శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పాండవులు నిర్వహించిన మహా రాజసూయ యాగంలో, బ్రహ్మనిష్ఠులైన మహర్షులు, తపస్సు, జ్ఞానం, నియమాలతో కడిమిపోవడిన మలినతలతో, బ్రహ్మంలో స్థిరంగా ఉన్న వారు, లోకపాలకులచేత కూడా గౌరవింపబడుతారు. అలాంటి మహనీయులందరిని మించి, గోపాలుడైన కృష్ణుడికి పూజా గౌరవం ఇవ్వడాన్ని కొందరు సహించలేకపోయారు. చెడిపోతున్న తన వంశానికి అపకీర్తి తెచ్చిన గోపాలుడెందుకు ఈ గౌరవాన్ని పొందాలి? ఇది కాకపోతే, కాకికి నైవేద్యం అర్పించినట్లు అవుతుంది అని వారు వ్యాఖ్యానించారు. కులం, ఆశ్రమం, కుటుంబం లేని, ధర్మాలకు విరుద్ధంగా ప్రవర్తించే, సద్గుణాలే లేని వాడెందుకు పూజకు అర్హుడు? యయాతి శాపంతో శాపగ్రస్తులై, సద్గుణులచే వదిలివేయబడిన వారు, మద్యం సేవనకు అలవాటుపడి, ధర్మాన్ని విస్మరించిన వారు, బ్రాహ్మణులు సేవించిన భూములను విడిచిపెట్టి, సముద్రాన్ని దాటి దుర్భేద్యమైన ప్రాంతాల్లో ఆశ్రయించేవారు, ప్రజలకు దొంగలవలె భయం కలిగించేవారు—అలాంటి వారు పూజకు ఎలా అర్హులు? ఈ విధంగా, శిశుపాలుడు అనర్థకమైన, అపశకునమైన మాటలు పలికాడు. అతని అదృష్టం తీరిపోయింది. అయితే, ఆ ప్రభువు శ్రీకృష్ణుడు, సింహం నక్క అరుపును విని ఎలా అపేక్షించడో అలా, ఏమీ స్పందించలేదు. కానీ, భగవంతునిపై వచ్చిన ఆ దుర్వాక్యాలను భరించలేక సభలోని రాజులు, మహర్షులు తమ చెవులను మూసుకుని, సభను విడిచి వెళ్లిపోయారు. కోపంతో, వారు శిశుపాలుడిని శపించారు. ఎవరైనా భగవంతుని లేదా ఆయన భక్తుల దూషణను విని, అక్కడి నుండి వెళ్లకుండా ఉంటే, వారు ఎంత పుణ్యశీలులైనా ధర్మపథం నుండి పతించిపోతారు. అప్పుడే పాండవులు, మత్స్య, కేకయ, శృంజయ దేశాధిపతులు—అందరూ కోపంతో ఆయుధాలు పట్టుకుని శిశుపాలుడిని సంహరించడానికి సిద్ధమయ్యారు. శిశుపాలుడు మాత్రం ధైర్యంగా నిలబడి, ఖడ్గం, కవచం ధరించి, కృష్ణునిపక్షపాతం చేసిన రాజులను దూషిస్తూ ప్రతిస్పందించాడు. ఆ సమయంలో స్వయంగా శ్రీకృష్ణుడు లేచి, తన అనుచరులను ఆపి, కోపంతో తన శత్రువు శిశుపాలుడి తలని సుదర్శన చక్రంతో వేరు చేశాడు. శిశుపాలుడు పడిపోతుండగా, సభలో అల్లకల్లోలం రేగింది. అతని అనుచర రాజులు ప్రాణభయంతో దిక్కులు తిరిగి పారిపోయారు. ఆ సమయంలో, శిశుపాలుని శరీరంనుండి వెలువడిన ప్రకాశవంతమైన జ్యోతి, సర్వజనుల ముందే వాసుదేవునిలో లీనమైంది. అది ఆకాశంలో నుండి భూమిపై పడే ధూమకేతువును పోలి కనిపించింది. మూడు జన్మలుగా పెరిగిన ద్వేషంతో, ఎల్లప్పుడూ కృష్ణుని ధ్యానం చేస్తూ, చివరికి అతడే లో లీనమయ్యాడు. మనసులో ఉన్న భావమే మన తదుపరి జన్మకు కారణమవుతుందని ఈ సంఘటన ద్వారా తెలుస్తోంది. యాగాంతంలో యజ్ఞంలో పాల్గొన్న ఋత్వికులు, సహాయకులు, అందరినీ యథావిధిగా గౌరవించి, బహుమతులు ఇచ్చి, యుదిష్ఠిరుడు మహాస్నానం చేశాడు. యాగం ముగిసిన తరువాత, యోగేశ్వరుడైన కృష్ణుడు, మిత్రుల కోరిక మేరకు కొన్ని నెలలు అక్కడే ఉన్నాడు. తర్వాత, యుదిష్ఠిరుడు విడిచిపెట్టకున్నా, దేవకీపుత్రుడు కృష్ణుడు తన భార్యలు, మంత్రులతో కలిసి తన స్వస్థానమైన ద్వారకకు వెళ్లిపోయాడు. ఇలా, ద్వారకవాసులైన ఇద్దరు వైకుంఠవాసుల కథను, ఒక బ్రాహ్మణుని శాపం వల్ల వారి పునర్జన్మల కథను, నేను నీకు వివరంగా చెప్పాను. రాజసూయ యాగాంతంలో స్నానం చేసిన