శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

సకల లోకాల్లో నీకు తెలియని విషయం ఏదీ లేదు, సృష్టికర్తల్లో నీవు ప్రభువుగా ఉన్నావు. అందుకే, పాండవులు ఏదే ఉద్దేశ్యించారో మేము నీకు అడుగుతున్నాము అని సభలో అడిగారు. అప్పుడు శ్రీ నారదుడు ఇలా అన్నాడు: “ప్రభూ! నీ మాయను నేను ఎన్నోసార్లు చూశాను—అది అధిగమించటం చాలా కష్టం. సృష్టికర్తా, మాయను చేతిలో పట్టుకున్నవాడా! నీవు నీ స్వశక్తులతో జీవుల్లో సంచరించేటప్పుడు, నీ మహిమ అగ్ని కట్టలో దాగినట్టు కనిపించదు. అందుకే, నన్ను ఏదీ ఆశ్చర్యపరచదు. ఈ లోకంలో నీ కార్యాలను పూర్తిగా తెలుసుకోగలవాడు ఎవరు? నీవు నీ మాయతో సృష్టించీ, లయ చేసీ ఉంటావు. కనిపించేది బుద్ధికి ప్రతిబింబమే. నీవు అన్ని భేదాలకు అతీతమైనవాడివి, నీకు నమస్కారం. సంసారంలో తిరుగుతున్న ఆత్మకు ముక్తిని ప్రసాదించేవాడు, శరీరం వల్ల కలిగే బాధను తెలియని వాడు, తన లీలావతారాలతో తన ఖ్యాతిని వెలిగించేవాడు—అలాంటి నీవు చీకటిని తొలగించేవాడివి, నీ శరణు తీసుకుంటాను. అయితే, బ్రహ్మన్, నీ మామగారి కుమారుడు, నీ భక్తుడు, మానవ లోకాన్ని ఆశ్చర్యపరచే కార్యాన్ని చేయడానికి ఉద్దేశించినదాన్ని నేను వివరించబోతున్నాను. పాండవుడు, బ్రహ్మా స్థాయిని కోరుతూ, ప్రభూ, నిన్ను రాజసూయ యాగంతో పూజించబోతున్నాడు. నీకు ఇది ప్రీతికరం కావాలి. ఆ మహా యాగంలో, దేవతలు, ఇతర ప్రముఖ రాజులు, నిన్ను దర్శించడానికి, ఉత్సాహంతో అక్కడికి చేరుకుంటారు. నిన్ను వినడం, పాడడం, ధ్యానించడం ద్వారా సమీపంలో ఉండేవారు కూడా పవిత్రులవుతారు—అంతే కాదు, నిన్ను చూడటం, తాకడం ద్వారా మరింత పవిత్రత కలుగుతుంది. నీ పాదాల పవిత్ర ఖ్యాతి స్వర్గంలో, భూమిపై, పాతాళంలో ప్రసిద్ధి చెందింది. ఆ నీరు—స్వర్గంలో మందాకినీ, పాతాళంలో భోగవతీ, భూమిపై గంగా—ప్రపంచాన్ని పవిత్రం చేస్తుంది. నీ పాదాల నుంచి వచ్చిన ఆ నీరు, సమస్త లోకాలకు మంగళాన్ని కలిగించాలి. అప్పుడు శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: తనవారంతా విజయానికి ఉత్సాహంగా ఉన్నప్పుడు, కేశవుడు చిరునవ్వుతో, మధురమైన మాటలతో, తన సేవకుడైన ఉద్ధవుని ఉద్దేశించి మాట్లాడాడు. ధన్యుడైన ప్రభువు అన్నాడు: నీవు మా కళ్లలో అత్యంత విశ్వాసపాత్రుడివి, స్నేహితుడివి, సలహా యొక్క తాత్పర్యాన్ని, సారాన్ని పూర్తిగా తెలిసినవాడివి. అందుకే, ఇక్కడ ఏం చేయాలో చెప్పు; మేము నిన్ను నమ్మి, దానికి అనుగుణంగా చేస్తాము. ప్రభువు ఇలా అడిగినప్పుడు, అన్నీ తెలిసినవాడు అయినా, ఉద్ధవుడు వినయంతో తల వంచి ఆజ్ఞను స్వీకరించి