శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీ భద్రా తన కథను ఇలా చెప్పింది: “నా తండ్రి, నా మామను ఆహ్వానించి, నన్ను సేనలు, సఖులతో కలిపి, కృష్ణునికి అర్పించాడు. ఆయన మనస్సు పూర్తిగా తనలోనే లీనమై ఉన్నాడు. ప్రతి జన్మలో ఆయన పాదాల స్పర్శ నాకు లభించాలి అని కోరుకుంటాను. ఎందుకంటే, ఆ పాదాల స్పర్శ వల్ల, కర్మ చక్రంలో తిరుగుతున్నవాడు కూడా, ఆత్మకు శ్రేష్ఠమైన మంగళాన్ని పొందుతాడు.” శ్రీ లక్ష్మణా తన అనుభవాన్ని ఇలా వివరించింది: “నారదుడు రాజు జన్మ, కార్యాల కథలు మళ్లీ మళ్లీ వినిపించగా, నా మనస్సు ముకుందుని, పద్మహస్తుడైన ఆయనవైపు ఆకర్షితమైంది. లోకపాలకులను కూడా విడిచిపెట్టి, ఆయనకే నా మనస్సు అంకితం చేశాను. నా మనసు తెలుసుకున్న నా తండ్రి, మమతతో నన్ను వివాహానికి సిద్ధం చేశారు. అప్పటి స్వయంవరంలో, పాండవుల కోరిక కోసం చేపను ఏర్పాటు చేసినట్టు, ఇక్కడ కూడా ఒక చేపను బయట దాచారు, కానీ అది నీళ్లలో ప్రతిబింబంగా కనిపించేది. ఈ వార్త విని, ఆయుధాలు, అస్త్రాలలో నైపుణ్యం ఉన్న వేలాది మంది రాజులు, తమ గురులతో కలసి, నా తండ్రి నగరానికి వచ్చారు. వారందరిని ఆయన వారి శక్తి, వయస్సు ప్రకారం గౌరవించాడు. నన్ను పొందాలని ఆశించినవారు, బాణాలతో కూడిన ధనుస్సులు తీసుకుని సభలో తుప్పారు. కొంతమంది ధనుస్సు తీసుకుని, దానికి తంతి చేర్చడానికి ప్రయత్నించగా, వారికి సాధ్యపడలేదు. మరికొంతమంది, ధనుస్సు తంతిని ఛాతీకి లాగగా, దాని దెబ్బకు పడిపోయారు. ఇంకొంతమంది వీరులు—మగధ, అంబష్ట, చెది రాజులు, భీమ, దుర్యోధన, కర్ణ—ధనుస్సు తంతిని చేర్చగలిగారు, కానీ అసలైన పరీక్షను అర్థం చేసుకోలేదు. ఆ సమయంలో అర్జునుడు, నీటిలో చేప ప్రతిబింబాన్ని చూసి, దాని స్థితిని గ్రహించి, తన బాణాన్ని జాగ్రత్తగా వదిలాడు. అది చేపను కత్తిరించలేదు, కేవలం తాకింది. రాజులు తమ గర్వాన్ని కోల్పోయి వెనక్కు తగ్గినపుడు, ప్రభువు ధనుస్సు తీసుకుని, తంతిని సులభంగా చేర్చాడు. ఆయన, నీటిలో చేపను ఒక్కసారి చూసి, తన బాణంతో దాన్ని కత్తిరించి పడేసాడు. ఆ సమయంలో సూర్యుడు అభిజిత్ నక్షత్రంలో నిలిచాడు. నేను, మృదువుగా మణిపాదరక్షలు మోగిస్తూ, చేతిలో ప్రకాశించే బంగారు మాల ధరించి, కొత్త పట్టు వస్త్రం వేసుకుని, ముద్దుగా నవ్వుతూ, పుష్పమాలతో జడను అలంకరించుకుని సభలో ప్రవేశించాను. నా ముఖాన్ని పైకి లేపి, పెద్ద వడ్డాణాలు మెరుస్తూ, గడ్డలు