శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ధర్మరాజు యుధిష్ఠిరుడు, తన మిత్రులు, బంధువులు, స్నేహితులతో పాటు, ఎంతో మమకారంతో శ్రీకృష్ణునికి కూడా విడిపోవటానికి మనసు రాక, ప్రేమతో వీడ్కోలు చెప్పాడు. యదువీరులు, శాంబుడు మొదలైనవారు కుశస్థళికి వెళ్లిపోగానే, తన ప్రియులందరికీ ఆనందాన్ని కలిగించే శ్రీకృష్ణుడు అక్కడే కొంతకాలం నిలిచాడు. ఈ విధంగా, ధర్మపుత్రుడు యుధిష్ఠిరుడు, తన జీవితంలో అత్యంత ప్రియమైన కోరికల సముద్రాన్ని, దాటి వెళ్ళడం చాలా కష్టమైనదైనను, కృష్ణుని సహాయంతో దుఃఖరహితుడిగా మారాడు. ఒకసారి, రాజప్రాసాదంలో, దుర్యోధనుడు రాజసూయ మహోత్సవ మహిమను, అచ్యుతుని వైభవాన్ని చూసి, తన మనసులో అసూయతో బాధపడసాగాడు. ఆ స్థలంలో, సృష్టికర్త వివిధంగా ఏర్పరిచిన రాజులు, రాక్షసులు, దేవతల సంపద వెలుగులు మెరిపించగా, ద్రుపద కుమార్తె పక్కన నిలిచిన ప్రభువు దర్శనంతో, కురు రాజుని హృదయం మరింత ఆకర్షితమై, బాధతో తడిసిపోయింది. అక్కడే, ఆ సమయంలో, మధుపతికి చెందిన వెయ్యి మంది రాణులు, తమ నడుము సొగసులతో, మృదువుగా మోగే గజ్జెలతో, అరుణాలంకారాల కలిగిన కంఠహారాలు, అందమైన కుండలాలు, వదులుగా వదిలిన జుట్టుతో కూడిన కృష్ణుని ముఖచంద్రుని చుట్టూ నిలిచారు. మాయాసురుడు నిర్మించిన సభాభవనంలో, ధర్మపుత్రుడు, సామంతులు, బంధువులతో కూడి, స్వయంగా కృష్ణుడు దర్శించుచుండగా, చక్రవర్తిగా కూర్చున్నాడు. సువర్ణసింహాసనంపై, ఇంద్రునిలా, పరాక్రమ సంపదతో, కీర్తిగానం పొందుతూ వెలిగిపోయాడు. అప్పుడు, దుర్యోధనుడు, తలపై కిరీటం, మాలలు ధరించి, తన సోదరులతో గర్వంగా, చేతిలో ఖడ్గాన్ని పట్టుకొని, కోపంతో నేలపై పడేసి, సభలో కూర్చున్నాడు. అతడు నేలపై ఉన్న వస్త్రాన్ని నీటిగా భావించి పట్టుకున్నాడు, కానీ అది పొడి; నీటిలో మాత్రం నేల ఉందని భావించి అడుగు వేసాడు. మాయా ప్రభావంతో పూర్తిగా మోహమైపోయాడు. భీముడు, ఈ దృశ్యాన్ని చూసి, నవ్వాడు; అలాగే స్త్రీలు, ఇతర రాజులూ నవ్వారు. ధర్మరాజు వారిని అదుపు చేయడానికి ప్రయత్నించినా, కృష్ణుడు మాత్రం ఈ నవ్వును అనుమతించాడు. దుర్యోధనుడు, సిగ్గుతో ముఖం దిగువకు వంచి, కోపంతో మండిపడుతూ, మౌనంగా గజాహకు వెళ్లిపోయాడు. ఈ దృశ్యాన్ని చూసిన సత్స్వభావులందరిలో “అయ్యో!” అని పెద్ద అరుపు వినిపించింది. అజాతశత్రువు మనసు కలవరపడ్డాడు. భూమి భారాన్ని తీయాలనే సంకల్పంతో ఉన్న శ్రీకృష్ణుడు, నిశ్చలంగా, స్వచ్ఛందంగా చూస్తూ మౌనంగా ఉన్నాడు. ఓ రాజా! ఇంతవరకు మీరు అడిగిన రాజసూయ మహోత్సవంలో సుయోధనుని దుర్వినీతిని నేను వివరించాను. ఇక్కడితో “దుర్యోధనుని గర్వం దణ్ణమైనది” అనే భగవత్పురాణం పదకొండవ స్కంధం, రెండవ భాగంలోని డెబ్బై ఐదవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఇప్పుడు, ఓ రాజా! కృష్ణుని మరొక అద్భుతమైన కార్యాన్ని విన్నవు—ఆ లీలామయుడు, స్వయంగా శరీరరహితుడైన ప్రభువు, సౌభపతిని ఎలా సంహరించాడో చెబుతాను. శిశుపాలునికి మిత్రుడైన శాల్వుడు, రుక్మిణీ కళ్యాణానికి వచ్చినప్పుడు, యదువీరుల చేతిలో, జరాసంధుడు మొదలైనవారితో పాటు, ఓడిపోయాడు. అందరి ముందు, శాల్వుడు ఒక ప్రతిజ్ఞ చేశాడు—“నేను భూమిని యాదవుల నుండి విముక్తం చేస్తాను; నా పరాక్రమాన్ని చూడండి!” అని. అటువంటి మూర్ఖమైన ప్రతిజ్ఞ చేసిన తరువాత, శాల్వుడు, సృష్టికర్తయైన ప్రభువును, కేవలం ఒక ముద్ద మట్టిని మింగి ఆరాధించాడు. సంవత్సరం ముగిసిన