శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఒకసారి, శ్రీకృష్ణుడు తన అపారమైన జ్ఞానంతో ఇట్లా ఉపదేశించాడు: ‘‘మనిషి తనను తాను ఈ మూడు ధాతువులతో కూడిన శరీరమేనని భావిస్తే, భార్యా బంధువులను తనవారిగా పరిగణిస్తే, భూమిని పవిత్రంగా పూజిస్తే, తీర్థయాత్రలకు వెళ్ళినా వాటిని కేవలం నీటిగానే చూస్తే, కానీ ముని మహర్షులను కలవకపోతే, అట్టి వాడు గేదె లేదా గాడిదతో సమానమే.’’ ఈ మాటలు విని, కృష్ణుని లోతైన బోధను గ్రహించలేక, అక్కడున్న ఋషులు మౌనంగా కూర్చున్నారు. ఆయన ఉపదేశంలో అంతర్భాగాన్ని అర్థం చేసుకోలేక, వారు తలలు తిప్పారు. కొంతసేపటి తర్వాత, వారు చిరునవ్వుతో జగన్నాథుడైన కృష్ణుని చూశారు. ‘‘ప్రభూ! మీరు ప్రజలను సమాహరించడానికి రాజాధికారం స్వీకరించారు. మీ మాయ వల్ల, మనం సృష్టికర్తలమైనా, మేము కూడా మాయలో పడిపోతున్నాము. మీ కార్యాలు ఎంత అద్భుతమైనవో! మీరు ఏ ఆశ లేకుండా జగత్తును సృష్టించి, పోషించి, లయచేస్తూ కూడా బంధించబడరు. భూమి అనేక రూపాలు, పేర్లలో కనిపించినా, నిజంగా మారదు కదా! అలాగే మీ మహిమ కూడా అపారమైనది. కానీ, కాలానుగుణంగా, భక్తులను రక్షించడానికి, దుష్టులను దమనంచేయడానికి, మీరు సత్వగుణాన్ని స్వీకరించి, లీలగా వేదమార్గాన్ని స్థాపిస్తారు. మీరు వర్ణాశ్రమ ధర్మానికి ప్రాణస్వరూపుడవు. బ్రహ్మన్! మీరు తపస్సు, అధ్యయనం, దమనంతో శుద్ధమైన హృదయాన్ని సంపాదించారు. అందులో వ్యక్తమైనదీ, అవ్యక్తమైనదీ, వాటికంటే మించినదీ ప్రత్యక్షమవుతుంది. కాబట్టి, మీరు బ్రాహ్మణులను, శాస్త్రాలకు, మీకే మూలమైన వారిని గౌరవిస్తారు. అందువల్ల మీరు బ్రహ్మనిష్ఠులలో శ్రేష్ఠులవుతారు. ఈ రోజు, మేము మీను దర్శించడం వల్ల, మా జన్మ, విద్య, తపస్సు, దృష్టి అన్నీ ఫలించాయి. మేము పరమ శ్రేయస్సును పొందాము. కృష్ణునికి నమస్కారం—యుగమాయ ద్వారా తన మహిమను దాచుకున్న, అపరాజితమైన బుద్ధి కలిగిన, పరమాత్మ అయిన ఆ ప్రభువుకు. ఈ రాజులు, వృష్ణివంశీయులు కూడా పూర్తిగా ఆయనను ఆస్వాదిస్తున్నా, ఆయనను పూర్తిగా గ్రహించలేరు. ఆయన కాలానికి, ఆత్మకు అధిపతి; మాయాపరదాతో మరుగున పడిపోతాడు. నిద్రలో ఉన్నవాడు, భూతగుణాలను అనుభవించినా, తన నిజమైన ఆత్మను, పేర్లు, విషయాలకు అతీతమైనదాన్ని, గ్రహించలేడే! అలాగే, మాయ వల్ల మంత్రముగ్దుడైన మనస్సు, పేర్లు, విషయాలు, ఇంద్రియాలపై