శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీ లక్ష్మణా ఇలా చెప్పింది: "నారదుడు రాజు జన్మ, కార్యాల కథలను మళ్ళీ మళ్ళీ వినిపించగా, నా మనసు ముకుందుని పైన—ఆ కమలదళ హస్తుడి పైన—దృఢంగా ఆకర్షితమైంది. లోకపాలకుల పట్ల కూడా ఆసక్తి లేకుండా పోయింది. నా మనసు భావాన్ని గ్రహించిన నా తండ్రి, అనురాగపూరితుడైన బృహత్సేనుడు, నా వివాహానికి ఓ మార్గాన్ని ఆలోచించాడు. పాండవుల కోసం జరిగిన స్వయంవరంలో మత్స్య లక్ష్యాన్ని ఏర్పాటుచేసినట్టే, ఇక్కడ కూడా ఒక చేపను బయట దాచిపెట్టి, నీళ్ళలో ప్రతిబింబంగా కనిపించేలా చేసారు. ఇది విని, అన్ని వైపుల నుంచి ఆయుధాల వినియోగంలో నైపుణ్యం కలిగిన రాజులు, తమ గురువులతో కలిసి వేల సంఖ్యలో మా తండ్రి రాజధానికి వచ్చారు. వారందరినీ నా తండ్రి వారి శక్తి, వయస్సును బట్టి గౌరవించాడు. నన్ను వరించదలచినవారు బాణాలు పెట్టిన విల్లు తీసుకుని సభలో ప్రవేశించారు. కొంతమంది విల్లు ఎత్తి దాన్ని ఎక్కించేందుకు ప్రయత్నించారు, కానీ చేతకాకపోయారు. మరికొంతమంది విల్లును వంపి తమ ఛాతీ వరకూ తీసుకురాగానే, దాని బలానికి తాళలేక కూలిపడ్డారు. మగధ, అంబష్ట, చెది దేశాధిపతులు, భీమ, దుర్యోధన, కర్ణ వంటి వీరులు విల్లు ఎక్కించడంలో సఫలమయ్యారు కానీ లక్ష్యాన్ని నిజంగా ఎలా చేధించాలో గ్రహించలేదు. అప్పుడు అర్జునుడు, నీటిలో ప్రతిబింబంగా కనిపిస్తున్న చేపను చూసి, దాని స్థానాన్ని అర్థం చేసుకుని, జాగ్రత్తగా బాణాన్ని వదిలాడు. ఆ బాణం లక్ష్యాన్ని కోసిపారేయలేదు, కేవలం తాకింది. రాజులు పరాజయాన్ని ఒప్పుకుని వెనక్కు తగ్గిన తర్వాత, ప్రభువు స్వయంగా విల్లు ఎత్తి, సులభంగా దాన్ని ఎక్కించాడు. ఆయన, బాణాన్ని లక్ష్యంగా పెట్టి, నీటిలో ఒక్కసారి మాత్రమే చేపను చూసి, తన బాణంతో దాన్ని కోసిపడేసాడు. ఆ సమయంలో సూర్యుడు అభిజిత్ నక్షత్రంలో ఉన్నాడు. ఆ వెంటనే, నేను మృదువుగా మ్రోగుతున్న పాదస్వరాలతో, చేతిలో రత్నాల తోరణంతో మెరిసే బంగారు హారాన్ని పట్టుకుని, కొత్త పట్టు వస్త్రాన్ని ధరించి, సిగ్గుతో చిరునవ్వుతో, పూల మాలతో అలంకరించిన జడతో సభలో ప్రవేశించాను. నా ముఖాన్ని పైకి లేపి, పెద్దపెద్ద చెవి రత్నాలు మెరిసేలా, కనురెప్పల మధ్య చిరునవ్వుతో, రాజులను చుట్టూ చూసాను. నా హృదయం మురారి పైనే నిలిచి ఉండగా, ఆ హారాన్ని ఆయన భుజంపై వేసాను. ఆ క్షణంలో, మృదంగాలు, డోలు, శంఖాలు, తుర్యాలు, ఇతర వాద్యాలు ఘనంగా మ్రోగాయి; నర్తకులు