శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

నందుడు, యదువులు—కృష్ణుడు నేతృత్వంలో—తమ ఊరికి వచ్చారని తెలుసుకున్న వెంటనే, తనతో పాటు గొప్ప ఉత్సాహంతో ఉన్న గోపాలకులతో కలిసి, వారికి తగిన కానుకలు తీసుకుని, వారిని చూడాలని ఆత్రుతతో అక్కడికి వచ్చాడు. నందుడిని చూసిన వృష్ణులు, చాలాకాలం తర్వాత తమ ప్రాణమే తిరిగి వచ్చినట్టు ఆనందంతో అతన్ని గట్టిగా ఆలింగనం చేసుకున్నారు. వసుదేవుడు, నందుడిని ప్రేమతో కౌగిలించుకుని, కంసుడు కలిగించిన కష్టాలు, తన కుమారుడిని గోకులంలో అప్పగించిన విషయాలు గుర్తుచేసుకుని భావోద్వేగానికి లోనయ్యాడు. కృష్ణుడు, రాముడు తమ తల్లిదండ్రులను ఆలింగనం చేసి, నమస్కరించగా, ప్రేమతో కన్నీళ్లు ఆపుకోలేక, ఒక్క మాట కూడా పలకలేకపోయారు. యశోదా దేవి, నందుడు తమ ఇద్దరినీ తమ సీట్లో కూర్చోబెట్టి, రెండు చేతులతో గట్టిగా కౌగిలించుకున్నారు. తమ కుమారుల కోసమే కలిగిన అన్ని దుఃఖాలను విడిచిపెట్టారు. ఈ సమయంలో రోహిణీ, దేవకీలు వ్రజరాణి యశోదను కౌగిలించుకుని, ఆమె చూపిన మిత్రభావాన్ని గుర్తుచేసుకుని, కన్నీటి గొంతుతో ఇలా అన్నారు: “ఓ వ్రజరాణీ! నీ అమోఘమైన స్నేహాన్ని ఎవరు మరచిపోగలరు? ఇంద్రపదవిని పొందినవారు, వదిలేసినవారు కూడా నీకు ప్రతిఫలం ఇవ్వలేరు. నీ తల్లిదండ్రులు నిన్ను ఆనందపరిచి, పోషించి, రక్షించి, తమ ధర్మాన్ని పూర్తి చేశారు. కనురెప్పలు కన్నును కాపాడినట్లే, సద్గుణవంతులకు భయం లేదు, స్వర్గం కూడా వారి లక్ష్యం కాదు.” ఈ క్రమంలో, గోపికలు తమ ప్రియమైన కృష్ణుడిని చివరికి చూసి, కనురెప్పలు తన చూపును ఆపుతున్నాయని తిట్టుకున్నారు. కన్నులతో కౌగిలించుకుని, హృదయంలో ఆయనను నిలిపేసుకున్నారు. కృష్ణుని మధురసన్నిధిని పొందిన వారు కూడా పొందలేని పరమభక్తి స్థితిని వారు పొందారు. ఆ పరమపురుషుడు, ఒంటరిగా ఉన్న గోపికల దగ్గరకు వెళ్లి, వారిని ఆలింగనం చేసి, ఆరోగ్యాన్ని అడిగి, చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు: “మన స్నేహాన్ని గుర్తుంచుకున్నారా? మనం మన స్వార్థాన్ని నెరవేర్చుకోవడానికి, శత్రు వంశాన్ని నాశనం చేయడానికి, ఇంతకాలం విడిపోయాం. మనం కృతఘ్నులమని అనుమానించారా? సర్వజ్ఞుడు సమస్తులను కలిపి, వేరు చేస్తాడు. గాలి మేఘాలను, గడ్డిని, పత్తిని, ధూళిని కలిపి, చిత్తరించడంలాగా, సృష్టికర్త జీవులను కలిపి, విడదీస్తాడు. నా పట్ల భక్తి కలిగితే అమరత్వాన్ని