శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

భక్తులకు భగవంతుడు అద్భుతమైన ఐశ్వర్యాన్ని, రాజ్యాలను ప్రసాదిస్తాడు; కాని వివేకం లేనివారికి మాత్రం, సంపన్నుల పతనం, గర్వం తనదేనని తెలుసుకొని, అజన్ముడు వాటిని ఇవ్వడు. ఇలా మనస్సులో నిశ్చయించుకున్న యజ్ఞేశ్వరుని భక్తుడు, అనేక భోగాలతో చుట్టుముట్టబడ్డా, వాటిలో అధిక మమకారం లేకుండా ఆనందించాడు. యజ్ఞస్వరూపుడైన హరి, దేవతలకు దేవత అయిన ఆయనకు బ్రాహ్మణులే మూలం; వారికంటే ఉన్నతమైనవారు మరెవ్వరూ లేరు. ఈ విధంగా, భగవంతునికి మిత్రుడైన బ్రాహ్మణుడు, అపరాజితుడైన భగవంతుడు తన సేవకుల చేత ఓడిపోతున్నాడని చూసి, ఆయన ధ్యానంలో మనస్సు బంధించుకుని, త్వరలోనే సద్గతిని, భగవంతుని లోకాన్ని పొందాడు. ఈ విధంగా బ్రాహ్మణప్రియుడైన భగవంతుని కథను వినినవాడు, భగవంతుని పట్ల భక్తిని పొందితే, కర్మబంధనాల నుంచి విముక్తుడవుతాడు. ఇంతగా, భాగవత మహాపురాణంలో, పదవ స్కందంలో, రెండవ భాగంలో, “పృథువు కోపగాథ” అనే ఎనభై ఒకటి అధ్యాయం ఇక్కడ ముగిసింది. శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: ఒకసారి, రామకృష్ణులు ద్వారకలో నివసిస్తున్నప్పుడు, ఒక మహా సూర్యగ్రహణం సంభవించింది. కాలాంతంలో జరిగే విధంగా, ఆ గ్రహణం సమయంలో, మంగళాన్ని కోరుతూ ప్రజలు అన్ని వైపులా నుండి సమంతపంచక క్షేత్రానికి చేరుకున్నారు. శస్త్రధారుల్లో అగ్రగణ్యుడైన రాముడు, భూమిని క్షత్రియరహితంగా చేశాడు; రాజుల రక్త ప్రవాహంతో గొప్ప సరస్సులు సృష్టించాడు. అక్కడ, భగవాన్ రాముడు, స్వయంగా కర్మలకు అతీతుడైనా, పాపపరిహారార్థం ఇతరులు చేసే విధంగా ప్రజలను సమకూర్చి, యజ్ఞాన్ని నిర్వహించాడు. ఆ మహా తీర్థయాత్ర సందర్భంలో, భారతవంశీయులు, వృష్ణులు, అకూరుడు, వసుదేవుడు, అహుకుడు మొదలైన వారు అక్కడికి వచ్చారు. గద, ప్రత్యుమ్న, సామ్బ, సుచంద్ర, శుక, శారణ మొదలైన వారు తమ పాపపరిహారానికి సమంతపంచకానికి చేరుకున్నారు. అనిరుద్ధుడు రక్షణార్థంగా ఉండగా, కృతవర్మ నాయకత్వంలో ఉన్నారు; వారు దివ్యచిహ్నాలతో అలంకరించిన రథాలపై, వేగవంతమైన గుర్రాలతో ప్రకాశించారు. ఘోరంగా అరచే ఏనుగులు, మేఘాల్లా గర్జించే పురుషులు, విద్యాధరులు, దేవతలు, బంగారు హారాలు ధరించిన మహాప్రభావశాలులు, మార్గంలో ప్రకాశించారు. దివ్యహారాలు, వస్త్రాలు, కవచాలు ధరించి, భార్యలతో కలిసి, ఆకాశంలో విహరించే దేవతల్లా కనిపించారు; అక్కడ, స్నానం చేసిన అనంతరం, పవిత్రంగా ఉపవాసం చేసి, మనస్సు నిశ్చలంగా ఉంచారు. వారు బ్రాహ్మణులకు పశువులు, వస్త్రాలు, హారాలు, బంగారు ఆభరణాలు దానం చేశారు; తరువాత రాముని సరస్సుల్లో వృష్ణులు విధివిధానంగా మళ్లీ స్నానం చేశారు. తమ తినుబండారాన్ని ముఖ్య బ్రాహ్మణులకు సమర్పించి, “మాకు కృష్ణుడిపై భక్తి కలుగాలి” అని కోరారు; అనుమతి పొందాక, కృష్ణభక్తులైన వృష్ణులు తామూ భోజనం చేశారు. ఆ తర్వాత, సున్నితమైన నీడిచ్చే చెట్ల కింద, తాము ఇష్టపడినట్టు కూర్చున్నారు; అక్కడ, వచ్చిన రాజులు, స్నేహితులు, బంధువులను చూశారు. మత్స్యులు, షీనులు, కౌశల్యులు, విదర్భులు, కురు, శ్రీంజయ, కాంబోజ, కైకేయ, మద్ర, కుంతి, అనర్త, కేరళ రాజులు — వీరందరినీ చూశారు. ఇంకా, వందలాది ఇతర రాజులు, మిత్రులు, శత్రువులు, నందుడు, ఇతర గోపాలు, గోపికలు — ఎప్పటి నుంచో ఎదురుచూస్తున్న వారు — అక్కడ ఉన్నారు. పరస్పరం కలిసిన ఆనందంలో, వారి హృదయాలు, ముఖాలు కమలంలా వికసించాయి; ముద్దుగా