సమాధానమిచ్చాడు. ఇక్కడే భగవత మహాపురాణంలో పదవ స్కంధంలో రెండవ భాగానికి 'దైవ జ్ఞాన విచారణ' అనే సప్తతితమ అధ్యాయం ముగిసింది. తర్వాత, శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: దివ్య ముని మాటలు విన్న ఉద్ధవుడు, సభలోని అభిప్రాయాన్ని, కృష్ణుని ఉద్దేశ్యాన్ని గ్రహించి, తన మాటలను వివరంగా చెప్పాడు. ఉద్ధవుడు అన్నాడు: ప్రభూ, ముని చెప్పినట్లు, నీవు యాగానికి ఉపదేశకుడిగా వ్యవహరించాలి, నీ మామగారి కుమారుడిని రక్షించాలి, శరణు కోరినవారికి ఆశ్రయం కల్పించాలి. ప్రభూ, నీవు రాజసూయ యాగాన్ని నిర్వహించాలి; దిక్కులను జయించినవాడిగా, జరాసంధుడి ఓటమి రెండో ప్రయోజనాన్ని సాధిస్తుంది. ఈ కార్యం మనకు కూడా గొప్ప లాభాన్ని కలిగిస్తుంది, గోవిందా, నీవు బంధించబడిన రాజులను విముక్తి చేయడం ద్వారా నీ ఖ్యాతి మరింత పెరుగుతుంది. ఆ రాజు (జరాసంధుడు) చాలా దుర్జేయుడు, పది వేల ఏనుగుల బలంతో సమానుడు, బలవంతుల్లో భీముడిని తప్ప మరెవ్వరూ అతనికి సమానులు కాదు. అతను శతైనిక సేనతో కాదు, ఒంటరిగా యుద్ధంలో ఓడించాలి; అతను బ్రాహ్మణులకు భక్తుడు, వారి అభ్యర్థనను ఎప్పుడూ తిరస్కరించడు. వృకోదరుడు బ్రాహ్మణుడిగా మారి, అతని వద్దకు వెళ్లి, యాచించాలి; అప్పుడు, నీవు సమక్షంలో, ఒంటరి యుద్ధంలో అతన్ని ఖచ్చితంగా హతమార్చుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు. ప్రభూ, నీవే సృష్టి, లయకు కారణమైనవాడివి; హిరణ్యగర్భుడు, శర్వుడు నీ శాశ్వత శక్తి రూపాలు. నీ పవిత్ర కార్యాలు దేవతల గృహాల్లో పాడబడుతున్నాయి: రాజుల శత్రువులను సంహరించటం, గోపికలు, గజపతి భార్యలు, జనక కుమార్తెలు, నీ తల్లిదండ్రులు, మునులు, మేము—all నీ కార్యాలను కీర్తిస్తున్నారు. కృష్ణా, జరాసంధుడి సంహారం అనేక ప్రయోజనాలకు మార్గం చేస్తుంది; నీ మనసులో ఉన్న యాగం కూడా దీనివల్ల పూర్తవుతుంది. శుకుడు అన్నాడు: రాజా, అచ్యుతునికి శుభాన్ని కలిగించే ఉద్ధవుని మాటలను, దివ్య ముని, యదువంశీయ పెద్దలు, కృష్ణుడు—all గౌరవించారు. ఆ తర్వాత, దేవకీ కుమారుడు ప్రభువు, ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యాడు; పెద్దలను వీడుకొని, దారుక, జైత్ర తదితర సేవకులకు ఆదేశాలు ఇచ్చాడు. తన స్త్రీలు, కుమారులు, సేవకులను పంపించి, సంకర్షణుడు, యదువంశపు రాజును వీడుకొని, శత్రువులను నాశనం చేసే ప్రభువు, రథానికి ఎక్కాడు; రథాన్ని రథసారథి తీసుకొచ్చాడు, అందులో గరుడ చిహ్నం ఉంది. తన సేన—రథాధిపతులు, ఏనుగులు, పదాతులు, అశ్వికులు—చుట్టూ ఉండగా, మృదంగాలు, నకరాలు, శంఖాలు, తుర్యాలు ఉరుముతూ, అన్ని