తరువాత, ఉమాపతియైన కరుణామయుడు, తేలికగా సంతోషించి, శరణు వచ్చిన శాల్వునికి వరం ఇవ్వమని అనుగ్రహించాడు. శాల్వుడు, దేవతలు, రాక్షసులు, మానవులు, గంధర్వులు, పాములు, రాక్షసులు ఎవరూ ధ్వంసం చేయలేని, ఎక్కడికైనా వెళ్ళగలిగే భయంకరమైన వాహనాన్ని కోరాడు. “అలా జరగనీ,” అని గిరీశుడు అనగా, ఆయన ఆదేశానుసారం మాయాసురుడు, శత్రు నగరాలను జయించేవాడు, ఇనుపతో చేసిన సౌభ అనే నగరాన్ని నిర్మించి, శాల్వునికి ఇచ్చాడు. అదే మహత్తరమైన, దుర్జయమైన వాహనాన్ని పొందిన శాల్వుడు, యాదవులపై ఉన్న శత్రుత్వాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ, ద్వారకనగరంపై దాడికి బయలుదేరాడు. ఓ భారత వంశీయుడా! శాల్వుడు, తన గొప్ప సైన్యంతో నగరాన్ని ముట్టడి చేసి, ఊరిచుట్టూ ఉన్న తోటలు, ఉపనగరాలన్నిటిని నాశనం చేశాడు. నగర ద్వారాలు, గోపురాలు, ప్రాసాదాలు, బాల్కనీలు, వినోదవనాలు, ఎత్తైన భవనాలు—అన్ని ఆయుధ వర్షంతో కొట్టబడ్డాయి. రాళ్లు, చెట్లు, వజ్రాయుధాలు, పాములు, గడ్డిని ముంచే వర్షం కురిసింది. భయంకరమైన తుఫాను ఎగిసి, దిక్కులను దుమ్ముతో కప్పేసింది. ఈ విధంగా, కృష్ణుని నగరమైన ద్వారకను సౌభపతి శాల్వుడు తీవ్రంగా హింసించగా, ఆ నగరానికి శాంతి లేకుండా పోయింది. అది త్రిపురాసురుడు భూమిని హింసించినప్పుడు వచ్చిన కలవరంలా ఉంది. తన ప్రజలు బాధపడుతున్నారని గమనించిన మహాప్రతాపి, కీర్తిశాలి ప్రద్యుమ్నుడు, తన రథాన్ని ఎక్కి, “భయపడకండి!” అని ధైర్యం చెప్పాడు. సత్యకి, చారు దేశ్న, శాంబుడు, అక్రూరుడు తన తమ్ముడితో, హార్దిక్యుడు, భానువిందుడు, గద, శుక, శరణ వంటి మహాఋధికులు, గొప్ప ధనుర్ధారులు, రథదళాధిపతులు—రథాలు, ఏనుగులు, గుర్రాలు, పాదసేనలతో సన్నద్ధంగా బయలుదేరారు. తర్వాత, శాల్వుని సైనికులు, యాదవుల మధ్య, దేవతలు-దానవుల మధ్య జరిగే యుద్ధంలా, భయంకరమైన, రోమాలు నిక్కబొడిచే సమరం మొదలైంది. రుక్మిణీ కుమారుడు ప్రద్యుమ్నుడు, దివ్యాయుధాలతో, సౌభపతికి చెందిన మాయాజాలాన్ని ఒక్క క్షణంలోనే నాశనం చేశాడు. అది రాత్రి చీకటిని సూర్యుడు తొలగించినట్లే. శాల్వుని సేనాధిపతిని, బంగారు అంచుతో, ఇనుప మొనదేలుతో, బాగా తయారు చేసిన ఇరవై ఐదు బాణాలతో గాయపరిచాడు. శాల్వుని నూరుబాణాలతో, అతని సైనికులను ఒక్కొక్క బాణంతో, నాయకులను పది బాణాలతో, వారి వాహనాలను మూడు బాణాలతో తాకాడు. ఈ మహోన్నతమైన, శక్తివంతమైన ప్రద్యుమ్నుని కార్యాన్ని చూసి, స్నేహితులు-శత్రువులు అన్నీ సైనికులు అతనిని సత్కరించారు. మాయాసురుడు నిర్మించిన సౌభ నగరం, అనేక రూపాల్లో, ఒక్క రూపంలో, కనబడుతూ మాయమవుతూ, శత్రువులకు గ్రహించలేనిదిగా కనిపించింది. అది కొన్ని సార్లు నేలపై, కొన్ని సార్లు ఆకాశంలో, కొండ శిఖరాలపై, మరికొన్ని సార్లు నీటిలో, అగ్నికీలక చక్రంలా తిప్పుకుంటూ తిరిగింది. ఎక్కడైతే శాల్వుడు, తన సౌభ నగరం, సైన్యంతో కనిపించేవాడో, అక్కడే సాత్వతాధిపతులు బాణ వర్షం కురిపించేవారు. అగ్ని, సూర్యునిలా మండే, విషపాము వంటి బాణాలతో శాల్వుని సైనికులు తీవ్రంగా బాధపడుతూ, మాయాజాలానికి లోనయ్యారు. శాల్వుని సైన్యం నుంచి ఆయుధ వర్షం వస్తున్నా, వీరుడైన వృష్ణులు యుద్ధాన్ని వదలలేదు; రెండు లోకాలను జయించాలనే ధైర్యంతో పోరాడారు. అప్పుడే, శాల్వుని మంత్రి అయిన ద్యూమాన్, గతంలో ప్రద్యుమ్నుని ఓడించినవాడు, గొప్ప గదను పట్టుకొని దగ్గరికి వచ్చి, ప్రద్యుమ్నునిపై దాడి చేసి, ఘోరంగా గర్జించాడు.