ఆసక్తితో, స్మృతిలో కలకలంతో, నిన్ను గ్రహించలేకపోతుంది. ఈ రోజు, భక్తుల యోగం పరిపక్వమైనవారి హృదయాల్లో స్థిరమైన, పాపరాశిని తొలగించే, పవిత్రతకు నిలయమైన నీ పాదాలను మేము దర్శించాము. నీ భక్తులు, హృదయవలయాలను భక్తిరసంతో ఛేదించి, నీ మార్గాన్ని పొందుతారు. ప్రభూ! వారికి అనుగ్రహాన్ని ప్రసాదించు. ఇలా, ఋషులు కృష్ణుని, ధృతరాష్ట్రుని, యుధిష్ఠిరుని వీడుకుని, తమ ఆశ్రమాలకు వెళ్లడానికి సిద్ధమయ్యారు. వారిని చూసి, ప్రసిద్ధుడైన వసుదేవుడు దగ్గరకు వచ్చి, నమస్కరించి, గౌరవంగా ఇలా అడిగాడు: ‘‘ఓ మునీంద్రులారా! మీరు సమస్త దేవతలు. కర్మబంధాన్ని నాశనం చేయడానికి ఏ కార్యాన్ని చేయాలో దయచేసి చెప్పండి.’’ అప్పుడు నారదుడు ఇలా అన్నాడు: ‘‘బ్రాహ్మణులారా! వసుదేవుడు, కృష్ణుని తన కుమారుడిగా భావిస్తూ, పరమశ్రేయస్సు గురించి మమ్మల్ని అడగడం ఆశ్చర్యం కాదు. మానవలోకంలో సన్నిహితత్వం వల్ల నిర్లక్ష్యం కలుగుతుంది. గంగా నది వదిలి, మరొక నీటిని పవిత్రత కోసం వెతకడంలా ఇది. కాలం, సృష్టి, లయం మొదలైన వాటి వల్ల, ఆయన గ్రహిక ఎప్పుడూ తగ్గదు; తన వల్లా, ఇతరుల వల్లా, గుణాల వల్లా, ఎక్కడా తగ్గదు. ఆ ప్రభువు, అవిభాజ్యుడు, దుఃఖం, కర్మ, గుణాల ప్రవాహాల వల్ల అవరోధం కలగని అనుభవాన్ని కలిగి ఉన్నాడు. అయినా, తన ప్రాణశక్తి మొదలైన స్వశక్తులతో మరుగున పడతాడు. మబ్బు, పొగ, గ్రహణాలతో సూర్యుడు కనిపించకపోవడంలా, ఆయనను కూడా తప్పుడు గ్రహిస్తారు.’’ తర్వాత, రాజా! ఋషులు, అనకదుండు (వసుదేవుడు)ను ఉద్దేశించి, అక్కడున్న రాజులు, అచ్యుతుని ఇద్దరు వంశజుల సమక్షంలో ఇలా ఉపదేశించారు: ‘‘కర్మ ద్వారా కర్మద్వేషాన్ని నాశనం చేయడాన్ని జ్ఞానులు ఇలా నిర్ధారించారు—భక్తితో, విశ్వాసంతో, యజ్ఞాల ద్వారా, సమస్త యజ్ఞాధిపతైన విష్ణువును ఆరాధించాలి. మనస్సు ప్రశాంతతను, కవులు శాస్త్రదృష్టితో వివరించారు. యోగమార్గం సులభంగా, ఆత్మకు ఆనందాన్ని ఇస్తుంది. ద్విజాతులు గృహస్థాశ్రమంలో, సంపాదించిన సంపదను శుద్ధమైన మార్గంలో, భక్తితో, యజ్ఞమార్గాన్ని ఆచరించాలి. ధనార్జన కోసం యజ్ఞ, దానం; భార్య, సంతానం కోసం గృహస్థాశ్రమం; స్వాత్మాన్వేషణ కోసం లోకాలను, కాలానుగుణంగా వదిలేయాలి. గ్రామజీవితం మానేసి, వనప్రస్థాశ్రమంలో తపస్సు చేయాలి. ఓ ప్రభూ! ద్విజాతులు జన్మతోనే