శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

హరిశ్చంద్రుడు, రంతిదేవుడు, శిబి, బలి, వేటగాడు, పావురం—ఇలాంటి అనేక మంది, నశ్వరమైన వాటి ద్వారా నిత్యమైన పరమపదాన్ని పొందారు. ఈ సందర్భంలో, శుకదేవ మహర్షి ఇలా చెప్పారు: రాజరిక వంశానికి చెందిన అతిధులను, వారి స్వరాలు, రూపాలు, విల్లుపోగు గాయాలతో కూడిన చేతులను చూసి, వారిని గతంలోనే చూసినట్లు గుర్తించాడు. ఆలోచిస్తూ, “ఈ రాజవంశ బంధువులు ఇప్పుడు బ్రాహ్మణుల లక్షణాలతో ఉన్నారు. వారికి నేను నా ప్రాణాన్ని కూడా దానం చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను. అది విడిచిపెట్టడం ఎంత కష్టమైనదైనా, వారికి అర్పించడానికి నేను వెనుకాడను,” అని అనుకున్నాడు. బలి మహారాజు గురించి వినిపించిన కీర్తి, విష్ణువు బ్రాహ్మణ వేషంలో వచ్చి అతని సర్వస్వాన్ని తీసుకున్న తర్వాత కూడా, అన్ని దిక్కులలో విస్తరించి, పవిత్రంగా నిలిచింది. ఇంద్రుని ఐశ్వర్యాన్ని ఆశించి, విష్ణువు బ్రాహ్మణునిగా వచ్చి, దైత్యరాజు బలి చేతిలో భూమిని స్వీకరించాడు. బలి, అన్నీ తెలిసినవాడైనా, నియమంతో ఉన్నవాడైనా, భూమిని ఇచ్చాడు. క్షత్రియుడైన బంధువుని శరీరం బ్రాహ్మణుల కోసం మాత్రమే బ్రతికితే దేనికి? ఈ శరీరం ఇక్కడే పడిపోతే, గొప్ప కీర్తి లభిస్తుంది. ఈ విధంగా, ఉన్నతమైన సంకల్పంతో, అతడు కృష్ణుడు, అర్జునుడు, భీమసేనునితో ఇలా అన్నాడు: “ఓ బ్రాహ్మణులారా, మీరు కోరుకున్నది అడగండి. అవసరమైతే నా తల కూడా మీకు ఇస్తాను.” దీనికి భగవంతుడు ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు: “ఓ రాజా, మీరు యుద్ధానికి సిద్ధమైతే, మాకు ద్వంద్వయుద్ధం అనుమతించండి. మేము మీ వద్దకు యుద్ధాన్ని కోరుకుంటూ వచ్చాము; మాకు ఇతర ఆశ లేదు, రాజవంశీయులతో యుద్ధం చేయాలనుంది.” ఆ సమయంలో, “ఇతడు భీమసేనుడు, ఓ పార్థా; ఇతని సోదరుడు అర్జునుడు. నన్ను, కృష్ణుడిని, వీరి మామగా, అలాగే మీ శత్రువుగా గుర్తించు,” అని వివరించారు. ఇలా తెలిసిన మగధరాజు గట్టిగా నవ్వుతూ, కోపంతో, “అయితే, మూర్ఖులారా, మీకు యుద్ధాన్ని ఇస్తాను,” అని అన్నాడు. “నీతో నేను యుద్ధం చేయను, ఎందుకంటే నీ పరాక్రమం అనిశ్చితంగా ఉంది; నీవు నీ స్వంత పట్టణమైన మథురను వదిలిపెట్టి సముద్రతీరానికి పోయావు. ఈ అర్జునుడు వయస్సులో నాకు సమానమైనవాడు అయినా, బలవంతుడిగా