దిక్కులు మారుమోగాయి. వీరులైన భార్యలు, తమ కుమారులతో, శుభ్రమైన వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, గంధాలు, పుష్పమాలలతో అలంకరించుకొని, బంగారు పల్లకీల్లో, రథాల్లో, కత్తులు, కవచాలతో రక్షణ పొందుతూ, అచ్యుతుని వెంట బయలుదేరారు. పురుషులు, ఒంటెలు, పశువులు, మేతలు, గాడిదలు, గుర్రాలు, రథాలు, ఏనుగులు, సేవకులు, రాజకుమారులు—all చేతికి బంగడాలు, కంకణాలు, చాదరాలు, వస్త్రాలు ధరించి, తమ సొత్తులతో అన్ని దిక్కులలో ప్రయాణించారు. సేన పెద్ద పెద్ద జెండాలు, మంటపాలు, గొడుగులు, వింతలు, అద్భుత ఆయుధాలు, ఆభరణాలు, కిరీటాలు, కవచాలతో, సూర్యుడి ప్రకాశంలా వెలిగింది; సముద్రాన్ని తడిపిన మహా తిమింగలాలు, అలలు చేసే శబ్దంలా మారుమోగింది. అప్పుడు, యదువంశపు ప్రభువైన కృష్ణుని గౌరవించి, ముని నమస్కరించి, తన హృదయంలో కృష్ణుని నిలిపి, ఆకాశమార్గంలో వెళ్లిపోయాడు. ఆయన సంకల్పాన్ని విని, ముకుందుడు, తన దర్శనంతో ఇంద్రియాలు తృప్తిచెందిన ప్రభువుని, తగిన బహుమతులు సమర్పించాడు. ప్రభువు, రాజదూతుని తన మాటలతో సంతోషపరిచాడు: “భయపడకు, దూతా! మంగళం కలుగును. మగధ రాజును నేను సంహరిస్తాను” అని ధైర్యమిచ్చాడు. దూతుడు వెళ్లి, రాజులకు సందేశాన్ని సక్రమంగా అందించాడు; వారు కూడా శౌరి రూపాన్ని దర్శించి, విడుదల కావాలని ఆకాంక్షించారు. హరి, ఆనర్త, సౌవీర, మరు, వినాశన ప్రాంతాలను దాటి, పర్వతాలు, నదులు దాటి, పట్టణాలు, గ్రామాలు, పశుమేత స్థలాలకు చేరాడు. ముకుందుడు ద్రిషద్వతి, సరస్వతి నదులను దాటి, పంచాల ప్రాంతానికి, మత్స్య ప్రాంతానికి, చివరికి శక్రప్రస్థానికి చేరాడు. ఆయన రాకను విని, అందరికీ ప్రియమైన, మానవులకు సులభంగా దర్శనమిచ్చని రాజు, తన గురువులతో, స్నేహితులతో, ఆనందంగా బయటకు వచ్చాడు. గానం, వాద్యాల శబ్దంతో, బ్రాహ్మణుల ఘనమైన శ్లోకాలతో, ఆయన హృషీకేశుని వద్దకు, ప్రాణం ప్రాణవాయువును చేరినట్టు, భక్తితో చేరాడు. కృష్ణుని చూసి, పాండవుడు, హృదయం ప్రేమతో ఉప్పొంగి, ఎన్నో రోజుల తర్వాత ప్రియమైన స్నేహితుని మళ్లీ మళ్లీ ఆలింగనం చేసుకున్నాడు. లక్ష్మీ నివాసమైన spotless ముకుందుని శరీరాన్ని రెండు చేతులతో ఆలింగనం చేసి, రాజు, దురదృష్టం తొలగిపోయి, పరమానందాన్ని పొందాడు; కన్నీళ్లు వస్తూ, శరీరంలో రోమాంచం కలిగి, లోక వ్యామోహాన్ని పూర్తిగా మరచిపోయాడు. భీముడు, ఆనందంతో, తన మేనమారిని ఆలింగనం చేసి, ప్రేమతో ఉప్పొంగి, చిరునవ్వుతో, కృష్ణుని ఆలింగనం చేశాడు; ద్వయులు, ధర్మరాజు కూడా, హృదయం ఆనందంతో, అచ్యుతుని ఆలింగనం చేసి, కన్నీళ్లు పార్చారు.