శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీకృష్ణుని సన్నిధిలో, ఆయన గురువు మాటలు వినగానే, సర్వజ్ఞుడైనప్పటికీ, ఉద్వవుడు వినయంగా తలను వంచి ఆజ్ఞను స్వీకరించాడు. ఇంతటితో 'దైవజ్ఞాన విచారణ' అనే పదవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఆ తరువాత, శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: దివ్య ముని మాటలు వినిన అనంతరం, మంత్రిసభలోని వారి అభిప్రాయాన్ని, శ్రీకృష్ణుని సంకల్పాన్ని బాగా గ్రహించిన జ్ఞానులలో శ్రేష్ఠుడైన ఉద్వవుడు ఇలా పలికాడు. "ప్రభూ! మునిశ్వరుడు చెప్పిన ప్రకారం, మీరు యజ్ఞానికి ఉపదేష్టగా ఉండాలి, మీ బంధువును రక్షించాలి, శరణు కోరినవారికి ఆశ్రయం కలిగించాలి. మీరు దిక్కులను జయించినవాడిగా రాజసూయ యజ్ఞాన్ని నిర్వహించాలి. ఇందుకు జరాసంధుని ఓడించడం రెండు ప్రయోజనాలకు దోహదపడుతుంది. ఈ కార్యం ద్వారా మాకూ గొప్ప మేలు కలుగుతుంది, ఓ గోవిందా! బంధింపబడిన రాజులను విముక్తి చేయడం వల్ల మీ కీర్తి మరింత విస్తరిస్తుంది. జరాసంధుడు అతి బలవంతుడు, పది వేల ఏనుగులకు సమాన శక్తి కలవాడు; బలవంతులందరిలో భీముడిని తప్ప మరెవ్వరు అతనికి సమానులు కారు. అతడిని శతసైన్యాలతో కాదు, ఏకాంత యుద్ధంలో మాత్రమే ఓడించాలి. అతడు బ్రాహ్మణులకు భక్తుడు, వారి కోరికను ఎప్పుడూ తిరస్కరించడు. కాబట్టి, వృకోదరుడు (భీముడు) బ్రాహ్మణ వేషంలో అతని వద్దకు వెళ్లి యాచించాలి. మీ సమక్షంలోనే భీముడు అతనిని ఏకాంత సమరంలో సంహరిస్తాడు—ఇందులో సందేహం లేదు. ఈ జగత్తు సృష్టి, లయాలకు మీరు కారణం; హిరణ్యగర్భుడు, శర్వుడు కూడా మీ అనంతశక్తి రూపాలే. మీ పవిత్ర కర్మలు దేవతల గృహాల్లో, రాజధ్వేషులను సంహరించడం, గోపికలు, గజపతినీ తల్లులు, జనక కుమార్తెలు, ఆశ్రయం పొందిన తల్లిదండ్రులు, ఋషులు, మేము—అందరూ స్తుతిస్తున్నారు. కృష్ణా! జరాసంధుని సంహారం అనేక ప్రయోజనాలకు దోహదం చేస్తుంది; మీరు కోరిన యజ్ఞం కూడా దీనివల్ల సిద్ధిస్తుంది," అని ఉద్వవుడు వివరించాడు. ఉద్వవుని మాటలు యదుచితంగా, అందరికీ మంగళకరంగా ఉండటంతో, దివ్య మునులు, యదువంశీయ పెద్దలు, కృష్ణుడే స్వయంగా అభినందించారు. అంతటితో, దేవకీపుత్రుడైన ప్రభువు, ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యాడు. తన పెద్దలకు వీడ్కోలు చెప్పి, దారుక, జైత్ర తదితర సేవకులకు ఆదేశాలు ఇచ్చాడు. తన స్త్రీలు, కుమారులు, సేవకులను ముందుగా పంపించి, సంకర్షణుని, యదువంశాధిపతిని వీడ్కోలు చెప్పి, తన రథంలో, గరుత్మంతుడి చిహ్నంతో అలంకరించబడిన రథాన్ని ఎక్కాడు. తన సేనాధిపతులతో కూడిన రథ, గజ, పది, అశ్వసేనలతో, మృదంగాలు, డోలలు, శంఖాలు, భెరిల శబ్దాలతో, చుట్టూ సైన్యం నినాదాలతో, శ్రీకృష్ణుడు బయలుదేరాడు. తమ కుమారులతో కూడిన సతీమణులు, శుభ్రమైన వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, గంధాలు, పుష్పమాలలు ధరించి, బంగారు పల్లకీలు, రథాలలో స్వామిని అనుసరించారు. వారికి కత్తులు, కవచాలు ధరించిన భటులు కాపలా వేశారు. పురుషులు, ఒంటెలు, ఆవులు, ఎద్దులు, గాడిదలు, గుర్రాలు, రథాలు, ఏనుగులు, సేవకులు, స్త్రీలు—అందరూ కంకణాలు, కంకణాలు, దుప్పట్లు, వస్త్రాలు ధరించి, తమ సామాను మోస్తూ, అన్ని దిక్కులకూ ప్రయాణమయ్యారు. పెద్ద పెద్ద జెండాలు, పందిళ్లు, ఛత్రాలు, విరివిగా ఆయుధాలు, కిరీటాలు, కవచాలతో సైన్యం సూర్యుడి వంటి ప్రకాశంతో మెరిసింది; వారి గర్జన సముద్రపు అలలను పోలి ఉంది. ఆ సందర్భంలో, యదుపతికి సత్కారం చేసిన