దేవతలకు, ఋషులకు, పితృదేవతలకు మూడు ఋణాలతో పుడతారు. యజ్ఞం, అధ్యయనం, సంతానం ద్వారా వాటిని తీర్చుకోవాలి. అవి తీర్చుకోకుండా వెళ్ళితే పతనం జరుగుతుంది. ఈ రోజు, మునీంద్రా! మీరు ఋషులు, పితృదేవతల ఋణాలను తీర్చారు. దేవతలకు యజ్ఞాలతో ఋణం తీర్చుకుని, ఋణముక్తుడవ్వండి. ఓ వసుదేవా! మీరు పరమభక్తితో జగన్నాథుడైన హరిని ఆరాధించారు. ఆయన మీకు కుమారునిగా వచ్చారు.’’ ఈ మాటలు విని, వసుదేవుడు తలవంచి నమస్కరించి, ఋషులను, పూజారులను సంతోషపరిచాడు. ధర్మబద్ధంగా వారిని యజ్ఞానికి ఆహ్వానించాడు. వారు, అటు రాజసభలో, అటు అచ్యుతుని వంశజుల సమక్షంలో, వసుదేవునికి అత్యుత్తమమైన విధానంలో యజ్ఞాలను నిర్వహించారు. యజ్ఞారంభ సమయంలో, వృష్ణివంశీయులు పద్మమాలలు ధరించి, స్నానం చేసి, శుభ్రమైన వస్త్రాలు ధరించి, రాజులు అలంకరించబడి మెరిసిపోయారు. వసుదేవుని భార్యలు ఆనందంగా, హారాలు లేకుండా, శుభ్రమైన వస్త్రాల్లో, అభిషేక మందులు, కానుకలు తీసుకుని యజ్ఞశాలలోకి వచ్చారు. అప్పుడు, మృదంగాలు, డప్పులు, శంఖాలు, భెరులు, ఇతర వాద్యాలు మ్రోగాయి. నాట్యకారులు, గాయకులు నాట్యం చేశారు. సూతులు, మాగధులు కీర్తనలు పాడారు. గంధర్వకన్యలు తమ భర్తలతో కలిసి మధురమైన పాటలు పాడారు. పూజారులు, విధిపూర్వకంగా, స్నానం చేసి, అభిషేకించబడిన వసుదేవుని, ఆయన పదిహేనుగురు భార్యలతో పాటు, చంద్రునికి నక్షత్రాలు అభిషేకించునట్లు అభిషేకించారు. వారు వసుదేవునికి పట్టు వస్త్రాలు, కంకణాలు, హారాలు, పాదసరాలు, కర్ణాభరణాలతో అలంకరించి, యజ్ఞోపవీతంతో మెరిసిపోయేలా చేశారు. అతని పూజారులు, ముత్యాల పట్టు వస్త్రాలు ధరించి, మణులతో అలంకరించబడి, సభతో కలిసి, ఇంద్రుడు యజ్ఞంలో మెరిసినట్లు మెరిసిపోయారు. అప్పుడు రాముడు, కృష్ణుడు తమ బంధువులతో, కుమారులతో, భార్యలతో కలిసి, పరిపూర్ణమైన కాంతితో ప్రకాశించారు. వసుదేవుడు, యజ్ఞానికి అనుగుణంగా, అగ్నిహోత్రాది యజ్ఞాలతో, సాధారణ, విశిష్టమైన యాగాలతో, యజ్ఞాధిపతిని, జ్ఞానాన్ని, కర్మాన్ని పూజించాడు. అనంతరం, సమయానుసారం, పూజారులకు నియమించిన దక్షిణలు ఇచ్చాడు—వేసవి పట్టు వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, ఆవులు, భూములు, కుమార్తెలు, అపారమైన ధనాన్ని దానం చేశాడు. ఇలా, ఆ మహాయజ్ఞం అత్యంత వైభవంగా, ధర్మబద్ధంగా, శాంతితో, భక్తితో ముగిసింది.