శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఒక రోజు, ఆ బ్రాహ్మణుడు తన మనసులో ఇలా ఆలోచించాడు: “ఇక్కడ ఇంట్లో ఏదైనా కానుక ఉన్నదా, ఓ సత్కార్యవతి? ఏదైనా ఇవ్వదగినదాన్ని తీసుకెళ్లాలి.” అప్పుడు అతని భార్య, బ్రాహ్మణుల వద్దకు వెళ్లి నాలుగు ముద్దల పొడి అన్నాన్ని భిక్షగా అడిగింది. ఆ అన్నాన్ని ఒక గుడ్డలో కట్టి, తన భర్తకు కానుకగా ఇచ్చింది. ఆ కానుకను తీసుకుని, ఆ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడు ద్వారకాకు బయలుదేరాడు. “కృష్ణుని దర్శనం ఎలా కలుగుతుందో?” అని అతని మనసులో ఆలోచిస్తూ వెళ్లాడు. ద్వారకా నగరంలో, ఆ బ్రాహ్మణుడు మూడు గోడలు, మూడు ప్రాంగణాలను దాటి, అచ్యుతుని మార్గాన్ని అనుసరించే ఆంధకులు, వృష్ణులు నివసించే ఇళ్లలో ప్రవేశించాడు. హరిదేవుని పదహారు వేల రాణుల ఇళ్లలో ఒకింటిలోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడికి చేరిన వెంటనే, అతను దివ్యానందాన్ని పొందినట్టు హర్షంతో నిండిపోయాడు. దూరంగా నుండి అతన్ని గమనించిన అచ్యుతుడు, తన ప్రియమైన భార్యతో ఉన్న పడకమీద కూర్చున్నాడు. వెంటనే లేచి, ఆనందంగా ఆ బ్రాహ్మణుడిని రెండు చేతులతో ఆలింగనం చేశాడు. తన మిత్రుడి సాన్నిధ్యానికి ఆనందించిన, ద్విజలోకంలో ముని, కమలనయనుడైన కృష్ణుడు, ఆనందంలో మునిగి, కన్నీళ్లు కార్చాడు. ఆ మిత్రుడిని పడకపై కూర్చోబెట్టిన తరువాత, స్వయంగా అతని పాదాలను నీటితో కడిగి, యథావిధిగా అతనికి గౌరవం చూపించాడు. ప్రపంచాలను పవిత్రం చేసే ఆ ప్రభువు, ఆ నీటిని తన తలపై పెట్టుకుని, అతిథికి చంద్ర, అగురు, కుంకుమ వంటి దివ్య సుగంధాలు అర్పించాడు. సుగంధ ధూపాలు, దీపాల వరుసతో, ఆనందంగా తన మిత్రుడిని పూజించి, పాన్సుపాకులు ఇచ్చి, ఒక గోవును కానుకగా ఇచ్చి, ఆహ్వాన వాక్యాలు పలికాడు. శ్రీదేవి స్వయంగా, ఫెంగు, మురికైన వస్త్రాలు ధరించిన, క్షయమైన శరీరంతో, శిరా స్పష్టంగా కనిపించే ఆ బ్రాహ్మణుడిని యాకపోతు పంక్తితో వడివడిగా సేవ చేసింది. కృష్ణుడు ఇలా గౌరవంగా ఆ అవధూతునికి సేవ చేస్తున్న దృశ్యాన్ని చూసి, అంతఃపురంలోని మహిళలు ఆశ్చర్యంతో, అపారమైన ప్రేమతో నిండిపోయారు. “ఈ అవధూతుడు, ఈ నిరుపేద, ఈ లోకంలో తక్కువగా భావించబడినవాడు, ఏ పుణ్య కార్యం చేసాడు?” అని వారు