ముని, ఆయనను హృదయంలో స్థిరపరిచి, ఆకాశమార్గంలో వెళ్ళిపోయాడు. అతని సంకల్పాన్ని విని, ముఖుందుడు, తగిన ఆరాధన చేసాడు. రాజదూతుని తన మధుర వాక్యాలతో ఆనందపరిచి, "భయపడకు, ఓ దూతా! మగధనను సంహరిస్తాను," అని భరోసా ఇచ్చాడు. దూత వెళ్ళి, రాజులకు ఈ సందేశాన్ని వివరంగా తెలియజేశాడు. వారు కూడా తమ విముక్తికి ఆశించిన శౌరీని ప్రత్యక్షంగా దర్శించారు. హరి, ఆనర్త, సౌవీర, మరు, వినశన ప్రాంతాలను దాటి, పర్వతాలు, నదులు దాటి, పట్టణాలు, గ్రామాలు, గోశాలలు వెళ్ళాడు. దృశద్వతి, సరస్వతీ నదులను దాటి, పాంచాల, మత్స్య దేశాలకు చేరి, చివరికి శక్రప్రస్థానికి వచ్చాడు. ఆయన రాక తెలిసిన రాజు, అందరికి ప్రియమైనవాడు, సాధారణ జనులకు దుర్లభుడు, గురువులతో, మిత్రులతో కూడి ఆనందంగా బయటకు వచ్చాడు. సంగీతం, వాద్యాల నాదంతో, బ్రాహ్మణుల ఘోషతో, హృదయముతో రుషీకేశుని వద్దకు వెళ్లాడు. శ్రీకృష్ణుని దర్శించిన పాండవుడు, హృదయం ఆనందంతో ఉప్పొంగి, ఎన్నాళ్లకైనా తన మిత్రుడిని పలుమార్లు ఆలింగనం చేసుకున్నాడు. లక్ష్మీ నివాసమైన ముకుందుని దేహాన్ని రెండు చేతులతో ఆలింగనం చేసి, రాజు దుఃఖాలను మరచి, పరమానందాన్ని పొందాడు; కన్నీళ్లు, రోమాంచనంతో, లోక సంచారాన్ని మరిచిపోయాడు. భీముడు సోదర సంబంధాన్ని సంతోషంతో ఆలింగనం చేసి, ప్రేమతో ఉల్లాసంగా నవ్వాడు; ద్వితీయులు, యుధిష్ఠిరుడు కూడా, హృదయపూర్వకంగా అచ్యుతుని ఆలింగనం చేసి కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు. అర్జునుడు ఆలింగనం చేయగా, ద్వితీయులు నమస్కరించగా, కృష్ణుడు బ్రాహ్మణులకు, పెద్దలకు యథావిధిగా నమస్కరించాడు. అతడు గర్వముగల కురువులు, శృంజయులు, కైకేయులను, రథికులు, సూదులు, గంధర్వులు, గాయకులు, మంత్రులను గౌరవించాడు. డోలు, శంఖం, డుంక, వీణ, వంశీ, గోముఖాలతో బ్రాహ్మణులు పద్మనేత్రుడైన కృష్ణుని కీర్తిస్తూ, నాట్యం, గానం చేశారు. అందరి మిత్రులతో చుట్టుముట్టబడి, కీర్తిశాలి, అందరికి ప్రియమైన శ్రీకృష్ణుడు అలంకృత నగరంలో ప్రవేశించాడు. మార్గం ఏనుగుల గంధ జలంతో చల్లబడింది, రంగురంగుల పతాకాలు, బంగారు గోడలు, పూర్ణకుంభాలతో అలంకరించబడింది; కొత్త వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, పుష్పమాలలు ధరించిన పురుషులు, స్త్రీలు, పరిమళాలతో నగరాన్ని ప్రకాశింపజేశారు. రాజధాని గృహాల ముఖద్వారాలు దీపాలతో, నైవేద్యాలతో, పతాకాలతో, బంగారు కలశాలతో, వెండి శిఖరాలతో అలంకరించబడి మెరిసిపోతున్నాయి. మానవ కన్నులకు తృప్తినిచ్చే కృష్ణుడు వచ్చాడని తెలిసి, యువతులు వెంటనే ఇంటి పనులు, పట్నంలో పడుకున్న భర్తలను వదిలి, తలవిడిచిన జుట్టుతో, సడలిన వస్త్రాలతో, రాజమార్గంలో రాజును చూడటానికి వచ్చారు. ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలు, పాదసేనతో నిండిన ఆ నగరంలో, గృహాల నుండి కృష్ణుని, ఆయన భార్యలను దర్శించిన స్త్రీలు పుష్పాలు చల్లారు, మనసులో ఆలింగనం చేసి, చిరునవ్వుతో అతి మధురంగా స్వాగతం పలికారు. ముఖుందుని భార్యలను చూసి, ఆ స్త్రీలు ఇలా అన్నారు: "చంద్రుని చుట్టూ నక్షత్రాల్లా, వీరికి ఏమి తక్కువ? పురుషశిరోమణి కృష్ణుడు తన దృష్టితో, మృదువైన చిరునవ్వుతో, చంచలమైన చూపులతో ఆనందోత్సవాన్ని సృష్టిస్తున్నాడు." ఆ సమయంలో, శుభప్రదమైన పదార్థాలతో పౌరులు వచ్చి, కృష్ణునికి యథావిధిగా పూజలు చేశారు. అంతటితో, అంతఃపుర స్త్రీలు ప్రేమ, భక్తి పరవశంతో కృష్ణునికి స్వాగతం పలికారు. ముఖుందుడు ఆనందంగా రాజభవనంలో ప్రవేశించాడు.