పొందుతారు. అదృష్టవశాత్తు మీ ప్రేమ నాకు కలిగింది; ఇది అన్ని అడ్డంకులను తొలగిస్తుంది. నేను సమస్త భూతాల ఆది, అంతం, అంతర్గత, బాహ్య స్వరూపాన్ని కలిగి ఉన్నాను. భూమి, నీరు, వాయువు, ఆకాశం, వెలుగు పదార్థాలకు ఎలా ఉంటాయో, అలాగే నేను సమస్త జీవులలో ఉన్నాను. ఈ విధంగా, భూతాలు భూతాల్లోనే ఉంటాయి—ఆత్మ, పరమాత్మ ద్వారా. ఈ రెండూ నాలో, పరమాత్మలోనే, నశ్వరాన్ని గ్రహించినవారు చూస్తారు.” కృష్ణుడు ఈ విధంగా ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని బోధించగా, గోపికలు ఆయనను తలచుతూ, తమ ప్రాణశక్తిని ఆయనలోనే లీనం చేసుకున్నారు, తమ స్వార్థాన్ని అధిగమించారు. వారు ఇలా ప్రార్థించారు: “యోగులు హృదయంలో ధ్యానించే, సంసారబంధం నుండి విముక్తి కలిగించే, పద్మపాదుడైన ప్రభువు మా హృదయంలో ఎల్లప్పుడూ నివసించుగాక, మనం ఇళ్లలో ఉన్నా సరే.” ఇంతగా, ‘వృష్ణులు, గోపులు కలిసిన’ శుభమైన అధ్యాయం ముగిసింది. తర్వాత, గోపికలను ఆశీర్వదించిన కృష్ణుడు, యుదిష్ఠిరుడు మరియు అతని మిత్రుల ఆరోగ్యాన్ని అడిగాడు. ప్రభువు అడిగినవారు, ఆయన పాదాలను దర్శించడమే పాపాలను తొలగించిందని, ఆనందంతో సమాధానమిచ్చారు: “ప్రభూ! మీ పద్మపాదాల అమృతం, మీ నోటి నుండి ప్రవహించినా, దాన్ని మనం చెవులతో పుచ్చుకుంటే, అది బంధాన్ని, దేహాభిమానం కలిగించే మర్చిపోవడాన్ని తొలగించేందుకు చాలిపోతుంది. మేము మూడు స్థితులను విడిచిపెట్టి, పుణ్యకర్మలన్నీ శుద్ధిపరచుకుని, నిరంతర ఆనందాన్ని, అడ్డంకులేని జ్ఞానాన్ని పొందాము. యోగం ద్వారా, శాస్త్రాలు, కాలం ద్వారా, మాయతో రూపొందిన మీ స్వరూపానికి నమస్కరిస్తున్నాము.” ఈ సమయంలో, అంధక, కౌరవ వంశపు స్త్రీలు కూడి, లోకప్రసిద్ధులైన కీర్తిశేషుడైన గోవిందుని కథలను పరస్పరం పాడుకుంటూ ప్రశంసించారు. ఆ కథలను నేను మీకు వివరించబోతున్నాను. ద్రౌపదీ ఇలా అడిగింది: “ఓ వైదర్భీ! ఓ భద్రా! ఓ జాంబవతి! ఓ కౌశలా! ఓ సత్యభామా! ఓ కాలిందీ! ఓ శైబ్యా! ఓ రోహిణీ! ఓ లక్ష్మణా!—కృష్ణుడు స్వయంగా మిమ్మల్ని ఎలా పెళ్లి చేసుకున్నాడు? ఆయన తన దైవిక శక్తితో, లోకంలోలాగా ఎలా వివాహం చేసుకున్నాడో చెప్పండి.” రుక్మిణి ఇలా చెప్పింది: “రాజులు విల్లు పట్టుకుని నన్ను చెది రాజుకి ఇవ్వాలని ప్రయత్నించినప్పుడు, వారి సైనికుల తలలపై ఆయన పాదధూళి పడింది. ఆయన సింహంలా వచ్చి, మేకల మంద నుంచి తన వాటా తీసుకున్నట్టు నన్ను అపహరించాడు. ఆ శ్రీనివాసుని