యుదిష్ఠిరుడు, బ్రాహ్మణ, క్షత్రియసమూహమధ్యలో దేవేంద్రునిలా ప్రకాశించాడు. అందరూ దేవతలు, మనుషులు, గంధర్వులు, యజ్ఞంలో గౌరవింపబడి, ఆనందంగా తమ తమ లోకాలకు వెళ్లిపోయారు. వారు కృష్ణుని, యాగాన్ని ప్రశంసించారు. కానీ, దుర్యోధనుడు మాత్రమే, కలియుగ దుష్ట స్వభావానికి ప్రతిరూపంగా, పాండవుల మహోన్నతిని చూసి అసూయతో తట్టుకోలేకపోయాడు. ఈ విధంగా విష్ణువు చేసిన కార్యాలను, శిశుపాల వధ, అతని మోక్షం, రాజసూయ యాగాన్ని విన్నవారు, చదివినవారు సమస్త పాపాలనుండి విముక్తి పొందుతారు. ఇదితో, 'శిశుపాల వధ' అనే అధ్యాయం ముగిసింది. అంతట, రాజసూయ యాగాన్ని చూసి, అజాతశత్రువు యుదిష్ఠిరుని మహోత్సవాన్ని చూసిన రాజులు, దేవతలు, ప్రజలు అంతా పరమానందంతో ఉల్లాసించారు. దుర్యోధనుడు మాత్రం ఈ ఆనందాన్ని అనుభవించలేకపోయాడు. పారాశరుడు ఇలా వివరించాడు—రాజసూయ యాగంలో, పాండవుల బంధువులు, స్నేహితులు అందరూ అనురాగంతో వివిధ పనుల్లో నిమగ్నమయ్యారు. భీముడు వంటగదిని పర్యవేక్షించాడు. సుయోధనుడు కోశాధికారిగా వ్యవహరించాడు. సహదేవుడు పూజారాధన బాధ్యతలు నిర్వహించాడు. నకులుడు అవసరమైన వస్తువులు సమకూర్చాడు. అర్జునుడు పెద్దవారిని సేవించాడు. కృష్ణుడు అతిథుల పాదాలను కడిగాడు. ద్రుపదుని కుమార్తె ద్రౌపది భోజనాన్ని వడ్డించింది. దానం చేయడంలో కర్ణుడు ముందుండి, ఉదారతతో వ్యవహరించాడు. యుయుధానుడు, వికర్ణుడు, హార్దిక్యుడు, విదురుడు, బాహ్లీకుని కుమారులు, భూరి, సంతర్దనులు—ఇలా అనేక మంది వివిధ పనులను నిర్వహించారు. వారందరూ యుదిష్ఠిరుని సంతుష్టిపరిచేలా సేవచేశారు. యాగంలో ఋత్వికులు, సహాయకులు, మిత్రులు అందరికీ యథావిధిగా బహుమతులు, మధురమైన మాటలు, ఆతిథ్యం ఇచ్చాక, శిశుపాలుని సంహరించిన అనంతరం కృష్ణుడు యాగవేదికలోకి ప్రవేశించాడు. అనంతరం, ఆకాశ గంగలో మహాస్నానం చేశారు. ఆ స్నానోత్సవంలో మృదంగం, శంఖం, పణవం, ధుండురి, అనక, గోముఖం—ఇలా అనేక వాద్యాలు మ్రోగాయి. ఆనందంతో నర్తకులు నాట్యం చేశారు. గాయకులు గానం చేశారు. వీణ, వంశీ, చప్పట్లు మేళవించి ఆకాశాన్ని తాకేలా శబ్దం విరిసింది. బంగారు హారాలతో అలంకరించబడిన రాజులు, రంగురంగుల పతాకలతో అలంకరింపబడ్డ ఏనుగులు, రథాలపై తమ వీరులతో సహా బయలుదేరారు. యాదవులు, శృంజయులు, కంబోజులు, కురువంశీయులు, కేకయులు, కోసలులు తమ సైన్యాలతో భూమిని కంపింపజేస్తూ యాగస్థలానికి వచ్చారు. వేదమంత్రోచ్ఛారణతో మహర్షులు, ఋత్వికులు, ద్విజాతులు, దేవతలు, పితృదేవతలు, గంధర్వులు వారిని పుష్పవృష్టితో సత్కరించారు. పుష్పగుచ్ఛాలు, ఆభరణాలు, సుగంధ ద్రవ్యాలతో అలంకరించబడిన పురుషులు, స్త్రీలు పరస్పరం నీళ్లు చల్లుకుంటూ, ఆనందోత్సాహంగా ఆటలు ఆడారు. స్త్రీలు నూనె, నేయి, సుగంధ ద్రవ్యాలు, పసుపు, కుంకుమతో అలంకరించి, పురుషులతో ఆనందంగా ఆటలు ఆడారు. పురుషుల రక్షణలో ఉన్న రాణులు, ఎవరికీ తెలియకుండా దేవకన్యలు వలె రథాలలో బయలుదేరారు. తమ మామలూ, స్నేహితులూ వారిపై నీళ్లు చల్లగా, వారు సిగ్గుపడుతూ నవ్వుతూ మెరిసిపోయారు. ఆ రాణులు, స్నేహితులతో కలిసి దేవతలపై ఉత్సాహంగా నీళ్లు చల్లారు. వారి వస్త్రాలు తడిసి, పుష్పగుచ్ఛాలు జారిపోవడం, అందమైన కళ్ళతో ఆటలాడడం వల్ల, దురాశ కలిగిన వారి మనస్సులను అలరిస్తూ ఉల్లాసాన్ని పంచారు. ఇలా రాజసూయ మహోత్సవం మహా వైభవంగా, ఆనందంగా జరిగింది.