శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ద్వారకలోని శ్రీకృష్ణుని అంతఃపురాలలో, ప్రతి ఇంట్లోనూ ఒక అద్భుతమైన వైభవం కనిపించేది. ఆ అంతఃపురాలు లోపలికి వెళ్లిన వారికి, త్వష్టృ దేవుడు స్వయంగా నిర్మించినట్టు అనిపించే అత్యంత నైపుణ్యంతో, హరిదేవుని నైపుణ్యం ప్రతిఫలించేది. ఆ పదహారు వేల అందమైన రాణుల నివాసాలలో, ఒక మహార్హమైన గృహంలో శ్రీకృష్ణుడు ప్రవేశించాడు. ఆ రాజప్రాసాదం ముత్యాల స్తంభాలతో, ఉత్తమమైన నీలమణుల నేలతో, వజ్రాల గోడలతో, అపూర్వమైన ప్రకాశంతో మెరిసిపోతూ ఉండేది. త్వష్టృ చేతి పనిగా ముత్యాల దండలతో అలంకరించిన పందిరులు, మణిమయాసనాలు, దంతమయ పీఠాలు అక్కడ కనిపించేవి. ఆ ఇంటిలో సుందర వస్త్రాలు ధరించిన సేవికలు, మణిమయ కుండలాలు ధరించిన పురుషులు, పట్టు వస్త్రాలు, కర్ణభూషణాలతో సుసज्जితులై ఉండేవారు. రత్న దీపాల వెలుగుతో చీకటి పారిపోయేది. వివిధ ప్రాంగణాల్లో నాట్యమాడే నెమళ్ళు, ధూపం, పుష్పార్చనలు, విద్వాంసులు గానం చేసే శబ్దాలు ప్రతిధ్వనించేవి. వేలాది సేవికల మధ్యలో, గుణగణ, యౌవన, రూపసౌందర్యాలలో సమానులైన వారిలో, ఒక రాణి స్వయంగా బంగారు కమ్ముతో చేసిన చామరా చేత శ్రీకృష్ణుని సేవలో నిమగ్నమై ఉండేది. ఆ సమయంలో, మహర్షి నారదుడు అక్కడికి వచ్చాడు. అతడిని చూచిన వెంటనే, ధర్మాన్ని పరిరక్షించేవారిలో శ్రేష్ఠుడైన శ్రీకృష్ణుడు తన పీఠం నుండి లేచి, తలవంచి, కరపుటాలుతో మహర్షిని ఆహ్వానించి, అతడిని తన ఆసనంపై కూర్చోబెట్టాడు. మహర్షి పాదాలను కడిగి, ఆ పవిత్ర జలాన్ని స్వయంగా తన తలపై పెట్టుకున్నాడు. జగతికి ఉపదేశకుడైన శ్రీకృష్ణుడు, బ్రాహ్మణ్యదేవుడిగా ప్రసిద్ధి చెందిన ఆ పాదాల పవిత్రతను గౌరవించాడు. ఆ విధంగా మహర్షిని సత్కరించి, నారాయణుడు మధురమైన, శాస్త్రోక్తమైన మాటలతో అడిగాడు: ‘‘ప్రభో! మేము మీకు ఏ సేవ చేయగలము?’’ అప్పుడు నారదుడు ఇలా అన్నాడు: ‘‘ప్రభూ! మీరు జగత్తుకు మిత్రుడవు, దుష్టులపై నియమాన్ని పాటించేవారు. లోకహితార్థంగా, స్వేచ్ఛతో అవతరించి, రక్షణ చేస్తారు. మేము మీ మహిమను బాగా తెలుసు.’’ ‘‘బ్రహ్మాదులు ధ్యానించే, సంసారగర్భంలో పతితులైనవారికి ఆధారమయ్యే మీ పాదాలను నేను దర్శించాను. మీ అనుగ్రహంతో నా హృదయంలో మీ స్మరణ ఎప్పుడూ నిలిచిపోవాలని కోరుతున్నాను.’’ ఇలా చెప్పిన తరువాత, మరొక రోజు నారదుడు శ్రీకృష్ణుని మరో రాణి ఇంట్లో ప్రవేశించాడు. యోగేశ్వరుడైన శ్రీకృష్ణుని యోగమాయను తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తితో వెళ్లాడు. అక్కడ శ్రీకృష్ణుడు తన ప్రియమైన రాణి, ఉద్ధవునితో కలిసి పాశక్రీడలో నిమగ్నమై ఉన్నాడు. నారదుడిని గౌరవించి, లేచి, ఆసనం ఇచ్చి, మర్యాద చేశాడు. అప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు అజ్ఞానివల్ల అడిగినట్టు, ‘‘ప్రభో! మీరు ఎప్పుడు వచ్చారు? మేము అసంపూర్ణులం, సంపూర్ణులైన మీకు మేము ఏం చేయగలము?’’ అని అడిగాడు. ఇంకా, ‘‘మీ ఈ అద్భుత జన్మగురించి మాకు వివరించండి’’ అని వేడుకున్నాడు. నారదుడు ఆశ్చర్యపడి, మౌనంగా లేచి మరొక ఇంటికి వెళ్లాడు. అక్కడ శ్రీకృష్ణుడు తన చిన్నపిల్లలతో ఆనందంగా గడుపుతున్నాడు. ఇంకొక ఇంట్లో స్నానానికి సిద్ధమవుతున్నాడు. ఇంకొక చోట, అగ్నికి హోమాలు చేస్తూ, పంచవిధి యజ్ఞాలతో వ్రతాలు నిర్వర్తిస్తూ, బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టి, మిగిలిన అన్నాన్ని తినేవాడు. మరొక చోట, సంధ్యాసమయంలో వేదపఠనంలో నిమగ్నమై ఉన్నాడు. ఇంకొక చోట, ఖడ్గం, కవచంతో ధనుర్విద్యలో నడుస్తున్నాడు. ఎక్కడికక్కడ, గుర్రాలు, ఏనుగులు, రథాలతో, బలరామునితో కలిసి ప్రయాణిస్తున్నాడు. మరొక చోట, మృదువైన పీఠంపై విశ్రమిస్తూ, కీర్తినిగానించేవారి ద్వారా ప్రశంసలు అందుకుంటున్నాడు. మరొక చోట, ఉద్ధవాది మంత్రులతో రాజకార్యాలపై చర్చ చేస్తున్నాడు. ఇంకొక చోట, అంతఃపుర స్త్రీలతో నీటిలో క్రీడల్లో పాల్గొంటున్నాడు. మరొక చోట, అలంకరించిన గోవులను బ్రాహ్మణులకు దానం చేస్తున్నాడు. ఇంకొక చోట, పుణ్యకథలు, పురాణాలు వినిపిస్తున్నాడు. ఇంకొక ఇంట్లో, తన ప్రియమైన రాణితో నవ్వుతూ సరదా సంభాషణలు చేస్తూ, మరొక చోట ధర్మకార్యాల్లో, ఇంకొక చోట అర్థ-కామాల సాధనలో నిమగ్నమై ఉన్నాడు. మరొక చోట, ఒకటే ఒంటరిగా కూర్చుని, ప్రకృతికి అతీతమైన పరమాత్మను ధ్యానిస్తున్నాడు. ఇంకొక ఇంట్లో, గురువులకు సేవ చేస్తూ, ఉపచారాలు, కానుకలు సమర్పిస్తున్నాడు. మరొక చోట, కేశవుడు కొందరితో శాంతి ఒడంబడికలు చేస్తూ, ఇంకొక చోట యుద్ధంలో పాల్గొంటున్నాడు. మరొక చోట, బలరామునితో కలిసి సజ్జనుల హితాన్ని ఆలోచిస్తున్నాడు. తన కుమారులు, కుమార్తెల వివాహాలను, వారికి తగిన వరప్రదానాలు, సంపదలు