శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీకృష్ణుడు రాజదూతుని మధురంగా ఉల్లాసభరితంగా పలికాడు: "భయపడకుము, ఓ దూతా! నీకు మంగళం కలుగుగాక. నేను మగధరాజును సంహరిస్తాను." ప్రభువు ఇలా చెప్పిన వెంటనే, ఆ దూత ఆనందంతో తిరిగి రాజుల వద్దకు వెళ్లి, శ్రీకృష్ణుని సందేశాన్ని యథావిధిగా వివరించాడు. అప్పుడే, ఆ రాజులు కూడా తమ విముక్తికోరిన శౌరి ప్రత్యక్షమవడాన్ని చూశారు. హరి, ఆ అనంతరంలో, ఆనర్త, సౌవీర, మరు, వినశన ప్రాంతాలను దాటి, పర్వతాలు, నదులు, పట్టణాలు, గ్రామాలు, పశువుల స్థావరాలను దాటి ప్రయాణించాడు. అనంతరం, ముకుందుడు దృశద్వతి, సరస్వతి నదులను దాటి, పాంచాలులకు, తరువాత మత్స్యులకు చేరి, చివరికి శక్రప్రస్థానికి వచ్చాడు. ఆయన రాకవిని, అందరి ప్రియుడు, మానవులకు సులభంగా దర్శనమివ్వని రాజు, గురువులతో, స్నేహితులతో కూడి, ఆనందంతో బయటికి వచ్చాడు. సంగీతం, వాయిద్యాల ధ్వని, బ్రాహ్మణుల ఘోషణల మధ్య, అతడు హృషీకేశుని వద్దకు ప్రాణశ్వాస ప్రాణవాయువును చేరినట్లు, భక్తితో చేరాడు. పాండవుడు కృష్ణుని చూసి, తన హృదయం ప్రేమతో ఉప్పొంగి, ఎంతో కాలంగా చూడని ప్రియ మిత్రుడిని పునఃపునః ఆలింగనం చేసుకున్నాడు. లక్ష్మీ నివాసమైన ముకుందుని శరీరాన్ని రెండు చేతులారా ఆలింగనం చేసి, రాజు తన దుఃఖాన్ని మరచి, పరమానందాన్ని పొందాడు; అతని కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు, శరీరమంతా పులకరించిపోయింది. భీముడు కూడా ఆనందంతో తన మేనమామను ఆలింగనం చేశాడు; అతని ఇంద్రియాలు ప్రేమతో మునిగిపోయాయి. ద్వితీయులు, యుధిష్ఠిరుడు కూడా హృదయపూర్వకంగా అచ్యుతుని ఆలింగనం చేసి, కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు. అర్జునుడు ఆలింగనం చేయగా, ద్వితీయులు అభివందన చేశారూ. కృష్ణుడు బ్రాహ్మణులకు, వృద్ధులకు యథావిధిగా నమస్కరించాడు. అతడు గర్విష్టులైన కురువంశీయులను, శ్రీంజయులను, కైకేయులను, సారథ్యులను, కీర్తనకారులను, గంధర్వులను, గాయకులను, మంత్రులను గౌరవించాడు. తాళాలు, శంఖాలు, మృదంగాలు, వీణలు, వంశీలు, గోముఖాల ధ్వనిలో, బ్రాహ్మణులు పద్మనేత్రుడైన కృష్ణుని స్తుతిస్తూ, నృత్యం చేస్తూ, పాడుతూ ఉన్నారు. అలా స్నేహితులతో చుట్టుముట్టబడి, కీర్తిశిఖరమైన ఆ ప్రభువు, అందరితో స్తుతింపబడుతూ, అలంకృతమైన నగరంలో ప్రవేశించాడు. ఆ మార్గం గంధజలంతో పుష్కలంగా ప్రోక్షించబడింది; రంగురంగుల పతాకలు, బంగారు ద్వారాలు, పూర్ణకుంభాలతో అలంకరించబడింది. కొత్త వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, పుష్పమాలలు ధరించిన పురుషులు, స్త్రీలు, పరిమళాలతో నగరాన్ని ప్రకాశింపచేశారు. అతడు రాజధానిని చూసాడు; ఇళ్ల ప్రవేశద్వారాలు దీపాలతో, నైవేద్యాలతో మెరిసిపోతుండగా, అందమైన పతాకాలు, బంగారు కుంభాలు, వెండి శిఖరాలతో అలంకరించబడి ఉంది. మనోహరమైన ఆ నగరానికి, "మానవ కన్నులకు తృప్తినిచ్చే కృష్ణుడు వచ్చాడు" అని విన్న యువతులు, తమ వెంట్రుకలు విప్పి, వస్త్రాలు సరిచేయకుండానే, ఇంటిపనులు, పతివ్రత ధర్మాన్ని వదిలి, నరపతి దర్శనార్థం వీధిలోకి వచ్చారు. అక్కడ, ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలు, పాదసేనతో నిండిన ప్రదేశంలో, స్త్రీలు, గృహాల నుండి కృష్ణుని, ఆయన భార్యలను చూసి, పుష్పాలను చల్లారు; మనసారా కృష్ణుని ఆలింగనం చేసి, చిరునవ్వుతో స్వాగతం పలికారు. వారు ముకుందుని భార్యలను చూచి, "చంద్రుడి పక్కన నక్షత్రాలవలె, వీరికి ఏమి లోటు? పురుషశిఖామణి కృష్ణుడు తన కళ్లతో, మధురమైన