శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పాండవుని మహోన్నత శ్రేయస్సును చూసినప్పుడు, కురువంశంలో కలియుగ స్వరూపుడైన పాపాత్ముడు దుర్యోధనుడు తప్ప, అందరూ ఆనందించారు. విష్ణువు చేసిన కార్యాలు—శిశుపాలుని సంహారం, ఆ రాజుని మోక్షం, మహా యజ్ఞం—వాటి కీర్తిని ఎవరు పఠించినా, వారు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తి పొందుతారు. ఇంతటితో 'శిశుపాల వధ' అనే శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలోని పదహారవ భాగంలోని డెబ్బై నాలుగవ అధ్యాయం పూర్తయ్యింది. రాజు ప్రశ్నించాడు: “ఓ బ్రాహ్మణా! అజాతశత్రువు యుధిష్ఠిరుడు నిర్వహించిన రాజసూయ యాగాన్ని చూసి, అక్కడికి వచ్చిన రాజులు, దేవతలు, మానవులు—all were delighted. కానీ దుర్యోధనుడు మాత్రం ఆనందించలేదు. ఎందుకు అని మేము విన్నాము, దయచేసి కారణాన్ని వివరించండి.” శ్రీ బాదరాయణి ఇలా చెప్పాడు: “నీ పూర్వీకుడు యుధిష్ఠిరుడు రాజసూయ యాగం నిర్వహించేటప్పుడు, అతని బంధువులు ప్రేమతో వివిధ సేవల్లో నిమగ్నమయ్యారు. భీముడు వంటగదిని చూసుకునేవాడు, సుయోధనుడు ధనాన్ని పరిపాలించేవాడు; సహదేవుడు పూజా కార్యక్రమాలను నిర్వహించగా, నకులుడు అవసరమైన వస్తువులను సమకూర్చేవాడు. అర్జునుడు పెద్దలను సేవించేవాడు, కృష్ణుడు అతిథుల పాదాలను కడిగేవాడు, ద్రుపద కుమార్తె అన్నదానం చేసేది, కర్ణుడు దానధర్మాలలో నిమగ్నమయ్యేవాడు. యుయుధానుడు, వికర్ణుడు, హార్దిక్యుడు, విదురుడు, బాహ్లికుని కుమారులు, భూరి, సంతర్దనులు—ఇలాంటి వారు అందరూ వివిధ పనులను చేపట్టారు. ఇలా అందరూ రాజును సంతోషపెట్టాలని తపనతో, తమ తమ బాధ్యతలను నిర్వర్తించారు. యజ్ఞంలో పాల్గొన్న ఋత్వికులు, సహాయకులు, మిత్రులు, అందరూ బహుమతులు, మధుర వాక్యాలు, సత్కారాలతో సత్కరించబడ్డారు. కృష్ణుడు శిశుపాలుని సంహరించి యజ్ఞశాలలో ప్రవేశించిన తరువాత, వారు ఆకాశ గంగా నదిలో మంగళస్నానం చేశారు. ఆ స్నానం సందర్భంగా మృదంగ, శంఖ, పణవ, ధుంధురి, అనక, గోముఖ మొదలైన వాద్యాలు ఘోషించాయి. ఆనందంగా నర్తకులు నాట్యమాడారు, గాయకులు గానం చేశారు, వీణ, వంశీ, చప్పట్లు ఆకాశాన్ని తాకాయి. బంగారు మాలలతో అలంకరించబడిన రాజులు, రంగురంగుల జెండాలతో అలంకరించిన ఏనుగులు, రథాలలో వీరులచే సన్నద్ధంగా, అక్కడి నుండి బయలుదేరారు. యదువులు, శృంజయులు, కంబోజులు, కురువులు, కేకయులు, కోసలులు తమ సైన్యాలతో భూమిని కంపింపజేస్తూ యజ్ఞానికి వచ్చారు. మహర్షులు, ఋత్వికులు, ద్విజాతులు వేద మంత్రాలను ఘోషించగా, దేవతలు, ఋషులు, పితృదేవతలు, గంధర్వులు పుష్పవృష్టి చేశారు. పుష్పమాలలు, ఆభరణాలు, సుందర వస్త్రాలతో అలంకరించబడిన పురుషులు, స్త్రీలు పరస్పరం జలక్రీడలు చేస్తూ విరామం లేకుండా ఆనందించారు. స్త్రీలు నూనె, నేయి, సుగంధ ద్రవ్యాలు, పసుపు, కుంకుమతో అలంకరించుకొని, పురుషులతో కలిసి ఆటలు ఆడారు. పురుషుల రక్షణలో ఉన్న రాణులు, దేవకన్యల్లా రహస్యంగా బయటకు వచ్చారు; మాతృబంధువులు, స్నేహితులు వారిపై నీరు చల్లగా, వారి ముఖాలు సిగ్గుతో మెరిసాయి. ఆ రాణులు, స్నేహితులతో కలిసి ఉత్సాహంగా దేవతలపై జలక్రీడలు చేశారు. వారి వస్త్రాలు తడిసి, శరీరాలు, వక్షోజాలు కనిపిస్తూ, మాలలు