శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

సత్యవతీ వంశంలో వచ్చిన వేదసంప్రదాయంలో ఇలా చెప్పబడింది: "ప్రభువు అనేది కాలమే, దాటి వెళ్లలేనిది." అయితే, పెద్దల జ్ఞానాన్ని కూడా కొన్నిసార్లు పిల్లవాడి మాటలు అయోమయానికి గురిచేస్తాయి. మీరు యోగ్యతను గుర్తించడంలో ప్రథములు. అలాంటి మీరు, బాలిష్టమైన మాటలకు ప్రభావితులవకండి. ఈ సభలోని అందరు ప్రభువులు శ్రీకృష్ణుడే ఈ ఘనతకు అర్హుడని ఏకగ్రీవంగా నిర్ణయించారు. తపస్సు, జ్ఞానం, వ్రతాలు పాటించే వారు, జ్ఞానంతో కలుషితులను తొలగించుకున్న వారు, బ్రహ్మంలో స్థిరపడిన పరమ మునులు, లోకపాలకులకూ పూజనీయులు—వారిని మించి, ఒక గోపబాలుడు, తన వంశానికి అపకీర్తినిచ్చినవాడు, పూజకు ఎలా అర్హుడు అవుతాడు? అది కాకి హవిస్సును తినడానికి అర్హురాలికాదని చెప్పినట్లే. వర్ణం, ఆశ్రమం, కులం లేని, ధర్మ కర్తవ్యాలన్నీ వదిలేసిన, స్వేచ్ఛగా ప్రవర్తించే, గుణాలేమీ లేని వాడెవరు? అలాంటి వాడు పూజకు ఎలా అర్హుడు? వారి వంశాన్ని యయాతి శపించి, సద్గుణులు తృణీకరించి, మద్యపానంలో మునిగిపోయిన దురాచారులుగా పారద్రోలినారు. అలాంటి వారిని ఎలా పూజించాలి? బ్రాహ్మర్షులు సేవించే భూములను వదిలేసి, బ్రాహ్మణ తేజస్సు లేకుండా, సముద్రాన్ని ఆశ్రయించిన దుర్మార్గులు, ప్రజలను దోపిడీదారుల్లా బాధించేవారు. అలా, దురదృష్టవశాత్తు, శిశుపాలుడు అనర్ధకమైన, అపశకునమైన మాటలు పలికాడు. కానీ, ఆ ప్రభువు, సింహం నక్క అరుపును వింటాడే విధంగా, ఏమీ స్పందించలేదు. ప్రభువుని నిందించడాన్ని తట్టుకోలేక, సభలోని సభ్యులు చెవులు మూసుకుని, సభను విడిచి వెళ్లిపోయారు. కోపంతో, వారు చెది రాజును శపించారు. ప్రభువుని లేదా ఆయన భక్తులను నిందించడాన్ని విని, అక్కడి నుండి వెళ్లిపోని వాడు, ఎంత పుణ్యాత్ముడైనా, ధర్మం నుండి పతించిపోతాడు. ఆ సమయంలో, పాండవ కుమారులు, మత్స్య, కేకయ, సృంజయ రాజులతో కలిసి, కోపంగా ఆయుధాలు పట్టుకుని, శిశుపాలుడిని సంహరించాలనే ఉద్దేశంతో లేచారు. అప్పుడే, చెది రాజు, శాంతంగా, ఖడ్గం, కవచాన్ని ధరించి, కృష్ణుని పక్షపాతంగా ఉన్న రాజులను హేళన చేశాడు. ఆ క్షణంలో, స్వయంగా కృష్ణుడు లేచి, తన అనుచరులను అడ్డగించి, కోపంతో తన శత్రువు శిశుపాలుడి తలని చక్రాయుధంతో వేరు చేశాడు. శిశుపాలుడు పడిపోతుండగా, ఆ ప్రభువు రేజరు వలె పదునైన చక్రంతో అతడిని సంహరించాడు. శిశుపాలుడు మరణించగానే, అతని అనుచర రాజులు ప్రాణాల కోసం దిక్కుతెన్నక పారిపోయారు. అంతే కాకుండా, చెది రాజు శరీరంలో నుంచి ఒక ప్రకాశవంతమైన జ్యోతి బయలుదేరి, అందరూ చూస్తుండగా వాసుదేవునిలో విలీనం అయింది. అది ఆకాశం నుంచి భూమికి పడే ధూమకేతువులా కనిపించింది. మూడుపుట్టులో కూడిన శత్రుత్వంతో ముడిపడి, కృష్ణుని మీద ధ్యానం చేస్తూ, శిశుపాలుడు చివరికి ఆయనలోనే లీనమయ్యాడు. ఎందుకంటే, మనసు స్థితి మన భవిష్యత్తు జన్మకు కారణం. తర్వాత, యజ్ఞంలో పాల్గొన్న వేదపండితులకు, సహాయులకు, యథావిధిగా దక్షిణలు ఇచ్చి, మహారాజు యుధిష్ఠిరుడు యజ్ఞాంత స్నానం చేశాడు. రాజసూయ యజ్ఞాన్ని విజయవంతంగా పూర్తిచేసిన తరువాత, యోగేశ్వరుడైన కృష్ణుడు, మిత్రుల అభ్యర్థనపై, కొన్ని నెలలు అక్కడే ఉండిపోయాడు. తరువాత, రాజును వీడి, అతను అనుకోకపోయినా, దేవకీపుత్రుడు