కాదు; భీముడు మాత్రమే నాకు సాటి. అర్జునుడు యుద్ధానికి అర్హుడికాడు,” అని అన్నాడు. ఇలా చెప్పి, మగధరాజు ఒక గొప్ప గదను భీమసేనునికి ఇచ్చి, ఇంకొకదాన్ని తానే తీసుకుని, నగరాన్ని విడిచి బయటకు వచ్చాడు. ఇప్పుడు, ఆ ఇద్దరు వీరులు సమాన బలంతో యుద్ధరంగంలో ఎదురెదురుగా నిలబడి, ఉగ్రంగా గదలతో ఒకరినొకరు ఇరిమిడారు. వారి పోరాటం, రంగస్థలంపై నర్తకులు చుట్టూ తిరిగినట్లు, ఎడమ, కుడి వైపులా చక్కగా కదిలేలా ప్రకాశించింది. ఆ గదల ఝంఝనాల ధ్వని మేఘగర్జనలా వినిపించింది; ఒకరిపై ఒకరు గదలను విసిరినప్పుడు, అది ఏనుగుల దంతాలు ఢీకొన్నట్లు అనిపించింది. వారి చేతుల వేగంతో, గదలు ఒకరినొకరు భుజాలు, నడుము, పాదాలు, మోకాళ్లు, తలపై బలంగా తాకి, విరిగిపోయాయి. అది రెండు మండుతున్న ఏనుగులు కొమ్ములు విరిచుకున్నట్లు. ఇలా గదలు విరిగిపోవడంతో, ఆ ఇద్దరు కోపంతో, ఇనుప వంటి పిడికులతో ఒకరినొకరు గట్టిగా కొట్టుకున్నారు. వారి పిడికిళ్ల ధ్వని మేఘగర్జనలా ఉక్కిరిబిక్కిరిగా వినిపించింది. వారు నైపుణ్యం, బలం, ఉత్సాహంలో సమానంగా ఉండటంతో, పోరాటంలో ఎవరి వేగం తగ్గలేదు; ఎవరు గెలిచారో, ఓడిపోయారో తెలియని స్థితి ఏర్పడింది. ఇలా, ఓ మహారాజా, వారు యుద్ధం చేస్తూ, ఇరవైయేడురోజులు గడిచిపోయాయి. వారి మిత్రులు రాత్రిపూట అక్కడే ఉండేవారు. ఒకసారి, వృకోదరుడు (భీముడు) తన మామయ్య కృష్ణునితో ఇలా అన్నాడు: “మాధవా, నేను జరాసంధుడిని యుద్ధంలో ఓడించలేకపోతున్నాను.” శత్రువు జన్మ, మరణ రహస్యాన్ని తెలిసిన హరి, జరా వల్ల అతని ప్రాణం ఉందని గ్రహించి, తన తేజాన్ని పార్థుడిలో నింపాడు, ఏం చేయాలో ఆలోచించాడు. శత్రువు వధకు మార్గాన్ని ఆలోచించిన వాడు, దివ్యదృష్టి కలిగిన కృష్ణుడు, ఒక చెట్టు కొమ్మను చీల్చి, భీముడికి సంకేతంగా చూపించాడు. దాన్ని అర్థం చేసుకున్న భీముడు, బలవంతులలో శ్రేష్ఠుడు, తన శత్రువుని పాదాల抓ి, నేలపై పడేశాడు. ఒక కాలు మీద కాలు పెట్టి, మరో కాలును చేతులతో పట్టుకుని, పిండిపార్చి, పెద్ద ఏనుగు కొమ్మను విరిచినట్లు, జరాసంధుని పిరుదు నుండి ద్విభాగాలుగా చీల్చాడు. ప్రజలు చూశారు—జరాసంధుని శరీరం రెండు భాగాలుగా విడిపోయింది: ఒక భాగంలో ఒక కాలు, తొడ, వృషణం, నడుము, వెన్నెముక, ఛాతీ, భుజం; మరొక భాగంలో ఒక చేయి, కన్ను, కంటిపాప, చెవి. మగధరాజు చనిపోవడంతో గొప్ప