ఊడిపోతూ, వారి సుందరమైన ఆటలతో మలినచిత్తులకు మోహాన్ని కలిగించాయి. అశ్వాలపై బంగారు అలంకరణతో ఉన్న రథంలో రాజు తన భార్యల మధ్య ప్రకాశిస్తూ, యజ్ఞంలో యజమానులా వెలిగాడు. తరువాత, భార్యలతో కలిసి మంగళస్నానం చేసిన రాజుని, ఋత్వికులు, కృష్ణునితో కలిసి గంగానదిలో స్నానముచేసారు. ఆ సమయంలో దివ్య మృదంగాలు, మానుష మృదంగాలు మేళం వాయించాయి; దేవతలు, ఋషులు, పితృదేవతలు, మానవులు పుష్పాలు చల్లారు. అక్కడ అన్ని వర్ణాల, ఆశ్రమాల వారికి స్నానావకాశం కల్పించబడింది; పెద్ద పాపాలు చేసినవారు కూడా క్షణాల్లో పవిత్రులయ్యారు. తర్వాత, రాజు ఉత్తమమైన పట్టు వస్త్రాలు ధరించి, ఋత్వికులు, ఋషులు, బ్రాహ్మణులకు ఆభరణాలు, వస్త్రాలు సమర్పించి సత్కరించాడు. నారాయణునికి భక్తుడైన రాజు, తన బంధువులు, స్నేహితులు, రాజులు, పరిచయస్తులు, అందరినీ పునఃపునః సత్కరించాడు. అందరూ మాణిక్య కుండలాలు, మాలలు, పట్టుదుస్తులు, విలువైన హారాలు ధరించి, దేవతుల్లా ప్రకాశించారు; స్త్రీలు జత కుండలాలు, గాజులు, బంగారు ఒడిబెల్లులతో, సుందర ముఖాలతో మెరిసిపోయారు. తర్వాత, మహా పుణ్యశీలులు అయిన ఋత్వికులు, మునులు, బ్రాహ్మణ పండితులు, బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్ర వర్గాల రాజులు అక్కడ చేరారు. దేవతలు, ఋషులు, పితృదేవతలు, గంధర్వులు, లోకపాలకులు, వారి పరివారాలతో సత్కారం పొందాక, అనుమతిని ఇచ్చి తమ లోకాలకు తిరిగి వెళ్ళారు. రాజర్షులు హరిదాసుని మహా రాజసూయాన్ని పొగడడంలో విరామం లేకుండా ఆనందించారు; మానవుడు అమృతాన్ని త్రాగడాన్ని విరామం లేనట్లు. అనంతరం యుధిష్ఠిరుడు తన బంధువులు, స్నేహితులు, కినారులు, కృష్ణునికి కూడ మనసు తేల్చుకోలేక, ప్రేమతో వీడ్కోలు చెప్పాడు. ప్రియులందరికి ఆనందాన్ని అందించే శ్రీకృష్ణుడు, యదుకుల వీరులను, సాంబుడు మొదలైన వారిని కుశస్థలికి పంపించి, కొంతకాలం అక్కడే ఉండిపోయాడు. ఈ విధంగా, ధర్మపుత్రుడు యుధిష్ఠిరుడు, తన మనసు కోరికల మహాసముద్రాన్ని, కృష్ణుని సహాయంతో దాటి, దుఃఖరహితుడయ్యాడు. ఒకసారి, రాజమహల్లో దుర్యోధనుడు రాజసూయ మహోత్సవ వైభవాన్ని, అచ్యుతుని మహిమను చూసి మానసికంగా బాధపడ్డాడు. అక్కడ సృష్టికర్త వివిధ రకాలుగా అమర్చిన రాజులు, రాక్షసులు, దేవతల సంపద ప్రకాశిస్తూ, ద్రుపద కుమార్తె పక్కన నిలబడిన కృష్ణుని వైభవాన్ని చూసి, కురురాజుని హృదయం మరింత బాధపడింది. అప్పటికి అక్కడ మధుపతికి వెయ్యి రాణులు, బరువైన నడుములు, మృదువుగా మోగే పాదస్వరాలు, ఎర్రటి మాలలు, సుందరమైన కుండలాలు, వెంట్రుకలతో, కృష్ణుని చుట్టూ మెరిసిపోతూ నిలబడ్డారు. మాయాసురుడు నిర్మించిన సభాభవనంలో ధర్మపుత్రుడు, అనుచరులతో, బంధువులతో, కృష్ణుని సాక్షిగా, చుట్టూ కూర్చుని ఉన్నాడు. బంగారు సింహాసనంపై, ఇంద్రునిలా, పరమ వైభవంతో రాజు కూర్చుని, గాయకులు ఆయనను స్తుతించారు. అక్కడ, గర్వంతో, తమ్ములతో చుట్టుముట్టబడి, కిరీటమూ, పుష్పమాల ధరించి, ఖడ్గాన్ని చేతిలో పట్టుకుని, కోపంతో దాన్ని నేలపైన వేసి, దుర్యోధనుడు కూర్చున్నాడు. అక్కడ, నేలపై ఉన్న వస్త్రాన్ని నీరని భావించి పట్టుకున్నాడు; నీళ్లలో భూమి ఉందని పొరపాటుగా అడుగుపెట్టాడు—ఇది అంతా మాయాసురుని మాయ వల్ల అయింది.