శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ధార్మికులారా, ఇప్పుడు నేను భాగవతం నుంచి మీకు ఒక పవిత్రమైన కథను వినిపించబోతున్నాను. ఒకసారి, ఒక బ్రాహ్మణుడు తన దుస్థితిని గురించి ఇలా ఆలోచించాడు: “నేను ఎప్పుడూ బీదవాడినే, దురదృష్టవంతుడినే. అయినా, యాదవులలో శ్రేష్ఠుడైన కృష్ణుని స్నేహం ద్వారా నాకు ఈ ఐశ్వర్యం లభించింది. ఇది తప్ప ఇంకేమీ కారణం కాదు. నిజంగా, ఆ దానశీల రాజు అడగకపోయినా అడిగినవారికి వర్షమేఘంలా మనసు పెట్టి, సమృద్ధిగా దానం చేస్తాడు. అతడు దశార్హులలో ప్రముఖుడు, నా స్నేహితుడు. అతను ఎంత గొప్ప దాతయినా, నేను ప్రేమతో ఇచ్చిన కొద్దిపాటి వేపగింజలను కూడా స్నేహంతో స్వీకరించాడు. నాకు జన్మ జన్మలూ అతనితో స్నేహం, సాంగత్యం, సేవ కలగాలని కోరుకుంటున్నాను. అలాంటి మహాత్ముడి సన్నిధిలో ఉండటం వల్ల నా మనస్సు స్థిరంగా అతనిపట్లే ఉంటుంది. భక్తులకు భగవంతుడు అద్భుతమైన ఐశ్వర్యాలను, రాజ్యాలను ప్రసాదిస్తాడు. కానీ వివేకం లేనివారికి మాత్రం, ధనికులకు గర్వం, పతనానికి కారణమవుతాడని తెలుసుకుని, అట్టి వరాలను ఇవ్వడు. ఇలాంటి సంకల్పంతో, జనార్దనుని భక్తుడు, అనేక సుఖాల మధ్య ఉన్నా, వాటిపట్ల మోజు లేకుండా జీవించాడు. హరిదేవుడు, యజ్ఞపతి, దేవతలకు దేవుడు అయిన ఆయనకు బ్రాహ్మణులే మూలం. వారికంటే ఎవరూ గొప్పవారు లేరు. ఈ విధంగా, భగవంతుని స్నేహితుడైన ఆ బ్రాహ్మణుడు, తన మనస్సు అంతా ఆయన ధ్యానంలో లీనమై, అపరాజితుని సేవకుల చేతిలో ఆయన ఓడిపోయినట్లు చూశాడు. తరువాత, ధర్మమార్గాన్ని అనుసరిస్తూ, భగవంతుని లోకాన్ని చేరాడు. ఈ కథను వినేవారికి భగవంతుని పట్ల భక్తి కలిగితే, వారు కర్మబంధనాల నుంచి విముక్తి పొందుతారు. ఇక్కడితో పదవ స్కంధంలోని 'పృథువు కోపం' అనే ఎనభై ఒకటవ అధ్యాయం ముగుస్తుంది. ఒకసారి, ద్వారకలో రాముడు మరియు కృష్ణుడు నివసిస్తున్నప్పుడు, ఒక మహా సూర్య గ్రహణం సంభవించింది. ఆ సమయంలో, అన్ని దిక్కుల నుండి ప్రజలు శుభాన్ని కోరుతూ సమంతపంచక క్షేత్రానికి వచ్చారు. రాముడు, అస్త్రవిద్యలో అగ్రగణ్యుడు, భూమిని క్షత్రియుల రహితంగా చేశాడు; రాజుల రక్తంతో పెద్ద సరస్సులు ఏర్పడ్డాయి. అక్కడ భగవాన్ రాముడు, పాపపరిహారార్థంగా, ప్రజలను సమకూర్చి యజ్ఞం నిర్వహించాడు. ఆ మహా యాత్రలో, భారతదేశ ప్రజలు, వృష్ణులు, అకూరుడు, వసుదేవుడు, అహుకుడు మొదలైన వారు అక్కడికి