శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

అలా, భీమసేనుడు మరియు జరాసంధుడు ఇద్దరూ కోపంతో తమ గొడ్డలులతో ఒకరినొకరు కొట్టుకుంటూ, ఇనుపమంటల వంటి తమ ముష్టులతో పరస్పరం గుద్దుకున్నారు. వారి చేతుల సవ్వడి ఉరుముల్లా గంభీరంగా మారింది. వీరిద్దరూ సామర్థ్యం, బలం, ఉత్సాహంలో సమానులై, పరస్పరం ఎదుర్కొంటూ పోరాడారు. ఎవరి వేగం తగ్గలేదు; యుద్ధం ఎవరి పై ఎవరు పైచేయి సాధించారో తేల్చలేని స్థితిలో కొనసాగింది. ఈ విధంగా, మహారాజా, వారు పోరాడుతూ ఇరవై ఏడురోజులు గడిచిపోయాయి. రాత్రివేళ వారి స్నేహితులు పక్కనే నిలబడి చూశారు. ఒకసారి, వృకోదరుడు తన మేనమామ అయిన కృష్ణుడిని చూసి, “మాధవా! నేను యుద్ధంలో జరాసంధుడిని ఓడించలేకపోతున్నాను,” అని చెప్పాడు. శత్రువు జనన మరణాలను, అతని ప్రాణం జరా అనే రాక్షసి ద్వారా నిలబడినదని తెలిసిన హరి, తన శక్తిని పార్థుడిలో నింపి, ఏం చేయాలో ఆలోచించాడు. శత్రువును సంహరించడానికి మార్గాన్ని ఆలోచించిన అనంతరంగా, ఎల్లప్పుడూ అపరాధములేని దృష్టి కలిగిన వాడు, ఒక కొమ్మను పగులగొట్టి భీమునికి సంకేతంగా చూపించాడు. ఆ సంకేతాన్ని అర్థం చేసుకున్న భీముడు, మహాబలుడు, యోధులలో అగ్రగణ్యుడు, తన శత్రువును కాళ్లతో పట్టుకుని నేలపై పడగొట్టాడు. అతని ఒక కాలి మీద పాదాన్ని ఉంచి, మరో కాళ్లను చేతులతో పట్టుకుని, అతన్ని పిడికిలి నుండి విడదీసాడు. అది ఒక గొప్ప ఏనుగు కొమ్మను విరిచినట్లుగా కనిపించింది. ప్రజలు జరాసంధుడి శరీరాన్ని రెండు భాగాలుగా విడిపోయినట్లు చూశారు—ఒక భాగంలో ఒక కాలు, తొడ, వృషణం, నడుము, వెన్ను, ఛాతీ, భుజం ఉండగా; మరొక భాగంలో ఒక చేయి, కన్ను, కనుబొమ్మ, చెవి మాత్రమే ఉన్నాయి. మగధ రాజు చనిపోయినప్పుడు గొప్ప అరుపులు, హర్షధ్వానాలు వినిపించాయి. అందరూ భీమునితో పాటు విజయవంతులైన, అపరాజితులైన వారికి సత్కారం చేశారు. భగవంతుడు, భూతాల సృష్టికర్త, స్వయంవశుడైన వాడు, జరాసంధుని కుమారుడు సహదేవునిని మగధ రాజుగా అభిషేకించి, జరాసంధుడు బంధించిన రాజులను విడుదల చేశాడు. ఇలా, 'జరాసంధ వధ' అనే శీర్షికతో, శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో పదవ స్కంధానికి చెందిన రెండవ భాగంలోని డబ్బై రెండవ అధ్యాయం ముగిసింది. తర్వాత, శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: యుద్ధంలో ఓడిపోయి, జరాసంధుడు బంధించిన పదహారు వేల ఎనిమిది వందల మంది రాజులు, మలినమైన వస్త్రాల్లో, శరీరాలు మురికిగా, ఆకలితో క్షీణించి, ముఖాలు వాడిపోయి, కొండ గుహలలో నుండి బయటకు వచ్చారు. వారు తమ ముందే నీలవర్ణుడైన, పితాంబరధారుడైన కృష్ణుడిని చూశారు. ఆ రాజులు, శ్రీవత్స చిహ్నం, నాలుగు చేతులు, పద్మాకారపు ఎర్రని కళ్ళు, అందమైన ముఖం, మెరిసే మకరకుండలాలు, తలపై కిరీటం, గొలుసులు, కంకణాలు, కటిబంధం, భుజబంధాలతో అలంకరించబడిన కృష్ణుని దర్శించారు. ఆయన చేతుల్లో పద్మం, గద, శంఖం, చక్రం ధరించి ఉన్నారు. ఆయన మెడపై ఉత్తమ మణులు మెరిసిపోతుండగా, అడవి పువ్వులతో చేసిన హారాన్ని ధరించారు. రాజులు కృష్ణుని కళ్ళతో తిలకిస్తూ, నాలుకతో రుచి చూచినట్లుగా, ముక్కుతో పరిమళించినట్లుగా, భుజాలతో ఆలింగనం చేసినట్లుగా అనుభూతి చెందారు. పాపాల నుండి విముక్తులై, హరిచరణాల వద్ద తలవంచి నమస్కరించారు. కృష్ణుని దర్శనంతో, వారు అనుభవించిన బంధనపు అలసట అంతా పోయింది. రాజులు చేతులు జోడించి, హృషీకేశుని