చిరునవ్వుతో, చంచల దృష్టులతో ఆనందోత్సవాన్ని సృష్టిస్తున్నాడు" అని పరస్పరం అనుకున్నారు. అప్పుడే, పౌరులు మంగళద్రవ్యాలతో వచ్చి, పవిత్రులైన వారిలో శ్రేష్ఠులు కృష్ణునికి యథావిధిగా పూజలు చేశారు. అంతఃపుర స్త్రీలు ప్రేమ, భక్తితో పరిపూర్ణమైన కళ్లతో ముకుందునికి హర్షభరితంగా స్వాగతం పలికారు. శ్రీకృష్ణుడు రాజప్రాసాదంలో అడుగుపెట్టాడు. ప్రిత, తన తమ్ముడి కుమారుడైన, త్రిలోకనాథుడైన కృష్ణుని చూచి, ప్రేమతో లేచి, కోడళ్ళతో కలిసి ఆలింగనం చేసుకుంది. దేవతాధిపతినైన గోవిందుని గౌరవంగా ఇంటికి ఆహ్వానించిన రాజు, ఆనందంతో మునిగిపోయి, పూజలో ఇంకా ఏమి మిగిలిందో గ్రహించలేకపోయాడు. కృష్ణుడు తన పితృస్వసరికి, మాతామహికి, గురువులకు నమస్కరించాడు; అతడిని యథావిధిగా కృష్ణుడు, అతని సోదరి కూడా స్వాగతించారు. అప్పుడు, అత్తగారు సూచనతో, కృష్ణుడు మరియు ఆయన భార్యలంతా, రుక్మిణి, సత్యా, భద్రా, జాంబవతిని గౌరవించారు. అలాగే, కాలిందీ, మిత్రవిందా, శైబ్యా, నాగ్నజితి మరియు ఇతర సద్గుణవంతులైన భార్యలను వస్త్రాలు, పుష్పమాలలు, ఆభరణాలతో సత్కరించారు. యుధిష్ఠిర మహారాజు, జనార్దనుని, ఆయన సైన్యం, సేవకులు, భార్యలతో సహా ఎంతో సౌకర్యంగా ఆతిథ్యపూర్వకంగా ఉంచి, పునఃపునః ఆతిథ్యాన్ని ప్రదర్శించాడు. అగ్ని తృప్తికోసం ఖాండవ వనం దహనం చేసి, ఫాల్గునునితో కలిసి, మాయను విమోచించి, రాజు కొరకు దివ్య సభను నిర్మింపజేశాడు. కృష్ణుడు, రాజును సంతోషపెట్టాలనే ఉద్దేశంతో, ఫాల్గునునితో కలిసి రథంలో విహరిస్తూ, యోధుల మద్య నెలలు గడిపాడు. ఇక్కడ, పర్యాయంగా, ఈ కథా భాగం ముగుస్తుంది—ఇది ‘కృష్ణుని ఇంద్రప్రస్థ యాత్ర’ అనే అధ్యాయానికి ముగింపు. ఒకసారి, శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: ఒక రోజు, యుధిష్ఠిరుడు తన సోదరులతో, మునులు, బ్రాహ్మణులు, క్షత్రియులు, వైశ్యులు మధ్య సభలో కూర్చున్నాడు. గురువులు, వంశవృద్ధులు, బంధువులు, స్నేహితులు వినుచుండగా, యుధిష్ఠిరుడు ఇలా అన్నాడు: "ఓ గోవిందా! రాజసూయ యాగంతో, నీ మహిమను ప్రదర్శిస్తూ, నేను పూజించాలనుకుంటున్నాను. ఓ ప్రభూ! దయచేసి దీనిని నిర్వహించేందుకు సహాయపడుము. నీ పాదసేవను ఎవరైనా చేస్తూ, నిన్ను ధ్యానిస్తూ, పవిత్రులైన వారు నీ కీర్తిని పాడుతూ, అశుభాన్ని తొలగిస్తారు. వారికి మోక్షం లభిస్తుంది. వారికి వరాలు కావాలంటే, నీవే ప్రసాదించగలవు—ఇతరులు కాదు. ఓ దేవాదిదేవా! నీ పదపద్మ సేవా ఫలితాన్ని ఈ లోకంలోనే ప్రజలు చూడాలి. నిన్ను పూజించినవారికి, పూజించని వారికీ, ఇద్దరికీ, కురువంశీయులు, శ్రీంజయులు ఎవరో, వారి స్థాయిని నీవే వెల్లడించు. నీవు సమస్తజీవుల ఆత్మ, సమభావముతో ఉన్నవాడవు. నీకు స్వయం-పరభేద భావం లేదు; నీ అనుగ్రహం, కల్పవృక్షం వలె, సేవను బట్టి కలుగుతుంది; వేరుగా కాదు." అప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు ఇలా పలికాడు: "ఓ రాజా! నీ సంకల్పం సముచితమైనది. దీని ద్వారా నీ మంగళకరమైన కీర్తి అన్ని లోకాలలో వ్యాపిస్తుంది. ఈ మహాయజ్ఞాన్ని మునులు, పితృదేవతలు, దేవతలు, స్నేహితులు, మనం, సమస్తజీవులు కోరుకుంటున్నారు. పృథ్విని ఏకచత్రంగా చేసి, అవసరమైన పదార్థాలు సమకూర్చి, ఈ మహాయజ్ఞాన్ని నిర్వహించు. నీ సోదరులు లోకపాలకుల అంశంగా జన్మించారు. నీవు ఆత్మనిగ్రహం కలిగినవాడవు కాబట్టి, నన్ను జయించావు; ఆత్మనిగ్రహం లేనివారు నన్ను జయించలేరు. ఈ లోకంలో శక్తి, కీర్తి, ఐశ్వర్యాలలో నన్ను మించేవారు లేరు—దేవతలు కూడా కాదు, భూలోకాధిపతులు అయితే మరీ కాదు.