సమకూర్చి, వారి ప్రయాణోత్సవాలు, ఉపనయనాది మహోత్సవాలను ఘనంగా నిర్వహించాడు. ఈ అద్భుతాలను చూసి అన్ని లోకాలు ఆశ్చర్యపడ్డాయి. ఇంకొన్ని చోట్ల, శక్తివంతమైన యజ్ఞాలతో దేవతలను ఆరాధిస్తూ, మరొక చోట, బావులు, ఉద్యానవనాలు, మఠాలు నిర్మించి ధర్మాన్ని స్థాపిస్తూ ఉండేవాడు. మరొక చోట, సింధు కుదురుపై వేటాడుతూ, యదువంశీయుల మధ్య బలి జంతువులను వధిస్తూ ఉండేవాడు. శ్రీకృష్ణుడు తన యోగమాయా ద్వారా, అనేక రూపాలతో అంతఃపురాలలో, బయట, అనేక కార్యాలలో నిమగ్నమై ఉండేవాడు. ఈ విధంగా, నారదుడు అన్ని ఇంట్లోనూ శ్రీకృష్ణుని అనేక రూపాలలో, అనేక విధాలుగా వ్యవహరించడాన్ని చూసి, చిరునవ్వుతో హృషీకేశుని ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు: ‘‘ప్రభూ! మీ యోగమాయా మహిమను మేము తెలుసు. మాయలో నైపుణ్యం కలవారు కూడా దీన్ని గ్రహించలేరు. యోగేశ్వరుడైన మీ పాదసేవ ద్వారా ఈ మహిమ వెలుగొందుతుంది. ఇప్పుడు, మీ అనుమతితో మీ కీర్తి పరచిన లోకాలకెళ్లి, మీ లీలలను పాడుతూ సంచరిస్తాను.’’ అందుకు శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: ‘‘నేను గృహస్థుల కర్తవ్యాలను వారి అనుమతితో నిర్వర్తిస్తూ, ఈ లోకాన్ని ఉపదేశించడానికే అవతరించాను. నా కుమారా! దీనికోసం విచారించవద్దు.’’ శుకదేవుడు ఇలా వివరించాడు: ‘‘ఈ విధంగా, శ్రీకృష్ణుడు గృహస్థధర్మాన్ని పవిత్రంగా ఆచరించుచూ, ప్రతి ఇంట్లోనూ ఆయనను నారదుడు దర్శించాడు. ఆయన యోగమాయా, అపారమైన శక్తిని చూస్తూ, ముని ఆశ్చర్యంతో, కొత్త కొత్త సందేహాలతో నిండిపోయాడు. శ్రీకృష్ణుడు ధర్మ, అర్థ, కామాల పట్ల ఎంతో శ్రద్ధతో, నారదుని సంపూర్ణంగా గౌరవించి, అతడు ఆనందంగా, కృష్ణస్మరణతోనే అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు.’’ ఈ విధంగా, సర్వజీవుల హితార్థంగా తన శక్తిని ప్రదర్శిస్తూ, నారాయణుడు పదహారు వేల రాణులతో మానవధర్మాన్ని అనుసరించి, వారి మనోహరమైన, మధురమైన చూపులతో ఆనందంగా గడిపాడు. హరిదేవుడు ఇక్కడ చేసిన ప్రతి కార్యం సృష్టి, లయలకు కారణమైనది; వాటిని ఎవరు పాడినా, వినినా, ఆమోదించినా, వారికి భగవంతునిపై భక్తి, మోక్షమార్గంలో ప్రబుద్ధత కలుగుతుంది. ఇలా, శ్రీమద్భాగవతంలోని పదహారు వేల అంతఃపురాలలో శ్రీకృష్ణుని గృహస్థలీలలు దర్శించిన నారదుని కథతో అరవై తొమ్మిదవ అధ్యాయం ముగుస్తుంది.