వచ్చారు. గద, ప్రద్యుమ్న, సామ్బ, సుచంద్ర, శుక, శారణ వంటి వారు కూడా తమ పాపాలు నివృత్తి చేసుకోవాలని అక్కడికి వచ్చారు. అనిరుద్ధుడు రక్షణ కోసం ఉండగా, కృతవర్మ కూడా నాయకుడిగా ఉన్నాడు. వారు దేవతా చిహ్నాలతో అలంకరించబడిన రథాలపై, వేగవంతమైన కాళ్ళు ఉన్న గుర్రాలపై కాంతివంతంగా కనిపించారు. మేఘాలా గర్జనల వంటి గర్జన చేసే ఏనుగులు, విద్యాధరులు, ఇతర దేవతలు, బంగారు హారాలతో అలంకరించబడిన పురుషులతో కూడిన ఆ బృందం మార్గమంతా ప్రకాశవంతంగా కనిపించింది. వారు దివ్యహారాలు, దుస్తులు, కవచాలు ధరించి, తమ భార్యలతో కలసి, ఆకాశంలో విహరిస్తున్నవారిలా కనిపించారు. అక్కడ స్నానం చేసి, ఉపవాసం చేసి, మనస్సు నిశ్చలంగా ఉంచారు. వారు బ్రాహ్మణులకు గోవులు, వస్త్రాలు, హారాలు, బంగారు ఆభరణాలు దానం చేశారు. తరువాత రామసరస్సుల్లో నియమానుసారం మళ్లీ స్నానం చేశారు. తమ ఆహారాన్ని బ్రాహ్మణులకు సమర్పిస్తూ, “మాకు కృష్ణుని పట్ల భక్తి కలగాలి” అని ప్రార్థించారు. అనుమతి తీసుకుని, వృష్ణులు తామూ భోజనం చేశారు. తరువాత, సౌమ్యమైన నీడచేసే చెట్ల కింద, తమ ఇష్టానుసారం కూర్చున్నారు. అక్కడ, వచ్చిన రాజులు, స్నేహితులు, బంధువులను చూశారు. మత్స్యులు, శీనులు, కౌశల్యులు, విదర్బులు, కురులు, శ్రీంజయులు, కాంబోజులు, కైకేయులు, మద్రులు, కుంతులు, అనర్తులు, కేరళలు మొదలైన రాజ్యాల వారు అక్కడ ఉన్నారు. ఇంకా, వందలాది ఇతర రాజులు, మిత్రులు, శత్రువులు, నందుడు మొదలైన గోపులు, గోపికలు కూడా, ఎంతో కాలంగా ఎదురుచూసి, అక్కడికి వచ్చారు. ఒకరిని ఒకరు చూసి, హృదయాలు, ముఖాలు కమలాలవలె వికసించాయి. ఒకరినొకరు ఆలింగనం చేసుకున్నారు; కన్నీళ్లు పారుతున్నాయి, చర్మం పులకరించిపోతోంది, గొంతు ఆగిపోతోంది—సంతోషంతో నిండిపోయారు. స్త్రీలు కూడా పరస్పరం మధురంగా నవ్వుతూ, ప్రేమతో కళ్లతో చూస్తూ, ఆలింగనం చేసుకున్నారు. తమ వక్షోజాలను, కుంకుమతో అలంకరించబడిన వాటిని, ఒకరిపై ఒకరు నిమిరారు; చేతులతో బలంగా పట్టుకుని, ప్రేమకన్నీళ్లతో కళ్లు నిండిపోయాయి. అంతట, పెద్దవారికి నమస్కరించి, చిన్నవారు నమస్కరించగా, పరస్పరం శుభాకాంక్షలు, క్షేమ ప్రశ్నలు అడిగి, కృష్ణుని గురించి సంభాషించసాగారు. పృథా (కుంతీదేవి) తన అన్నదమ్ములు, అక్కచెల్లెళ్లు, వారి కుమారులు, తల్లిదండ్రులు, అన్నదమ్ముల భార్యలు, ముకుందుడిని చూసి, సంభాషణ ద్వారా తన దుఃఖాన్ని