శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

భగవాన్ రాముడు, కర్మలకు అతీతుడైనా, పాప విమోచనార్థంగా ఇతరులు చేసే విధంగా ప్రజలను సమకూర్చి అక్కడ మహా యజ్ఞాన్ని నిర్వహించాడు. ఆ మహా తీర్థయాత్రలో భారత వంశస్థులు, వృష్ణులు, అక్రూరుడు, వసుదేవుడు, అహుకుడు తదితరులు అక్కడకు చేరుకున్నారు. భారత వంశీయులు—గద, ప్రద్యుమ్న, సామ్బ, సుచంద్ర, శుక, సారణ తదితరులు తమ పాప విమోచన కోరికతో ఆ యజ్ఞస్థలికి వచ్చారు. అనిరుద్ధుడు మరియు కృతవర్మ వంటి నాయకులు రక్షణార్థంగా అక్కడే నిలిచారు. వారు దైవిక చిహ్నాలతో అలంకరించబడిన రథాలపై, వేగంగా పరిగెత్తే కాళ్ళతో ప్రకాశిస్తూ కనిపించారు. ఆ మార్గంలో మేఘగర్జనల వలె గర్జించే ఏనుగులు, విద్యాధరులు, దేవతలతో కూడిన మహాశక్తిమంతులు, బంగారు మాలలతో అలంకరించబడినవారు, అందంగా ప్రకాశించారు. వారు దైవిక మాలలు, వస్త్రాలు, కవచాలతో, తమ భార్యలతో కలసి, ఆకాశంలో సంచరించే దేవతలవలె కనిపించారు. అక్కడ పవిత్ర స్నానం చేసి, ఉపవాసం ఉండి, పరిపూర్ణమైన మనస్సుతో నిలిచారు. వారు ఆ బ్రాహ్మణులకు గోవులు, వస్త్రాలు, పుష్పమాలలు, బంగారు ఆభరణాలు దానం చేశారు. ఆ తరువాత రామసరోవరాలలో విధిపూర్వకంగా స్నానం చేశారు. తమ ఆహారాన్ని ఉత్తమ ద్విజులకు సమర్పిస్తూ—"మాకు కృష్ణ భక్తి కలగాలి" అని ప్రార్థించారు. అనుమతి పొందిన తరువాత, వృష్ణులు తామే స్వయంగా భోజనం చేశారు. భోజనం అనంతరం, మృదువైన నీడలు కలిగిన చెట్ల క్రింద, తాము ఇష్టమైన విధంగా కూర్చున్నారు. అక్కడికి వచ్చిన రాజులు, స్నేహితులు, బంధువులను చూశారు. వారు మత్స్యులు, శీనులు, కౌశల్యులు, విదర్బులు, కురులు, సృంజయులు, కామ్బోజులు, కైకేయులు, మద్రులు, కుంటులు, అనర్తులు, కెరళులు తదితరులను చూశారు. అలాగే, వందలాది ఇతరులు—స్వజనులు, శత్రువులు, నందుడు, ఇతర గోపులు, గోపికలు, ఎంతోకాలంగా ఎదురు చూసిన వారు—అక్కడ ఉన్నారు. పరస్పరం దర్శించుకొన్న ఆనందంలో, వారి హృదయాలు, ముఖాలు కమలపు లాగా వికసించాయి. గాఢంగా ఆలింగనాలు చేసుకుంటూ, కన్నీళ్లు పారదీస్తూ, కాంతివంతమైన రోమాంచనంతో, కంఠం ఆవరిస్తూ పరమానందాన్ని పొందారు. స్త్రీలు పరస్పర ప్రేమతో ఒకరినొకరు చూస్తూ, స్వచ్ఛమైన చిరునవ్వులతో ఆలింగనం చేసుకున్నారు. తమ వక్షోజాలను, కుంకుమతో అలంకరించిన భుజాలను కలిపారు. ప్రేమతో కళ్లు నీళ్లతో నిండిపోయాయి. తర్వాత, పెద్దలకు