హాహాకారం మోగింది. విజయవంతులైన, అపరాజితులైన కృష్ణుడు, అర్జునుడు, భీముడిని ప్రజలు ఆలింగనం చేసి, ఘనంగా సత్కరించారు. ప్రాణుల సృష్టికర్త, స్వయముగా నియంత్రణ కలిగిన భగవంతుడు, జరాసంధుని కుమారుడైన సహదేవుని మగధరాజుగా పట్టాభిషేకం చేశాడు. జరాసంధుడు బంధించిన రాజులను విడుదల చేశాడు. ఇక్కడితో, భాగవత మహాపురాణంలో పదో స్కంధంలోని రెండవ భాగంలో, “జరాసంధుని వధ” అనే డెబ్బై రెండవ అధ్యాయం ముగిసింది. తర్వాత, శుక మహర్షి ఇలా వివరించారు: పదహారు వేల ఎనిమిది వందల మంది రాజులు, యుద్ధంలో ఓడిపోయి, కొండగుహలో జరాసంధుడు బంధించిన వారు, మురికి పట్టిన వస్త్రాలతో, శరీరాలు కలుషితంగా బయటకు వచ్చారు. ఆ రాజులు ఆకలితో క్షీణించి, ముఖాలు ఎండిపోయి, బంధన బాధతో నలిగిపోయి, తమ ఎదుట నీలవర్ణుడైన, పీతాంబరధారి కృష్ణుడిని చూశారు. ఆయన శ్రీవత్సముద్రికతో, నాలుగు చేతులతో, కమలపుష్పంలా కుంకుమ రంగు కన్నులతో, అందమైన ముఖంతో, మకరకుండలాలతో ప్రకాశిస్తూ కనిపించారు. ఆయన చేతుల్లో పద్మం, గద, శంఖం, చక్రం ధరించి, మకుటం, హారాలు, కంకణాలు, కటిబంధం, భుజబంధాలతో అలంకరించబడ్డాడు. ఆయన మెడలో ఉత్తమ రత్నాల మాల, వనమాలలు మెరిసిపోతున్నాయి. ఆ రాజులు, కృష్ణుని రూపాన్ని కన్నులతో తిలకించి, నాలుకతో రుచి చూచినట్లు తలపించారు. నాసికతో వాసన పీల్చుతున్నట్లు, భుజాలతో ఆలింగనం చేసినట్లు అనిపించింది. పాపాల నుంచి విముక్తులై, హరి పాదాలకు తలవంచారు. కృష్ణుని దర్శనంతో ఆనందభరితులై, బంధనంలో కలిగిన అలసట పూర్తిగా పోయింది. రాజులు చేతులు జోడించి, హృషీకేశుని స్తుతిస్తూ ఇలా ప్రార్థించారు: “దేవతాధిపతివైన, నశ్వరతను తొలగించేవాడవైన, శరణాగతులను రక్షించేవాడవైన కృష్ణా! మేము జనన మరణ సంసార బంధానికి విసిగి, నీ శరణు వేడుకుంటున్నాము. మమ్మల్ని రక్షించు!” “మధుసూదనా! మగధరాజు వల్ల మా రాజ్యాలు పోయినందుకు మేము నిన్ను నిందించము. ఓ ప్రభూ, మాకు నీ అనుగ్రహమే కారణం.” “ఒక రాజు, అధికార, ఐశ్వర్యాల గర్వంతో మత్తుపడి ఉన్నప్పుడు, నిజమైన శ్రేయస్సు పొందడు. నీ మాయ వల్ల, నశ్వరమైన సంపదనే శాశ్వతమని భావిస్తాడు.” “ఎలా పిల్లలు మరువులో నీళ్లను ఊహించుకుంటారో, అలాగే వివేకం లేని వారు, భ్రమను వాస్తవంగా భావిస్తారు.” ఈ విధంగా, కృష్ణుని కృపతో రాజులు విముక్తులై, ఆయనను స్తుతిస్తూ, పరమానందాన్ని పొందారు.