శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ప్రతిరోజూ ఉదయ భానుని ముందు తనను తాను సమర్పించుకుంటూ, స్వయం నియంత్రణతో, శ్రీకృష్ణుడు తన అంతరాత్మ భాగాలను సంతృప్తిపరిచాడు. అనంతరం, దేవతలు, ఋషులు, పితృదేవతలు, వృద్ధులు, బ్రాహ్మణులను భక్తితో పూజించాడు. బ్రాహ్మణులకు, బంగారు కొమ్ములు కలిగిన, సద్గుణాలుతో, ముత్యాల హారాలతో అలంకరించబడిన, పాలు ఇస్తున్న, ఆరోగ్యవంతమైన, పిల్లలతో కూడిన, మంచి వస్త్రాలు ధరించిన ఆవులను దానం చేశాడు. అలాగే, అలంకరించబడిన బ్రాహ్మణులకు, రోజుకో రోజు, వెండి తొక్కలు ఉన్న ఆవులను, లీనిన వస్త్రాలు, మృగచర్మాలు, నువ్వులు సహా దానం చేశాడు. ఆవులు, బ్రాహ్మణులు, దేవతలు, వృద్ధులు, గురువులకు, అలాగే అన్ని జీవరాశులకు నమస్కరించాడు. తనలో నుండే పుట్టిన మంగళకరమైన వస్తువులను స్పర్శించి, ఆశీర్వాదాలను కోరుకున్నాడు. మానవులలో శిరోమణిగా, తాను ధరించే వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, దివ్యమాలలు, సుగంధ ద్రవ్యాలతో తన్ను తాను అలంకరించుకున్నాడు. అగ్నిని, కాంతిదర్పణాన్ని దర్శించి, ఆవులు, ఎద్దులు, బ్రాహ్మణులు, దేవతలకు దానాలు ఇచ్చాడు. పట్టణ ప్రజలు, అంతఃపుర స్త్రీలు—వారు కోరినవన్నీ తీర్చుతూ, వారిని సంతోషపరచి, వారి ఆశీర్వాదాలను పొందాడు. ముందుగా బ్రాహ్మణులకు, తరువాత మిత్రులు, సేవకులు, భార్యలకు, అనంతరం తానే తాను పూలమాలలు, తాంబూలాలు, సుగంధ ద్రవ్యాలను పంచాడు. అదే సమయంలో, సూతుడు అద్భుతమైన రథాన్ని, సుగ్రీవాది గుర్రాలతో యుక్తమై, సమర్పించాడు. శ్రీకృష్ణుడు సారథి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని, సత్యకితో, ఉద్ధవుడితో కలిసి ఆ రథంపై ఎక్కాడు. అతని తేజస్సు తూర్పు పర్వతంపై ఉదయించే సూర్యునిలా ప్రకాశించింది. అంతఃపుర స్త్రీలు, సున్నితమైన ప్రేమభరిత దృష్టులతో ఆయనను చూసారు; వారు విడిపోవడం కష్టంగా అనిపించినా, ఆయన చిరునవ్వుతో, వారి మనసులను ఆకర్షిస్తూ బయలుదేరాడు. అన్ని వృష్ణివంశస్థులతో చుట్టుముట్టబడి, సుధర్మ అనే సభామండపంలో ప్రవేశించాడు—అక్కడ కూర్చున్నవారు ఆరు తరగతుల దుఃఖాలకు అతీతులు. అత్యున్నత సింహాసనంపై కూర్చున్న ఆ ప్రభువు తన స్వంత కాంతితో దిక్కులను ప్రకాశింపజేశాడు. వీరులైన యాదవులతో చుట్టుముట్టబడి, ఆకాశంలో నక్షత్రాల మధ్య చంద్రుడిలా మహిమను ప్రదర్శించాడు. ఆ సభలో, పండితులు, నాట్యాచార్యులు, వివిధ హాస్య, ఆనందరూపాలతో భగవంతుని సమీపించారు. నర్తకులు ప్రత్యేక తాండవ నృత్యాలు ప్రదర్శించారు. మృదంగ, వీణ, మురజ, వంశీ, తాళాల ధ్వనులతో వారు నాట్యం చేశారు, పాడారు, ప్రశంసించారు. సూతులు, మగధులు, వందినులు స్తోత్రాలు చేశారు. అక్కడ, బ్రాహ్మణులు కూర్చొని, బ్రహ్మజ్ఞానులు, గతంలో ప్రసిద్ధిపొందిన రాజుల కథలను వినిపించారు. ఆ సమయంలో, ఓ రాజదూతుడు, ఎవరికీ కనిపించని విధంగా, సభలో ప్రవేశించాడు. ద్వారపాలకులు ఆయనను భగవంతుని సమీపానికి తీసుకువచ్చారు. ఆ దూతుడు కృష్ణునికి నమస్కరించి, చేతులు జోడించి, అక్కడ ఉన్న రాజులకు జరాసంధుడి బంధనంలో పడిన వారి బాధను వివరించాడు. జరాసంధుని విజయం అంగీకరించని రాజులను బలవంతంగా బంధించాడని, రెండు పదివేల సమూహాలుగా గిరివ్రజలో నిర్బంధించాడని తెలిపాడు. ఆ రాజులు: "కృష్ణా, కృష్ణా! అపారాత్మా! శరణాగతుల భయాన్ని తొలగించేవాడవు. మేము భవభయంతో, చిత్తభ్రాంతితో, నీ ఆశ్రయానికే వచ్చాము," అని ప్రార్థించారు. "ధర్మాన్ని పట్టించుకోని లోకం, నీ నుండే ఉత్తేజం పొంది, నిన్నే పూజించేందుకు ఈ కార్యాన్ని చేయగలదు. ఎవడు బలవంతుడైనా, నిద్రలేని వానికి ప్రాణాస ఆశను ఒక్కసారిగా తెంచగలడో, వానికి నమస్కారం. ప్రభో! నీ ఆజ్ఞను ఎవరు దాటి పోగలరు? ఎవరు తమ కర్మఫలాన్ని పొందగలరు? మాకు తెలియదు. రాజుల సుఖం కలలోలాంటిది; పరాధీనంగా, ఎప్పుడూ భయంతో, మృతులాంటి జీవితాన్ని మేము నడిపిస్తున్నాము. నీవు అనాయాసంగా ప్రసాదించే ఆత్మానందాన్ని వదిలిపెట్టి, నీ మాయలో మునిగి, మేము ఎంత దురదృష్టవంతులమో! కాబట్టి, మాగధుని పాపపు బంధనాల నుండి మమ్మల్ని విమోచించుము. నీ పాదాలు శరణు లందించే వారికి దుఃఖాన్ని తొలగిస్తాయి. నీవు పది వేల ఏనుగుల శక్తితో మమ్మల్ని రక్షించగలవు. మమ్మల్ని జింకలలో సింహంలా బంధించిన రాజును నీవు ఎన్నోసార్లు ఓడించావు. ఇప్పుడు అతను నీ ప్రజలను బాధిస్తున్నాడు. నీవు తగిన చర్య తీసుకోమని ప్రార్థించుకుంటున్నాము." దూతుడు: "ఇలా మాగధుని చేత బంధించబడి, నిన్ను దర్శించాలనే తపనతో, వారు నీ పాదాలకు శరణు చేరారు. ఈ బాధితులకు క్షేమాన్ని ప్రసాదించుము," అని కోరాడు. ఈ సమయంలో, ఆ సభలో, దేవదూత నారద మహర్షి, అరుణజటలు వెలిగిస్తూ, ఆకస్మికంగా సూర్యునిలా ప్రత్యక్షమయ్యారు. ఆయనను చూసి, భగవాన్ కృష్ణుడు తన సర్వసమాజంతో లేచి, ఆనందంతో తలవంచి నమస్కరించాడు. యథావిధిగా సత్కరించి, ఆసనం సమర్పించి, శ్రద్ధాభక్తులతో మధురమైన పదాలతో నారదుని ప్రశ్నించాడు: "మూడు లోకాల్లో శాంతి, క్షేమం ఉందా? భగవంతుని ధర్మం, ఆయన ప్రయాణాలతో మరింత విస్తరిస్తుంది. సర్వలోకాల్లో నీకు తెలియని విషయం లేదు. కాబట్టి, పాండవులు ఏమి సంకల్పించారో చెప్పు." నారదుడు: "ప్రభూ! మీరు సృష్టించిన మాయను ఎన్నోసార్లు చూశాను. మీ తేజస్సు, మాయతో ఆవరించబడి, కట్టబడిన కట్టెలో దాగిన అగ్నిలా కనిపించదు. కాబట్టి, మీ కార్యాలు నాకు ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించవు. ఈ జగత్తును సృష్టించి, లీనంచేసే మీ కార్యాలను పూర్తిగా గ్రహించగలవాడు ఎవరు? ఉన్నదనిపించేది బుద్ధిగమనమే. మీరు నిర్విశేష స్వరూపులవు. సంసారంలో తిరుగుతున్న జీవాత్మకు మోక్షాన్ని ప్రసాదించేవాడవు. దేహమూలమయిన దుఃఖాన్ని ఎరుగని వాడవు. స్వీయ క్రీడావతారాలతో నీ కీర్తిని వ్యాప్తి పరచేవాడవు. అంధకారాన్ని తొలగించేవాడవు. నేను నీ శరణు. ఇప్పటికీ, రాజు—నీ భక్తుడు, పాండుపుత్రుడు, నీ మేనల్లుడు—ప్రపంచాన్ని ఆశ్చర్యపరిచే కార్యాన్ని చేయాలనుకుంటున్నాడు. బ్రహ్మా పదవిని పొందాలనే ఆకాంక్షతో, రాజసూయయాగంలో నిన్ను పూజించాలనుకుంటున్నాడు. దేవతలు, ప్రసిద్ధ రాజులు అందరూ ఆ మహాయజ్ఞానికి ఉత్సాహంగా రావాలని కోరుకుంటున్నారు. ప్రభూ! నిన్ను వినడం, కీర్తించడం, ధ్యానం చేయడం వలన సమీపంలో ఉన్నవారు కూడా పవిత్రులవుతారు. మరి నిన్ను ప్రత్యక్షంగా దర్శించేవారు, స్పర్శించేవారు ఎంత పవిత్రులవుతారో! నీ పాదాల మహిమ స్వర్గంలో, భూమిపై, పాతాళంలో ప్రసిద్ధి చెందింది. ఆ నీరు—మందాకిని, భోగవతి, గంగా—ప్రపంచాన్ని పవిత్రం చేస్తుంది. నీ పాదాల నుండి ప్రవహించిన ఆ నీరు లోకాలకు మంగళప్రదం కావాలి." ఇంతటితో, తనవారంతా విజయాశయంతో ఉన్నప్పుడు, కేశవుడు చిరునవ్వుతో, మధురపదాలతో తన సేవకుడు ఉద్ధవుని ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు: "ఉద్ధవా! నీవే మా కన్నులవంటి వాడవు. నీకు నమ్మకం ఉంది; నీవు నమ్మదగిన మిత్రవు. ఏది చేయాలో, ఏది శ్రేయస్కరమో నీవు చెప్పు. మేము నీ మాటను పాటిస్తాము.