స్తుతిస్తూ ఇలా ప్రార్థించారు: “దేవతల అధిపతివైన, నిత్యుడవైన, శరణాగతుల బాధను తొలగించే ప్రభూ! మేము మీ శరణు కోరాము. ఈ భయంకరమైన జనన మరణ చక్రంలో అలసిపోయిన మమ్మల్ని రక్షించండి.” “మధుసూదనా! మేం మగధుని చేతిలో రాజ్యాలను పోగొట్టుకున్నందుకు మిమ్మల్ని నిందించము. ప్రభూ! మేము రాజులు మీ అనుగ్రహమే కారణం అని భావిస్తున్నాము.” “ఒక రాజు, అధికారం, ఐశ్వర్యం వల్ల గర్వంతో మత్తులో ఉంటాడు. మీ మాయ వల్ల, శాశ్వతమేమీ కాని సంపదలను శాశ్వతమని భావిస్తాడు. అది పిల్లలు మరీచికలో నీరు ఉందని ఊహించడంలాంటిది. మేం కూడా గతంలో ఐశ్వర్య మత్తులో మునిగి, పరస్పరం పోటీపడి, దయ లేకుండా ప్రజలను హింసించాము. మరణం మన ముందే ఉన్నప్పటికీ నిర్లక్ష్యంగా ప్రవర్తించాము.” “ప్రభూ! ఆ ఐశ్వర్యమంతా మీ అద్వితీయమైన శక్తి, కాలం, దయ వల్ల పోయింది. మా గర్వం నశించిపోయింది. ఇప్పుడు మేము మీ పాదాలను స్మరించుకుంటున్నాము.” “కాబట్టి, మేము ఇకపై ఈ మిరాజ్ లాంటి రాజ్యాన్ని కోరడం లేదు. శరీరం ఎప్పుడూ క్షీణమవుతుంది, బాధలకు లోనవుతుంది. ప్రభూ! మేము మీ సేవకులమవ్వాలని కోరుకుంటున్నాము. ఆ సేవ ఫలం ఈ లోకంలోనూ, పరలోకంలోనూ శ్రవణానందదాయకం.” “ఈ లోకంలో తిరుగుతూ కూడా, మీ పదపద్మాలను నిరంతరం స్మరించగల మార్గాన్ని మాకు ఉపదేశించండి. మళ్లీ మళ్లీ వసుదేవుని కుమారుడైన కృష్ణునికి, హరిదేవునికి, గోవిందునికి, శరణాగతుల కష్టాలను తొలగించేవాడైన మీకు నమస్కారం.” అలా రాజులు కీర్తించినప్పుడు, శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: బంధనములోంచి విముక్తులైన ఆ రాజులను, దయామయుడైన, శరణాగతులకు ఆశ్రయమైన కృష్ణుడు, మృదువైన మాటలతో ఉద్దేశించాడు. ఆయన ఇలా పలికాడు: “ఈ రోజు నుండి, రాజులారా! మీరు కోరినట్లుగా, నాకు, స్వరూపుడైన, సమస్తాధిపతిని, అచంచలమైన భక్తి మీలో కలుగుతుంది. మీకు శుభం కలిగింది. ఐశ్వర్య గర్వం ఎలా మనుష్యులను మత్తులోకి నెట్టేస్తుందో చూడండి.” “హయహయ, నహుష, వేణ, రావణ, నరకాసురుడు మొదలైన దేవతలూ, అసురులూ, మానవులూ—అందరూ ఐశ్వర్య గర్వంతో తమ స్థానాలను కోల్పోయారు.” “కాబట్టి, శరీరాది ద్వారా కలిగే ప్రతిదీ నశ్వరమని తెలుసుకొని, యజ్ఞాదుల ద్వారా నన్ను పూజించండి. ధర్మబద్ధంగా మీ ప్రజలను కాపాడండి. ప్రజల సంక్షేమాన్ని క్రమంగా నిర్వహిస్తూ, సుఖదుఃఖాలు, జనన మరణాలను అనుభవిస్తూ, వచ్చినదాన్ని అంగీకరించండి. మీ మనస్సును నాపై నిలిపి జీవించండి.” “శరీరాది నుండి విరక్తులై, స్వరూపానందంలో తలమునకలై, వ్రతాలలో స్థిరంగా ఉండి, మనస్సును పూర్తిగా నాపై స్థిరపరిస్తే, చివరికి బ్రహ్మాన్ని పొందుతారు.” ఇలా రాజులకు ఉపదేశించిన అనంతరం, కృష్ణుడు, ప్రపంచాధిపతి, రాజుల భార్యల అభిషేకానికి సేవకులను నియమించాడు. రాజులకు తగిన వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, పుష్పాలు, గంధాలు సమర్పిస్తూ సహదేవునితో మంగళకార్యాలు చేయించాడు. రాజులను స్నానం చేయించి, అలంకరించి, ఉత్తమమైన భోజనాలు, రకాలైన వినోదాలు, పానీయాలు, తాంబూలాదులు ఇచ్చి సత్కరించాడు. ముకుందునిచే సత్కరింపబడిన రాజులు, మెరిసే కుండలాలతో, పీడనల నుండి విముక్తులై, వర్షాకాలం ముగిసిన తర్వాత ఆకాశంలో మెరిసే గ్రహాల్లా ప్రకాశించారు. ఆపై, రత్నాలు, బంగారం అలంకరించిన రథాలను, ఉత్తమమైన కాళ్ళతో యుక్తం చేసి, మధురమైన మాటలతో రాజులను సంతృప్తిపరిచి, వారి రాజ్యాలకు పంపించాడు.