శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ప్రభువైన శ్రీకృష్ణుడు, సృష్టికర్త, తనను తానే అధిగమించుకున్నవాడు, జరాసంధుని కుమారుడు సహదేవునిని మగధ దేశానికి రాజుగా అభిషేకించాడు. అలాగే, జరాసంధుడు బంధించివేసిన రాజులను ఆయన విడుదల చేసాడు. ఇంతగా, భగవత్పురాణంలో ‘జరాసంధుని వధ’ అధ్యాయం ముగిసింది. శ్రీ శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: యుద్ధంలో ఓడిపోయి, జరాసంధుని చేత బంధించబడి, కందరకొండ లోపల నిర్భాగ్యంగా ఉండిపోయిన పదహారు వేల ఎనిమిది మంది రాజులు, మురికి దుస్తుల్లో, శరీరాలు మురికిగా, బయటకు వచ్చారు. ఆకలితో క్షీణించి, ముఖాలు వాడిపోయి, బంధన బాధతో బాధపడుతూ, వారు తమ ముందర నీలవర్ణుడైన, పీతాంబరధారి శ్రీకృష్ణుని దర్శించారు. ఆయన శ్రీవత్స చిహ్నంతో, నాలుగు భుజాలతో, పద్మపత్రం వంటి అరుణవర్ణ నేత్రాలతో, సుందరమైన, కరుణామయమైన ముఖంతో, మెరిసే మకరకుండలాలు ధరించి ఉన్నాడు. ఆయన చేతిలో పద్మం, గద, శంఖం, చక్రం ఉన్నాయి. కిరీటంతో, హారాలతో, కంకణాలతో, కటిబంధంతో, భుజబంధాలతో అలంకరించబడ్డాడు. ఆయన మెడలో ఉత్తమ రత్నహారం మెరిసింది; అరణ్యపుష్పాల మాల వేసుకున్నాడు. రాజులు తమ కళ్లతో ఆయన రూపాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, నాలుకతో రుచి చూసినట్టు తిలకించారు. వారు ముక్కుతో ఆయన పరిమళాన్ని పీల్చినట్టు, చేతులతో ఆయనను ఆలింగనం చేసినట్టు అనిపించింది. పాపాల నుంచి విముక్తులై, వారు హరివారి పాదాలకు తలవంచి నమస్కరించారు. కృష్ణుని దర్శనంతో, బంధనంలో పొందిన అలసట అంతా పోయింది. రాజులు చేతులు జోడించి, హృషీకేశుని స్తుతించారు: ‘‘దేవతల ప్రభువా! నిత్యుడా! ఆశ్రయించినవారి కష్టాన్ని తొలగించువాడా! మేము నీ శరణు పొందాము, కృష్ణా! జనన మరణాల భయంకర చక్రం వల్ల అలసిపోయిన మమ్మల్ని రక్షించుము!’’ ‘‘మధుసూదనా! మేము మగధరాజు చేతిలో రాజ్యాలు పోగొట్టుకున్నందుకు మేము నిన్ను నిందించము. ప్రభూ! మాకు రాజ్యాల కోల్పోయినదీ, నీ కృప వల్లే జరిగింది.’’ ‘‘రాజ్యాధికారం, ఐశ్వర్యం వల్ల మదపడి పోయిన రాజుకు శాశ్వత శ్రేయస్సు లభించదు. నీ మాయ వల్ల అతడు నశ్వరమైన ధనాన్ని స్థిరమైనదిగా భావిస్తాడు. పిల్లలు మాయమయమైన మృగజలాన్ని నీటిగా భావించడంలా, వివేకం లేని వారు అస్తిత్వం లేని విషయాలను నిజంగా అనుకుంటారు.’’ ‘‘మునుపు, ఐశ్వర్య మదంతో మత్తుగా, గెలుపుకోసం పరస్పరం పోటీ పడుతూ, మన ప్రజలను నిర్మmercilessగా నాశనం చేస్తూ, మరణాన్ని కూడా పట్టించుకోకుండా మేము వ్యవహరించాము, ప్రభూ!’’ ‘‘ఆ ఐశ్వర్యాలన్నిటినీ, కృష్ణా! నీ అద్భుతమైన శక్తి వల్ల, కాలం వల్ల, నీ రూపం వల్ల, నీ దయ వల్ల మేము కోల్పోయాము. ఇప్పుడు మా అహంకారం పోయి, నీ పాదాలను మేము స్మరిస్తున్నాము.’’ ‘‘కాబట్టి, మేము ఇక రాజ్యాన్ని కోరము. అది మృగజలంలా మాయ. శరీరం ఎప్పుడూ క్షీణించేది, బాధతో కూడినది. ప్రభూ! మేము నిన్ను పూజించాలని కోరికపడుతున్నాము. అలాంటి పూజ ఫలం ఈ లోకంలోనూ, పరలోకంలోనూ శ్రవణానందాన్ని ఇస్తుంది.’’ ‘‘ప్రభూ! ఈ లోకంలో తిరుగుతూ, నీ పదపద్మాలను మేము ఎప్పుడూ మరువకుండా ఉండే మార్గాన్ని మాకు ఉపదేశించుము.’’ ‘‘వసుదేవుని కుమారుడైన కృష్ణునికి, హరివారికి, పరమాత్మకు, గోవిందునికి, ఆశ్రయించిన వారి బాధను తొలగించువాడైన నీకు మేము మళ్లీ మళ్లీ నమస్కరిస్తున్నాము!’’ అలా రాజులు ప్రశంసించగా, బంధనాల నుంచి విముక్తులైన వారిని కృపతో నిండిన, సమస్త శరణ్యుడైన కృష్ణుడు, మృదువైన మాటల్లో ఇలా పలికాడు: ‘‘రాజులారా! నేడు నుండి, మీరు కోరుకున్నట్లుగా, నాపై, స్వరూపమైన నాపై, సమస్తాధిపతినైన నాపై, దృఢమైన భక్తి మీలో కలుగుతుంది.’’ ‘‘ధన్యులు మీరు! మీరు సరిగ్గా నిర్ణయించుకొని, సత్యంగా మాట్లాడారు. రాజ్యాధికారం, ఐశ్వర్యం వల్ల మదమత్తులు ఎలా అవుతారో చూడండి.’’ ‘‘హైహయుడు, నహుషుడు, వేనుడు, రావణుడు, నరకాసురుడు మరియు ఇతరులు—దేవతలు, రాక్షసులు, మానవులలో అధిపతులు—ఐశ్వర్య మదంతో తమ స్థానాల నుంచి పడిపోయారు.’’ ‘‘కాబట్టి, శరీరాది ద్వారా కలిగే అన్నీ నశ్వరమేనని తెలుసుకొని, యజ్ఞాల ద్వారా నన్ను పూజించండి. ధర్మబద్ధంగా ప్రజలను రక్షించండి.’’ ‘‘మీ ప్రజలకు సేవ చేస్తూ, సుఖదుఃఖాలను, జనన మరణాలను సహజంగా అనుభవిస్తూ, వచ్చినదాన్ని స్వీకరించండి. మనస్సు నాపై స్థిరపరిచి, లోకంలో తిరుగండి.’’ ‘‘శరీరాది విషయాలలో ఆసక్తి లేకుండా, స్వరూపానందాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, వ్రతంలో దృఢంగా, మానసికంగా నన్నే ధ్యానిస్తూ, చివరికి బ్రహ్మాన్ని పొందుతారు.’’ ఇలా రాజులకు ఉపదేశించిన తరువాత, లోకనాయకుడైన కృష్ణుడు, వారి భార్యల అభిషేకానికి సేవకులను నియమించాడు. సహదేవుని చేత రాజులకు రాజోచిత వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, పుష్పమాలలు, గంధాలు సమర్పించి అభిషేకం చేయించాడు. స్నానం చేసి, అలంకరించబడి, అద్భుతమైన భోజనం చేసి, వివిధ భోగాలు, పానీయాలు, తాంబూలాదులు స్వీకరించిన రాజులు, ముకుందుని చేత గౌరవింపబడి, మెరిసే కుండలాలతో, బాధల నుంచి విముక్తులై, వర్షాకాలం ముగిసిన తర్వాత వెలుగులోకి వచ్చిన గ్రహాల్లా ప్రకాశించారు. రత్నాలు, బంగారంతో అలంకరించబడిన రథాలను, ఉత్తమ కాళ్ల గల గుర్రాలను సిద్ధం చేయించి, మధురమైన మాటలతో రాజులను ప్రసన్నంగా చేసి, వారి దేశాలకు పంపించాడు. కృష్ణుని చేత కష్టాల నుంచి రక్షించబడిన రాజులు, ఆయనను, లోకనాయకుని కార్యాలను ధ్యానిస్తూ, తమ దేశాలకు తిరిగి వెళ్లారు. జనులు, పరమపురుషుని కార్యాలను చూసి ఆశ్చర్యపడ్డారు. ప్రభువు ఆదేశించిన విధంగా, వారు తమ తమ కర్తవ్యాలను నిష్టతో నిర్వర్తించారు. అంతలో, భీమసేనుడు జరాసంధుని సంహరించగా, కృష్ణుడు, సహదేవుని గౌరవాన్ని స్వీకరించి, పృథాపుత్రులతో కలిసి బయలుదేరాడు. ఖండవప్రస్థానికి చేరుకున్న వీరులు, తమ శంఖాలను మోగించి, స్నేహితులను ఆనందింపజేసి, శత్రువులకు భయాన్ని కలిగించారు. ఇది విన్న ఇంద్రప్రస్థ ప్రజలు, మగధరాజు ఓడిపోయాడని, తమ రాజు కోరిక నెరవేరిందని హర్షంతో ఉల్లాసపడ్డారు. తర్వాత భీముడు, అర్జునుడు, జనార్దనుడు, రాజుకు నమస్కరించి, తాము చేసిన కార్యాలన్నింటినీ వివరించారు. ఇది విని, యుధిష్ఠిర మహారాజు, కృష్ణుని కృపను గ్రహించి, ఆనందబాష్పాలు కార్చాడు. ప్రీతి వల్ల మాటలు రావడం ఆగిపోయింది. ఇక్కడితో ‘కృష్ణుడు మరియు ఇతరుల రాక’ అనే అధ్యాయం ముగిసింది. శ్రీ శుకదేవుడు ఇలా అన్నాడు: మహాబలశాలి కృష్ణుడు జరాసంధుని సంహరించిన వార్తను, ఆయన అద్భుత కార్యాలను విని, యుధిష్ఠిరుడు సంతోషించి, ఆయనతో ఇలా పలికాడు: ‘‘మూడునాళ్లకు గురువులైన, సమస్త భూతాల అధిపతులైన మహానుభావులు, దుర్లభమైనదాన్ని పొందిన తరువాత కూడా, ఉపదేశాన్ని తమ తలపై ధరించుకుంటారు.