నాట్యం చేశారు, గాయకులు పాడారు. ప్రభువును నేను స్వయంవరంలో ఎన్నుకున్నప్పుడు, మానవులలో ముఖ్యులు, కామంతో మండిపోతూ, ద్రౌపదిని ఎన్నుకున్నట్లుగా, ఈ ఎంపికను సహించలేక పరస్పరం పోటీ పడారు. ఆయన నన్ను నాలుగు శ్రేష్ఠమైన కుదుర్లు కలిగిన రథంలో కూర్చోబెట్టారు. శారంగ విల్లు చేతపట్టుకుని, కవచాన్ని ధరించి, నాలుగు చేతులతో యుద్ధానికి సిద్ధమయ్యారు. దారుకుడు బంగారు అలంకారాలతో కూడిన రథాన్ని నడిపాడు. రాజులు చూస్తుండగానే, సింహమందల మధ్య రాజసింహుడు తన బలిని తీసుకెళ్లినట్లు ఆయన నన్ను తీసుకెళ్లాడు. కొంతమంది రాజులు ఆయుధాలతో, విల్లు బాణాలతో ఆయనను ఆపేందుకు వెంబడించారు; అది ఊరి సింహాలు హరిని వెంబడించడంలా. శారంగ బాణాల వర్షంలో కొంతమంది రాజుల చేతులు, కాళ్లు, మెడలు తెగిపడి యుద్ధంలో పడిపోయారు; మరికొంతమంది పోరును వదిలేసి పారిపోయారు. అప్పుడు యాదవులాధిపతి సూర్యచ్ఛాయలు, చిత్రిత ద్వారాలు, పతాకలతో అలంకరించబడిన నగరంలోకి ప్రవేశించాడు. ఆ నగరం భూలోకంలో, స్వర్గంలో కూడా ప్రసిద్ధిగా మారింది; ఆ ప్రభువు తన స్వస్థానానికి చేరుకున్న ఓడవలె కనిపించాడు. నా తండ్రి తన మిత్రులు, బంధువులు, స్నేహితులకు విలువైన వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, మంచాలు, ఆసనాలు, ఇతర బహుమతులతో ఘనంగా సత్కరించాడు. సేవకులు, నానా విధాల సంపద, సైనికులు, రథాలు, గుర్రాలతో పాటు, విలువైన ఆయుధాలు కూడా భక్తిపూర్వకంగా సమర్పించాడు. మేము, ఆయన ఇంటి సేవికలు, నిజమైన తపస్సు, సంపూర్ణ వైరాగ్యం వల్ల అలాంటి స్థితికి చేరి, ఆ స్వయంపూర్ణుడైన భగవంతుని సేవలో నిమగ్నమయ్యాము. అంతలో, కృష్ణుని ఇతర పత్నులు ఇలా అన్నారు: "భౌమాసురుని యుద్ధంలో సంహరించి, అతని బంధనంలో ఉన్న మమ్మల్ని విముక్తి చేసి, మేము ఆయన పదపద్మాలను ధ్యానిస్తూ, మనస్సులో కోరుకున్న మాకోసం స్వయంగా మమ్మల్ని స్వీకరించి, మమ్మల్ని సంసార బంధనాల నుంచి విముక్తులను చేశాడు. మేము ఏ రాజ్యాధికారం, ప్రభుత్వం, పరమేశ్వర పదవిని, బ్రహ్మ స్థానం కూడా కోరుకోవడం లేదు; హరిలోకాన్ని కూడా ఆశించము. మేము కోరేది ఒక్కటే—ఆయన గదాయుద్ధాన్ని ధరించిన భుజాలవాడైన కృష్ణుని మహిమగల పాదధూళిని మా తలపై ధరించడమే. ఆ పాదాలు ఆయన ప్రియ స్త్రీ హృదయ సుగంధంతో పరిమళించుచున్నాయి. వ్రజ గోపికలు, పులింద స్త్రీలు, గడ్డి మొక్కలు, ఆవులు, గోప బాలకులు—అందరూ ఆ పరమాత్ముడు గోవులను మేపే సమయంలో ఆయన పాదస్పర్శను కోరుతారు." ఈ విధంగా కుందీ, సుభద్ర, ద్రౌపది, మాధవి, ఇతర రాజపత్నులు, వారి స్వంత గోపికలు—కృష్ణుని పరమ ప్రేమను గురించి విని, ఆశ్చర్యంతో కన్నీళ్లు తడిసిపోయారు. స్త్రీలు పరస్పరం మాట్లాడుకుంటూ, పురుషులు పురుషులతో మాట్లాడుకుంటుండగా, ఆ సమయంలో మహర్షులు, కృష్ణ, బాలరాములను దర్శించవచ్చేందుకు అక్కడికి చేరుకున్నారు. వ్యాసుడు, నారదుడు, చ్యవనుడు, దేవలుడు, అసితుడు, విశ్వామిత్రుడు, శతానందుడు, భరద్వాజుడు, గౌతముడు—ఇలా మహర్షులు వచ్చారు. రాముడు తన శిష్యులతో, వసిష్ఠుడు, గాలవుడు, భృగు, పులస్త్యుడు, కశ్యపుడు, అత్రి, మర్కండేయుడు, బృహస్పతి కూడా అక్కడికి విచ్చేశారు. ద్విత, తృత, ఏకత, బ్రహ్మ కుమారులు, అంగిర, అగస్త్య, యాజ్ఞవల్క్య, వామదేవ మరియు మరికొందరు కూడా హాజరయ్యారు. వారిని చూసిన రాజులు, ముందుగా కూర్చున్న పాండవులు, కృష్ణుడు, బాలరాముడు వెంటనే లేచి, జగద్వంద్యులైన వారిని నమస్కరించారు. వారందరిని యథావిధిగా పూజించారు; రామ, అచ్యుతులు కూడా సాదరంగా స్వాగతం పలికారు, ఆసనాలు, పాదప్రక్షాళన కోసం నీరు, పుష్పమాలలు, ధూపం, అంగరాగాలు సమర్పించారు. ధర్మస్వరూపుడైన భగవంతుడు, వారు సుఖాసీనులై కూర్చున్నప్పుడు, మౌనంగా కూర్చున్న సభా జనుల ముందు, మెల్లగా ఇలా ఉపదేశం చేశాడు: "ఓ మహర్షులారా! మేము ఈ జన్మలో పొందిన ఫలం—మహాయోగులైన మీ దర్శనం—దేవతలకు కూడా దుర్లభమైనది. తక్కువ తపస్సు చేసిన మానవులు కూడా దేవతలను పూజిస్తూ, మీ వంటి మహాత్ముల దర్శనం, స్పర్శ, ప్రశ్నలు, పాదాభివందనాల అవకాశాన్ని పొందడం ఎంత గొప్పదో చెప్పనక్కర్లేదు. కృష్ణమూర్తులుగా చేసిన మూర్తులు, పుణ్యనదులు కూడా కేవలం దర్శనంతో పవిత్రతనివ్వలేవు; కానీ మహాత్ములను ఒక్కసారి చూడడమే పవిత్రతను ప్రసాదిస్తుంది. అగ్ని, సూర్యుడు, చంద్రుడు, నక్షత్రాలు, భూమి, నీరు, ఆకాశం, గాలి, వాక్కు, మనస్సు—వీటిని వేరు వేరు పూజించినా పాపాన్ని తొలగించలేవు; కానీ జ్ఞానులను సేవించడం వల్ల, కొద్దిసేపైనా, పాపం పోతుంది. తనను తాను మూడురకాల శరీరంతో సమానంగా భావించేవాడు, భార్య, బంధువులను తనవారిగా చూసేవాడు, భూమిని దేవతగా పూజించేవాడు, తీర్థాలను కేవలం నీటి స్థాయిలోనే చూసేవాడు, కానీ జ్ఞానులను ఆశ్రయించని వాడు—అలాంటి వాడు పశువులతో సమానుడు." ఈ విధంగా అపారమైన జ్ఞానాన్ని కలిగిన కృష్ణుని మాటలు విని, మహర్షులు మౌనంగా కూర్చుని, ఆయన ఉపదేశ గంభీరతను తలచి, తాము ఏమని చెప్పాలో తెలియక, స్థబ్దులయ్యారు.