ఆలింగనం చేసుకుని, కన్నీళ్లు కార్చుతూ, అనురాగంతో స్వరం కంపించగా, అపారమైన ఆనందాన్ని పొందారు. మహిళలు కూడా పరస్పరం స్నేహపూర్వకంగా, స్వచ్ఛమైన చూపులతో నవ్వుతూ, ఆలింగనం చేసుకున్నారు; తమ వక్షోజాలను, కుంకుమతో రాసిన చేతులను గట్టిగా నొక్కుకుంటూ, ప్రేమకన్నీళ్లతో కళ్లు నిండిపోయాయి. అనంతరం, పెద్దవారికి నమస్కరించి, చిన్నవారి అభివాదనలను స్వీకరించి, పరస్పరం కుశల ప్రశ్నలు, కృష్ణుని విషయాలపై చర్చలు జరిపారు. పృథా (కుంతి), తన అన్నదమ్ములు, అక్కచెల్లెళ్ళు, వారి కుమారులు, తల్లిదండ్రులు, అన్నదమ్ముల భార్యలు, ముకుందుడిని చూసి, సంభాషణ ద్వారా తన దుఃఖాన్ని మరచిపోయింది. కుంతి ఇలా పలికింది: “ధన్యులైన అన్నయ్యలారా! నా ఆశీర్వాదాలు నెరవేరలేదని నేను భావిస్తున్నాను; కష్టకాలంలో మీరు నా స్థితిని గుర్తించలేదు.” స్నేహితులు, బంధువులు, కుమారులు, అన్నదమ్ములు, తల్లిదండ్రులే అయినా, దురదృష్టం కలిగినప్పుడు తమవారిని మరచిపోతారు. వసుదేవుడు ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: “అమ్మా! ఈ పురుషులపై కోపించవద్దు; వీరు విధి చేతిలో బొమ్మల్లా. జగత్తు అంతా భగవంతుని ఆధీనంలో ఉంది; ఆయనే కార్యానికి కారకుడు, ప్రేరకుడు.” “మేమంతా కంసుని బాధలతో అన్ని వైపులా చెదరిపోయాం. కాని, అక్కా! అదృష్టం వల్ల మళ్లీ మనం తగిన స్థలంలో కలుసుకున్నాం.” శ్రీశుకుడు వివరించాడు: వసుదేవుడు, ఉగ్రసేనుడు, యాదవులు గౌరవించగా, రాజులు అచ్యుతుని దర్శించి పరమానందంతో తృప్తి చెందారు. భీష్ముడు, ద్రోణుడు, అంబికా కుమారుడు, గాంధారి తన కుమారులతో, పాండవులు భార్యలతో, కుంతి, సంజయుడు, విదురుడు, కృపాచార్యుడు, కుంతీభోజుడు, విరాటుడు, భీష్మకుడు, మహానాగ్నజిత్, పురుజిత్, ద్రుపదుడు, శల్యుడు, ధృష్టకేతు, కాశీ రాజు, దమఘోషుడు, విశాలాక్షుడు, మిథిలా రాజు, మద్ర, కైకేయ రాజులు, యుధామన్యుడు, సుశర్మ, బాహ్లిక కుమారులు, ఇతర రాజులు — వీరందరూ యుధిష్ఠిరునికి భక్తులు. వారు శౌరీ (కృష్ణుడు), లక్ష్మీ నివాసాన్ని, ఆయన భార్యలతో కలిసి చూసి ఆశ్చర్యచకితులయ్యారు. రామకృష్ణుల చేత గౌరవింపబడి, వారు ఆనందంగా వృష్ణులను, కృష్ణుని అనుచరులను స్తుతించారు. “బోజ రాజా! మీరు నిజంగా మానవుల్లో ధన్యులు. యోగులకు కూడా దర్శనమిచ్చే కృష్ణుని మీరు మళ్ళీ మళ్ళీ చూస్తున్నారు. వేదాలు స్తుతించే ఆయన కీర్తి పవిత్రం; ఆయన పాదతీర్థం, వాక్కులు, ఉపదేశం పవిత్రతను ప్రసాదిస్తాయి. కాలచక్రం వల్ల భూమికి శ్రీహీనత వచ్చినా, ఆయన పాదస్పర్శ వల్ల మళ్ళీ మంగళమే కలుగుతోంది. ఆయనను చూడటం, తాకడం, ఆయన వెంట నడవటం, సంభాషించటం, పక్కన పడుకోవడం, భోజనం చేయడం, బంధుత్వం, స్నేహం — ఇవన్నీ వల్ల, పాతకాలపు పాపాల కుటుంబాల్లో నివసించినా, స్వర్గాన్ని, మోక్షాన్ని ప్రసాదించే విష్ణువు మీకు స్నేహితుడయ్యాడు.” శ్రీశుకుడు మళ్ళీ వివరించాడు: నందుడు, యాదవులు కృష్ణుని నాయకత్వంలో వచ్చినట్టు తెలిసి, గోపాలతో కలిసి, సముచితమైన కానుకలు తీసుకొచ్చి, వారిని చూడాలనే తపనతో అక్కడికి వచ్చాడు. నందుడిని చూసి, వృష్ణులు తమ ప్రాణాలే మళ్లీ తమ శరీరాల్లోకి వచ్చినట్టుగా ఆనందించారు; ఎన్నాళ్ళకైనా మళ్లీ కలిసిన ఆనందంలో, గట్టిగా ఆలింగనం చేసుకున్నారు. వసుదేవుడు, నందుడిని ప్రేమతో ఆలింగనం చేసుకుని, కంసుని వల్ల ఎదుర్కొన్న కష్టాలను, తన కుమారుడిని గోకులంలో అప్పగించిన సంగతులను గుర్తుచేసుకుని, భావోద్వేగంతో నిండిపోయాడు.