయన మనస్సు నిలిచిపోయింది.