నమస్కరించి, చిన్నవారి నుండి అభివాదాలు స్వీకరించి, పరస్పరం కుశల ప్రశ్నలు చేసుకున్నారు. కృష్ణుని గురించి పరస్పరం సంభాషణలు చేశారు. ప్రిథ (కుంతి) తన సోదరులు, సోదరీమణులు, వారి కుమారులు, తల్లిదండ్రులు, సోదరుల భార్యలు, ముఖుండుని చూసి, సంభాషణ ద్వారా తన దుఃఖాన్ని విడిచిపెట్టింది. కుంతి ఇలా చెప్పింది: "ధన్యులైన సోదరులారా! నేను నా ఆశీస్సులు ఫలించనివిగా భావిస్తున్నాను. ఎందుకంటే, కష్టకాలంలో మీరు నా సంగతిని గుర్తించరు." ఆమె ఇలా చాటింది—స్నేహితులు, బంధువులు, కుమారులు, సోదరులు, తల్లిదండ్రులే అయినా, దురదృష్టం సంభవించినప్పుడు తమవారిని మరచిపోతారు. శ్రీ వసుదేవుడు సమాధానమిచ్చాడు: "అమ్మా, ఈ పురుషులపై మనస్సులో అపరాధభావం పెట్టుకోకూడదు. మనందరం భగవంతుని చేతుల్లో ఉన్న బొమ్మలవలె. జగత్తు అంతా ఆయన నియంత్రణలోనే ఉంది." "కంసుని బాధలనాలా మనమందరం దిక్కుల దిక్కులకు చెల్లిపోయాము. కానీ, అదృష్టవశాత్తూ మళ్ళీ మనం కలుసుకున్నాము." శ్రీ శుకుడు ఇలా వివరించాడు: వసుదేవుడు, ఉగ్రసేనుడు, యాదవులు చేసిన ఆతిథ్యాన్ని అందుకుని, రాజులు అచ్యుతుణ్ణి దర్శించడంలో పరమానందంతో నిండిపోయారు. భీష్ముడు, ద్రోణుడు, అంబికా కుమారుడు, గంధారి తన కుమారులతో, పాండవులు తమ భార్యలతో, కుంతి, సంజయుడు, విదురుడు, కృపాచార్యుడు—అందరూ అక్కడ ఉన్నారు. కుంతిభోజుడు, విరాటుడు, భీష్మకుడు, మహా నాగ్నజిత్, పురుజిత్, ద్రుపదుడు, శల్యుడు, ధృష్టకేతు, కాశిరాజు, దమఘోషుడు, విశాలాక్షుడు, మిథిలా రాజు, మద్ర, కైకేయ రాజులు, యుధామన్యుడు, సుశర్మ, బాహ్లికుని కుమారులు—ఇవన్నీ అక్కడికి వచ్చారు. యుధిష్ఠిరుని పట్ల భక్తి కలిగిన రాజులందరూ, శ్రీమంతుడైన శౌరి (కృష్ణుడు) తన భార్యలతో ఉన్న రూపాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. తరువాత రాముడు, కృష్ణుడు చేసిన ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించి, వారు వృష్ణి వంశాన్ని సంతోషంగా స్తుతించారు. "హో బోజరాజా! మీరు నిజంగా మానవుల్లో ధన్యులు. ఎందుకంటే, యోగులు కూడా దర్శించలేని కృష్ణుణ్ణి మీరు మళ్ళీ మళ్ళీ చూస్తున్నారు. వేదాలు యావత్తు ఆయన కీర్తిని గానం చేస్తాయి. ఆయన పవిత్రత పుణ్యమును ప్రసాదిస్తుంది. ఆయన పాదోదకము, వాక్యాలు, ఉపదేశాలు పవిత్రతనిస్తాయి. కాల ప్రభావంతో భూమి భాగ్యం కోల్పోయినా, ఆయన పదస్పర్శ వల్ల సర్వ మంగళాలు