మరచిపోయింది. ఆమె అన్నదమ్ములతో ఇలా చెప్పింది: “ధన్యులైన నా అన్నదమ్ములారా! నేను ఇంకా సంపూర్ణమైన ఆశీర్వాదాలు పొందలేదు. ఎందుకంటే, కష్ట సమయంలో మీరు నా బాధను గుర్తుచేసుకోరు.” ఆమె ఇలా చెప్పింది: “స్నేహితులు, బంధువులు, కుమారులు, అన్నదమ్ములు, తల్లిదండ్రులు కూడా, దురదృష్టం కలిగినప్పుడు తమవారిని గుర్తించరు.” వసుదేవుడు ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు: “తల్లి, ఈ పురుషుల పట్ల నీకు కోపం ఉండకూడదు. అందరం విధి చేతుల్లో బొమ్మలమే. ఈ లోకం మొత్తం భగవంతుని నియంత్రణలో ఉంది; ఆయన కారణంగా, ఆయన ఆజ్ఞ వల్లే మనం అన్నీ చేస్తాం. మనందరం కంసుని బాధలతో అన్ని దిక్కులకు చెదిరిపోయాం. కానీ, సోదరీ, ఇప్పుడు మళ్లీ మనం మన స్థానం చేరుకున్నాం. ఇది కూడా విధి వల్లే.” వసుదేవుడు, ఉగ్రసేనుడు, యాదవులు అందరూ రాజులను సత్కరించగా, వారు అచ్యుతుని దర్శనంతో పరమానందంతో నిండిపోయారు. భీష్ముడు, ద్రోణుడు, అంబికా కుమారుడు (ధృతరాష్ట్రుడు), గంధారి తన కుమారులతో, పాండవులు తమ భార్యలతో, కుంతీ, సంజయుడు, విదురుడు, కృపాచార్యుడు—ఇవీ అక్కడ ఉన్నారు. కుంతీభోజుడు, విరాటుడు, భీష్మకుడు, నాగ్నజిత్, పురుజిత్, ద్రుపదుడు, శల్యుడు, ధృష్టకేతు, కాశిరాజు, దమఘోషుడు, విశాలాక్షుడు, మిథిలా రాజు, మద్ర, కైకేయ రాజులు, యుధామన్యుడు, సుశర్మ, బాహ్లిక కుమారులు—ఇలాంటి రాజులు అక్కడ ఉన్నారు. యుద్ధిష్ఠిరుడికి అనుకూలంగా ఉన్న రాజులు, శౌరి (కృష్ణుడు) తన భార్యలతో సహా ఉన్న మహోత్కృష్ట రూపాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. తరువాత, రాముడు, కృష్ణుడు తగిన విధంగా సత్కరించగా, వారు ఆనందంతో వృష్ణులను, కృష్ణుని అనుచరులను స్తుతించారు. “బోజ రాజా! నీకు ఎంత అదృష్టం! యోగులు కూడా దర్శించలేని కృష్ణుని నువ్వు మళ్లీ మళ్లీ చూస్తున్నావు. వేదాలు ఎవరి కీర్తిని పాడుతాయో, ఎవరి పవిత్ర వైభవం భూమిని పరిశుద్ధం చేస్తుందో, ఎవరి పాదతీర్థం, మాటలు, ఉపదేశాలు పవిత్రతను ప్రసాదిస్తాయో, ఆ కృష్ణుని పాదస్పర్శ వల్ల—even కాలప్రభావంతో లక్ష్మిని కోల్పోయిన ఈ భూమికీ—అన్ని శుభాలు కలుగుతున్నాయి” అని స్తుతించారు. ఇలా, సమంతపంచక క్షేత్రంలో భక్తులు, బంధువులు, రాజులు, యాదవులు, గోపికలు, దేవతలు—all ఒకే చోట కలసి, పరస్పర ఆనందాన్ని, ప్రేమను, కృష్ణుని దివ్య సన్నిధిని అనుభవించారు.