ఆలోచించారు. శ్రీనివాసుడు, మూడు లోకాల గురువు, అతనికి పెద్ద అన్నయ్యలా ఆలింగనం చేశాడు, లక్ష్మిదేవి పడకపై కూర్చున్నప్పటికీ. ఇద్దరూ గురుగృహంలో గడిపిన కాలంలోని మధురమైన సంగతులను, రాజా, చేతులు పట్టుకుని, పరస్పరం చెప్పుకుంటూ ఆనందంగా మాట్లాడారు. ఆ సమయంలో, కృష్ణుడు ఇలా అడిగాడు: “ఓ బ్రాహ్మణా! గురుగృహంలో విద్యాభ్యాసం పూర్తయ్యాక, గురుదక్షిణ ఇచ్చిన తరువాత, ధర్మాన్ని తెలిసినవాడిగా, సరైన భార్యను చేసుకున్నావా లేదా?” “నీ మనసు గృహస్థ జీవనానికి, ధనానికి ఆకర్షితమవ్వదని నాకు తెలుసు. నీవు నిర్లిప్తంగా, ఇలాంటి విషయాల్లో ఆసక్తి లేకుండా, నిస్వార్థంగా వ్యవహరిస్తావు.” “కొంతమంది, మాయతో మోహితులై, తమ దైవ స్వభావాన్ని విడిచి, లోకాన్ని పోషించేందుకు నేను చేసేలా, కార్యాలు చేయడం చూచుతాము.” “గురుగృహంలో మనం కలిసి గడిపిన కాలాన్ని గుర్తు చేసుకుంటున్నావా? ద్విజులకు, తెలిసినదాన్ని తెలుసుకుని, అజ్ఞానాన్ని దాటి బయటపడతారు.” “ఆశ్రమాల్లో ఉన్నవారి మధ్య, ద్విజులలో జన్మించినవాడు ధర్మాన్ని పాటించేవారి మూలం; నేను జ్ఞానాన్ని ఇచ్చేవాడిని, గురువు.” “వర్ణాశ్రమ ధర్మాన్ని పాటించే వారిలో, నిజమైన అర్థాన్ని తెలిసినవారు, నా ఉపదేశంతో, ఈ సంసార సముద్రాన్ని సులభంగా దాటి వెళ్తారు.” “నేను, సమస్త జీవుల అంతర్యామి, పూజ, సంతాన, తపస్సు, నియమం ద్వారా సంతృప్తి చెందను; గురుసేవ ద్వారా మాత్రమే సంతృప్తి చెందుతాను.” “గురుగృహంలో మన ప్రవర్తనను గుర్తు చేసుకుంటున్నావా? కొన్నిసార్లు, గురుపత్నులు అడిగినప్పుడు, మేము అటవిలో కట్టెలు తెచ్చేందుకు వెళ్లేవాళ్లం.” “ఒకసారి, మేము అటవిలోకి వెళ్లినప్పుడు, బలమైన గాలి, భయంకరమైన మెరుపులతో కూడిన తుఫాను వచ్చింది.” “ఆ సమయంలో, సూర్యుడు అస్తమించాడు, చీకటి అన్ని దిశలు కమ్మేసింది; నదీ తీరాన్ని గుర్తించలేకపోయాం, అది పూర్తిగా నీటిలో మునిగిపోయింది.” “అక్కడ, మేము బలమైన గాలులు, వర్షపు జలాలతో నిత్యం తడిసి, దిక్కులు తెలియక, అటవిలో పరస్పరం చేతులు పట్టుకుని, భయంతో తిరిగాము.” “ప్రతీ ఉదయాన్న, మా గురువు సాందీపని, మమ్మల్ని వెతికాడు, మేము దుఃఖంలో ఉన్న విద్యార్థులను చూచాడు.” “‘అహా, పిల్లలూ! నా కోసం మీరు ఎంత బాధ పడ్డారు; మీ స్వీయ శ్రేయస్సును వదిలి, నన్ను