ప్రసరిస్తున్నాయి." "ఆయనని చూడటం, తాకటం, ఆయన అడుగుజాడలో నడవటం, సంభాషణ, పంచుకోవటం, స్నేహం, బంధుత్వం—ఇలా నరక మార్గంలో ఉన్న ఇళ్లలో నివసించినా, విష్ణువు స్వయంగా మీకు సహచరుడయ్యాడు." ఈ సమయంలో నందుడు, యాదవులు కృష్ణుని నాయకత్వంలో వచ్చినట్టు తెలుసుకుని, గోపులతో కలసి, తగిన బహుమానాలు తీసుకుని, వారిని దర్శించడానికి వచ్చాడు. వృష్ణులు నందుని చూసి, తమ ప్రాణాలు తిరిగి వచ్చినట్లు పరమానందంతో నిండిపోయారు. ఎంతో కాలం తర్వాత కలుసుకున్న ఆనందంతో గాఢంగా ఆలింగనం చేసుకున్నారు. వసుదేవుడు ప్రేమతో నందుని ఆలింగనం చేసుకుని, కంసుని బాధలు, తన కుమారుడిని గోకులంలో అప్పగించిన సందర్భాలను జ్ఞాపకానికి తెచ్చుకున్నాడు. కృష్ణుడు, రాముడు తల్లిదండ్రులను ఆలింగనం చేసి, నమస్కరించారు. కానీ, ప్రేమాశ్రువులతో, ఒక్క మాట కూడా పలకలేకపోయారు. తమ తల్లిదండ్రులను తమ సీటుపై కూర్చోబెట్టి, రెండు చేతులతో ఆలింగనం చేసి, యశోదా, ఆమె భర్త తమ కుమారులను చూసిన ఆనందంలో అన్ని దుఃఖాలను విడిచిపెట్టారు. రోహిణీ, దేవకీ వ్రజరాణి యశోదను ఆలింగనం చేసి, ఆమె చేసిన స్నేహాన్ని గుర్తుచేసుకుని, కన్నీళ్లు ఆపుకోలేక మాట్లాడారు. "ఓ వ్రజరాణి! నీ స్థిరమైన స్నేహాన్ని ఎవరూ మరచిపోలేరు. ఇంద్రపదాన్ని పొందినవారు కూడా దానికి సమానమైన ప్రతిఫలం ఇవ్వలేరు. నీ తల్లిదండ్రులు నిన్ను ఆనందింపజేసి, పోషించి, రక్షించి, తమ కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించారు. కంటిపాపలను కంటి రెప్పలు రక్షించునట్లు, ధర్మవంతులకు భయం లేదు; స్వర్గమే వారి లక్ష్యం కాదు." శుకుడు వివరించాడు: గోపికలు ఎంతోకాలం తర్వాత తమ ప్రియమైన కృష్ణుణ్ణి చూసి, తమ కళ్ల రెప్పలు చూపును అడ్డుకుంటున్నాయని శపించారు. కళ్లతో కృష్ణుణ్ణి ఆలింగనం చేసి, హృదయాల్లో ఆయన రూపాన్ని నిలిపారు. ఆయనతో ఎప్పుడూ ఏకత్వాన్ని పొందిన వారికీ దుర్లభమైన భక్తిని అందరూ పొందారు. ఆ పరమాత్ముడు, ఒంటరిగా ఉన్న ఆ గోపికల వద్దకు వెళ్లి, వారిని ఆలింగనం చేసి, కుశల ప్రశ్నలు అడిగి, చిరునవ్వుతో ఇలా పలికాడు: "మీకు మన స్నేహం గుర్తుందా? మేము మా స్వార్థసాధనలో శత్రు సంహారంలో మనస్సును నిమగ్నం చేసి, చాలా కాలంగా మీ నుండి దూరంగా ఉన్నాము. మీరు ఎప్పుడైనా మనపై ద్వేషం పెట్టారా? కృతఘ్నత అనుమానించారా? నిజానికి, జగత్తులో సమాగమ, వియోగ—all beings—ఆయనచేతే జరుగుతాయి.