తేలిపోతూ, మృదువుగా నవ్వుతూ, రాజులను నెమ్మదిగా చూసి, నా మనస్సు మురారి మీద నిలిపి, ఆయన భుజంపై మాల వేసాను. అప్పటి క్షణంలో, మృదంగాలు, బేరాలు, శంఖాలు, తుర్యాలు, ఇతర వాద్యాలు మోగాయి; నర్తకులు నర్తించారు, గాయకులు పాడారు. నేను ప్రభువుని ఎన్నుకున్న క్షణంలో, మానవుల నాయకులు, కోరికతో మండిపోతూ, ద్రౌపది చేసిన ఎన్నుకొను తట్టుకోలేక, పరస్పరం పోటీ పడారు. అతను నన్ను నాలుగు గొప్ప గుర్రాలతో కూడిన రథంలో కూర్చోబెట్టాడు, శారంగ ధనుస్సు తీసుకుని, కవచం ధరించి, నాలుగు చేతులతో యుద్ధానికి సిద్ధమయ్యాడు. దారుకుడు బంగారు అలంకరణలతో కూడిన రథాన్ని నడిపాడు. రాజులు చూస్తుండగా, సింహము ఇతర జంతువులను ఎలా లాక్కుంటుందో, అలాగే ప్రభువు నన్ను తీసుకెళ్లాడు. కొంతమంది రాజులు ఆయుధాలు పట్టుకుని, ధనుస్సులు తురిపిస్తూ, ఆయనను అడ్డుకోవడానికి వెంబడించారు. వారు గ్రామ సింహాలు హరిని వెంబడించటంలా చూశారు. శారంగ ధనుస్సు నుంచి బాణాల వర్షం పడగా, వారి చేతులు, కాళ్లు, మెడలు తెగిపోయి, కొంతమంది యుద్ధంలో పడిపోయారు; మరికొంతమంది పోరును విడిచి పారిపోయారు. అనంతరం, యదువుల ప్రభువు, సూర్యచాయతో అలంకరించిన ధ్వజాలు, రంగులు వేశిన ద్వారాలు, స్వర్గంలో, భూమిపై ప్రసిద్ధమైన నగరంలో ప్రవేశించాడు. అది తన స్వస్థానాన్ని చేరిన నౌకలా కనిపించింది. నా తండ్రి, ఆయన మిత్రులు, బంధువులు, స్నేహితులను విలువైన వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, పడకలు, ఆసనాలు, ఇతర బహుమతులతో గౌరవించాడు. దాసీమణులు, సర్వ సంపదలు, సైనికులు, రథాలు, గుర్రాలు, విలువైన ఆయుధాలు, అన్నీ భక్తితో ఇచ్చాడు. మేము, ఆయన ఇంటి దాసీమణులు, నిజమైన తపస్సు, సంపూర్ణ విరాగ్యం వల్ల, స్వయంగా సంతృప్తుడైన ఆయనను సేవించడానికి అర్హులయ్యాము. రాణులు ఇలా అన్నారు: “భౌముని, అతని అనుచరులను యుద్ధంలో సంహరించి, మమ్మల్ని—అతడు జయించిన రాజకుమారులను—విముక్తులను చేశాడు. ఆయన పద్మపాదాలను స్మరించి, మనసులోని కోరికలను తీర్చే ఆయనను, వివాహంలో అంగీకరించి, మమ్మల్ని మాయబంధం నుంచి విముక్తులను చేశాడు. మేము రాజ్యాధికారం, అధిపత్యం, పాలన, బ్రహ్మా పదవి, లేదా హరి యొక్క అనంత స్థానం కోరము. మేము కోరేది—అతను గదాయుధాన్ని ధరించినవాడు—ఆయన కీర్తిమంతమైన పాదాల ధూళిని, తన భార్య అలంకారపు గంధపు సుగంధంతో కూడినదాన్ని, తలపై ధరించడమే. వ్రజలోని గోపికలు, పులింద