కృష్ణుడు తన భార్యలు, మంత్రులతో కలిసి స్వగృహానికి బయలుదేరాడు. ఇలా, వైకుంఠవాసులైన ఇద్దరి కథను, బ్రాహ్మణుడి శాపంతో పునఃపునర్జన్మలు పొందిన వారిని, నేను మీకు వివరంగా చెప్పాను. రాజసూయ యజ్ఞాంతం స్నానం చేసిన యుధిష్ఠిరుడు, బ్రాహ్మణులు, క్షత్రియుల మధ్య దేవేంద్రుడిలా ప్రకాశించాడు. దేవతలు, మనుషులు, గంధర్వులు, రాజు యుధిష్ఠిరుని సత్కారం పొంది, ఆనందంగా తమ తమ లోకాలకు వెళ్లిపోయారు. వారు కృష్ణుని, మహాయజ్ఞాన్ని ప్రశంసిస్తూ వెళ్లారు. కానీ, దుర్యోధనుడు మాత్రం, పాండుపుత్రుని మహోన్నతిని చూసి, అసూయతో, కలియుగ దుష్టశక్తిగా ఉండి, సహించలేకపోయాడు. ఈ విష్ణుదేవుని చరితను, శిశుపాలవధ, రాజు మోక్షం, మహాయజ్ఞాన్ని ఎవరు భక్తితో పఠిస్తారో వారు పాపాలనుండి విముక్తి పొందుతారు. ఇంతటితో 'శిశుపాలవధ' అనే భగవత్పురాణంలోని పద్నాలుగవ అధ్యాయం ముగిసింది. తర్వాత, జనమేజయుడు ఇలా అడిగాడు: "ఓ బ్రాహ్మణా! అజాతశత్రువు యుధిష్ఠిరుడు చేసిన గొప్ప రాజసూయ యజ్ఞాన్ని చూసి, సమస్త రాజులు, దేవతలు, మనుషులు ఆనందించారు. కానీ దుర్యోధనుడిని మినహాయించి, అందరూ సంతోషించారని విన్నాము. దానికి కారణం చెప్పండి." అప్పుడు బాదరాయణి మహర్షి ఇలా చెప్పాడు: "మీ పూర్వీకుడు యుధిష్ఠిరుని రాజసూయయజ్ఞంలో, బంధువులు అనురాగంతో వివిధ సేవలలో నిమగ్నమయ్యారు. భీముడు వంటశాల బాధ్యతను తీసుకున్నాడు, సుయోధనుడు ధనాగారానికి, సహదేవుడు పూజలకు, నకులుడు అవసరమైన వస్తువుల సమకూర్పుకు. అర్జునుడు పెద్దలను చూసుకున్నాడు, కృష్ణుడు పాదాలు కడిగాడు, ద్రుపదుని కుమార్తె అన్నపానియ్యం వడ్డించింది, కర్ణుడు దానాలు పంపిణీ చేశాడు. యుయుధానుడు, వికర్ణుడు, హార్దిక్యుడు, విదురుడు, బాహ్లికుని కుమారులు, భూరి, సంతర్దనులు—ఇలా పలువురు వివిధ పనుల్లో నిమగ్నమయ్యారు. అందరు తమకు అప్పగించిన పనులను రాజును సంతృప్తిపరిచే ఉద్దేశ్యంతో నిర్వర్తించారు. యజ్ఞంలో పాల్గొన్న ఋత్వికులు, సహాయులు, మిత్రులు దక్షిణలు, మధురవాక్యాలు, సత్కారాలు అందుకుని, శిశుపాలుడు సంహరించబడిన తరువాత, సాత్వతాధిపతి కృష్ణుడు యజ్ఞవేదికలోకి ప్రవేశించాడు. అనంతరం, ఆ మహోత్సవంలో దేవనదిలో అంత్యస్నానం చేశారు. మృదంగం, శంఖం, పణవం, ధుంధురి, అనక, గోముఖం—ఇలాంటి వాద్యాల ధ్వని ఆ స్నానోత్సవాన్ని మార్మోగించింది. ఆనందంగా నర్తకులు నాట్యం చేశారు, గాయకులు గానం చేశారు. వీణ, వంశీ, తాళాల శబ్దం ఆకాశాన్ని తాకింది. బంగారు హారాలతో అలంకరించబడిన రాజులు, రంగురంగుల పతాకలు, ధ్వజాలతో అలంకృతమైన ఏనుగులు, రథాలలో, తమ సైనికులతో కలిసి, గర్వంగా వెళ్ళారు. యదువంశీయులు, సృంజయులు, కంబోజులు, కురువంశీయులు, కేకయులు, కోసలులు తమ సైన్యాలతో, భూమిని కంపింపజేస్తూ యజ్ఞానికి తరలి వచ్చారు. మహర్షులు, ఋత్వికులు, ద్విజాతులలో శ్రేష్ఠులు, వేదమంత్రాలను ఘోషిస్తూ, దేవతలు, ఋషులు, పితృదేవతలు, గంధర్వులు పుష్పవర్షం కురిపిస్తూ వారిని ప్రశంసించారు. పుష్పగుచ్ఛాలు, అలంకారాలు, సుగంధ ద్రవ్యాలు ధరించిన పురుషులు, స్త్రీలు పరస్పరం చల్లుకుంటూ, ఆటపాటలతో ఆనందించారు. స్త్రీలు నూనె, నేయి, సుగంధపదార్థాలు, పసుపు, కుంకుమతో అలంకరించుకుని, పురుషులతో కలిసి క్రీడల్లో మునిగిపోయారు. ఇలా, రాజసూయయజ్ఞం ఘనంగా, ఆనందోత్సాహంగా ముగిసింది.