సేవించారు.’” “‘ఇది నిజమైన శిష్యుడు గురువుకు చేయాల్సిన ధర్మం — తన శక్తిని, తనను తానే గురువుకు సమర్పించాలి.’” “‘నేను సంతృప్తిని పొందాను, ద్విజశ్రేష్ఠా! మీ నిజమైన అభిలాషలు నెరవేరాలి; మీరు వేదాలను, వాటి అంగాలను, ఇక్కడ, పరలోకంలో కూడా సంపూర్ణంగా నేర్చుకోవాలి.’” “ఈ విధంగా, గురుగృహంలో ఉంటూ, గురు కృపతో, అనేక అనుభవాల ద్వారా, పూర్తి స్థితిని, శాంతిని పొందుతారు.” ఆ బ్రాహ్మణుడు ఇలా అన్నాడు: “ఓ దేవదేవా, లోకగురూ! నీ ఇంట్లో నివసించిన తరువాత, నీ నిత్యసత్య వాక్యాన్ని విన్న తరువాత, మాకు ఇంకా ఏదైనా సాధించాల్సినదా?” “వేదధ్వని స్వరూపుడైన నీతో, గురుగృహంలో నివసించడం, అన్ని ఆశీర్వాదాల్లో అత్యుత్తమమైనది, ఓ మహాబలవంతుడా!” ఇలా, పదవ భాగంలోని రెండవ పాదంలో, ‘శ్రీదామ కథ’ అనే ఎనభైవ అధ్యాయం ముగిసింది. అప్పుడు, శ్రీ శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: “హరి, ఆ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠునితో సంభాషిస్తూ, సమస్త జీవుల మనస్సును తెలుసుకునే వాడు, చిరునవ్వుతో అతనికి పలికాడు.” కృష్ణుడు, బ్రాహ్మణులకు అంకితమైన ప్రభువు, ఆ బ్రాహ్మణుడిని ప్రేమగా చూశాడు. ఆ చిరునవ్వుతో అతని దృష్టి, సత్పురుషులకు అందే లక్ష్యంగా ఉంది. ప్రభువు ఇలా అన్నాడు: “ఓ బ్రాహ్మణా! నీవు ఇంటి నుండి నాకు ఏ కానుక తెచ్చావు? భక్తులు ప్రేమతో ఇచ్చే చిన్న కానుక కూడా నాకు గొప్పదిగా మారుతుంది; కానీ భక్తి లేని వాడు ఎంత పెద్ద కానుక ఇచ్చినా నాకు ఆనందం కలిగించదు.” “ఎవరైనా, ఆకుపత్తి, పువ్వు, పండు, నీరు — ఇవి భక్తితో ఇస్తే, ఆ శుద్ధ హృదయ భక్తుని కానుకను నేను స్వీకరిస్తాను.” కృష్ణుడు ఇలా అన్నప్పటికీ, ఆ బ్రాహ్మణుడు, శ్రీదేవుని ముందు, సిగ్గుతో, తన చేతిలో ఉన్న పొడి అన్నాన్ని ఇవ్వలేదు; మౌనంగా, లజ్జతో నిలిచిపోయాడు. ప్రభువు, సమస్త జీవులలో ఆత్మను ప్రత్యక్షంగా చూసే వాడు, అతని రాకకు కారణాన్ని గ్రహించాడు: “ఈ మనిషి, ధనానికి ఆశతో, ముందు నన్ను పూజించలేదు,” అని భావించాడు. ఈ విధంగా, ఆ బ్రాహ్మణుడు కృష్ణుని దర్శనానికి వచ్చిన తీరు, కృష్ణుడు చూపించిన అపార గౌరవం, వారి మధురమైన సంభాషణలు, గురుసేవ మహాత్మ్యం, భక్తి యొక్క గొప్పతనం — ఇవన్నీ శ్రీమద్భాగవతంలో తేజోమయంగా వెలిగాయి.