పాదాలను నేను పూజించాలి.” సత్యభామ ఇలా చెప్పింది: “నా సహధర్మిణి శాపం వల్ల నాకు కలిగిన అపవిత్రతను తొలగించేందుకు, భూమిపై రాజును ఓడించి, మణిని తీసుకొచ్చాడు. నా తండ్రిని భయపెట్టాడు. నేను వేరొకరికి ఇచ్చినా, ఆయన నన్ను తనవారిగా చేసుకున్నాడు.” జాంబవతి ఇలా చెప్పింది: “ఆయన శరీరాల కర్త అని, నా భర్తగా నిర్ణయించబడ్డాడని తెలుసుకొని, సీతాపతిగా ఉన్న ఆయనతో నా తండ్రి ఇరవై ఒక రోజులు యుద్ధం చేశాడు. ఆయనను పరీక్షించాడని తెలుసుకొని, నా తండ్రి నన్ను ఆయనకు ఇచ్చాడు. ఆయన పాదాలను పట్టుకుని, మణిని సమర్పించి, నేను ఆయన సేవలో చేరాను.” కాలిందీ ఇలా చెప్పింది: “ఆయన పాదాలను పొందాలని తపస్సు చేస్తున్నానని తెలుసుకొని, ఆయన స్నేహితుడిగా వచ్చి, నా చెయ్యి పట్టుకుని, ఆయన ఇంటిని ఊడిగిస్తున్నాను.” మిత్రవిందా ఇలా చెప్పింది: “నా స్వయంవరానికి వచ్చి, రాజులను ఓడించి, ఏనుగు తన జోడిని మంద నుంచి తీసుకెళ్లినట్టు నన్ను తీసుకెళ్లాడు. నా అన్నలను తరిమివేసి, అదృష్టనగరానికి నన్ను తీసుకెళ్లాడు. ఆయన పాదసేవ నాకు కలగాలి.” సత్యా ఇలా చెప్పింది: “నా తండ్రి, రాజుల బలాన్ని పరీక్షించేందుకు, ఏడుగురు భయంకరమైన కొమ్ములున్న ఎద్దులను పెట్టాడు. వీరుల గర్వాన్ని నాశనం చేసిన ఆయన, చిన్న పిల్లాడిలా ఎద్దులను బంధించాడు. రాజులను ఓడించి, సేవకులతో, సైన్యంతో పాటు నన్ను గెలుచుకున్నాడు. ఆయన సేవలో ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను.” భద్రా ఇలా చెప్పింది: “నా తండ్రి, మామయ్యను ఆహ్వానించి, నన్ను కృష్ణునికి ఇచ్చాడు. సైన్యంతో, స్నేహితులతో కూడి, ఆయన మనసు నాపై నిలిచింది. ప్రతి జన్మలో ఆయన పాదస్పర్శ కలగాలని కోరుకుంటున్నాను. అలా అయితే, కర్మచక్రంలో తిరిగే వారికి పరమశ్రేయస్సు లభిస్తుంది.” లక్ష్మణా ఇలా చెప్పింది: “నారదుడు పదేపదే రాజు జన్మ, కార్యాలను చెబుతుండగా, నా మనసు ముకుందునిపై నిలిచిపోయింది. లోకపాలకులను కూడా వదిలేసాను. నా మనసు తెలిసిన నా తండ్రి బృహత్సేనుడు, నా పెళ్లికి ఒక మార్గాన్ని ఏర్పాటుచేశాడు. పాండవుల కోరికకు స్వయంవరంలో చేపను ఏర్పాటు చేసినట్టు, ఇక్కడ కూడా ఒక చేపను నీటిలో దాచాడు, అది నీటిలో కనిపించేది. దీన్ని విని, అన్ని ఆయుధాలలో నిపుణులైన రాజులు, గురువులతో కలిసి, నా తండ్రి నగరానికి వేలాదిగా వచ్చారు.” ఇలా, కృష్ణుని భార్యలు తమ తమ వివాహ కథలను, ఆయన మహిమను పరస్పరం పంచుకున్నారు.