మహిళలు, గడ్డి, ఔషధి, పశువులు, గోపబాలకులు—అందరూ, గొప్పాత్ముడైన ఆయన గోములను కాపాడుతూ, పాదాల స్పర్శను కోరుకుంటారు.” శుకుడు ఇలా వివరించాడు: “కుంతీ, సుభద్రా, ద్రౌపది, మాధవి, రాజరాణులు, వారి స్వగోపికలు—కృష్ణుని, పరమాత్ముడైన ఆయన తమపై ఉన్న అపారమైన ప్రేమను విని, ఆశ్చర్యంతో, కన్నీటి మడుగులు కళ్ళల్లో మెరిపించారు. అందరూ—స్త్రీలు స్త్రీలతో, పురుషులు పురుషులతో—మాట్లాడుతుండగా, కృష్ణుడు, బాలరాముని దర్శించడానికి తపస్సు మునులు అక్కడికి వచ్చారు. వ्यासుడు, నారదుడు, చ్యవనుడు, దేవలుడు, ఆసితుడు, విశ్వామిత్రుడు, శతానందుడు, భారద్వాజుడు, గౌతముడు—ఇలా మునులు వచ్చారు. రాముడు తన శిష్యులతో, వశిష్ఠుడు, గాలవుడు, భృగువు, పులస్త్యుడు, కశ్యపుడు, అత్రి, మార్కండేయుడు, బృహస్పతి—వీరు కూడా వచ్చారు. ద్విత, తృత, ఏకత, బ్రహ్మపుత్రులు, అంగిర, అగస్త్య, యాజ్ఞవల్క్య, వామదేవ—ఇంకా పలువురు మునులు వచ్చారు. వారిని చూసి, ముందుగా కూర్చున్న రాజులు, పాండవులు, కృష్ణుడు, బాలరాముడు—అందరూ వెంటనే లేచి, లోకంలో పూజించబడే మునులకు నమస్కరించారు. అందరూ, మునులను యథావిధిగా పూజించారు; రాముడు, అచ్యుతుడు కూడా, ఆహ్వాన వాక్యాలు, ఆసనాలు, పాదప్రక్షాళన, అర్పణలు, పుష్పమాలలు, ధూపాలు, గంధాలు అందించి గౌరవించారు. ప్రభువు, ధర్మరూపుడైన ఆయన, మునులు సౌకర్యంగా కూర్చున్నప్పుడు, మహాసభ నిశ్శబ్దంగా ఆయన మాటలు వినిపించగా, సంయతంగా మాట్లాడాడు: “అయ్యా, మనం ఈ లోకంలో జన్మించి, దేవతలకు కూడా దుర్లభమైన ఫలాన్ని పొందాము—యోగమాస్టర్లను దర్శించడాన్ని. తపస్సు తక్కువగా చేసిన మనుషులు కూడా, దేవతలను పూజిస్తూ—వారు లోకానికి కన్నులుగా ఉన్నారు—ఇలాంటి మహానుభావులను చూడటం, తాకడం, ప్రశ్నించడం, పాదాలకు నమస్కరించడం అవకాశం పొందారు. కళిక, మట్టి, రాతితో చేసిన దేవతలు, పవిత్ర జలాలు—ఇవి పాపాన్ని శుద్ధి చేయవు; మునులను క్షణమాత్రం దర్శించడమే శుద్ధి చేస్తుంది. అగ్ని, సూర్యుడు, చంద్రుడు, నక్షత్రాలు, భూమి, నీరు, ఆకాశం, వాయువు, వాక్కు, మనస్సు—వేర్వేరు పూజించినా—పాపాన్ని తొలగించవు; జ్ఞానుల సేవ ద్వారా, క్షణమాత్రం కూడా, పాపం నశిస్తుంది.” ఈ విధంగా, కృష్ణుని ఇంట్లోని రాణులు, అతని మిత్రులు, పాండవులు, రాజులు, మునులు—అందరూ, ఆయన ధర్మబోధను, ప్రేమను, క్షమను, కీర్తిని అనుభవిస్తూ, పవిత్రమైన ఆ సన్నివేశాన్ని సాక్షిగా చూశారు.