శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

సాంబుడు కౌరవుల కుమార్తెను వివాహం చేసుకున్నాడు. ఈ విషయం తెలుసుకున్న కౌరవులు తీవ్రంగా కోపగించుకున్నారు. ‘‘ఈ బాలుడు చాలా దుర్వినీతుడు. మమ్మల్ని నిర్లక్ష్యం చేసి, మనం ఇష్టపడకపోయినా మన కుమార్తెను బలవంతంగా తీసుకెళ్లాడు’’ అని వారు ఆరోపించారు. ‘‘ఈ గర్విష్టుడిని బంధించాలి. వృష్ణులు ఏమి చేయగలరు? మనం వారికి ఇచ్చిన భూమిలో, మన అనుగ్రహంతోనే వారు సుఖంగా జీవిస్తున్నారు’’ అని వారు తేల్చారు. ‘‘వృష్ణులు తమ కుమారుడిని బంధించామని విని ఇక్కడికి వచ్చినా, వారి గర్వం భగ్నమై, వారు నియంత్రిత ప్రాణాయామంలా ప్రశాంతంగా మారిపోతారు’’ అని వారు అనుకున్నారు. అప్పుడు కర్ణుడు, శాల, భూరి, యజ్ఞకేతు, సుయోధనుడు—ఈ ఐదుగురు, కౌరవ వృద్ధుల మద్దతుతో, సాంబుణ్ని బంధించేందుకు ముందుకు వచ్చారు. ధృతరాష్ట్ర కుమారులు తనను వెంబడిస్తున్నారని గమనించిన సాంబుడు, మహారథుడైన అతడు, తన విల్లు పట్టుకుని సింహంలా ఒంటరిగా ఎదురొచ్చాడు. కోపంతో ఉన్న కౌరవులు ‘‘నిల్లు! నిల్లు!’’ అంటూ విల్లు పట్టుకుని అతనిపై బాణ వర్షం కురిపించారు. యాదవ కులంలో జన్మించిన సాంబుడు, కౌరవులు తన్ను గాయపరిచినా, చిన్నచిన్న జంతువులను తట్టుకోని సింహంలా, దాన్ని సహించలేదు. తన మహత్తరమైన విల్లు ఎక్కించుకుని, కర్ణుడుతో సహా ఆరు మంది మహారథులను సమకాలంలో, విడివిడిగా బాణాలతో గాయపరిచాడు. నలుగురు గుర్రాలను నలుగు బాణాలతో, ఒక్కొక్కరిని ఒక్కొక్క బాణంతో, రథసారధులను, రథారోహులను గాయపరిచాడు. దీనికిగాను వారు అతనికి గౌరవం చూపారు. కానీ, వారు కూడా ప్రతీకారం తీర్చుకున్నారు—నలుగురు, నలుగు గుర్రాలను బాణాలతో కూల్చి, మరొకరు రథసారధిని హత్య చేసి, ఇంకొకరు అతని విల్లు తెగదెశారు. బహుళ కష్టంతో, అతన్ని రథం లేని వాడిగా చేసి, బంధించి, విజయం సాధించిన కౌరవులు తమ రాజధానిలోకి సాంబుని, తమ కుమార్తెను తీసుకుని ప్రవేశించారు. ఈ వార్తను నారదుడి ద్వారా విన్న వృష్ణులు కోపంతో రగిలిపోయారు. ఉగ్రసేనుని ప్రేరణతో, కౌరవులను ఎదుర్కొనడానికి సిద్ధమయ్యారు. అయితే, రాముడు (బలరాముడు) ఆయుధాలతో సిద్ధంగా ఉన్న వృష్ణుల నాయకులను శాంతింపజేశాడు. కౌరవులూ, వృష్ణులూ మధ్య యుద్ధం జరగకూడదని, కలహ నివారకునిగా ఉండాలని రాముడు భావించాడు. ఆపై, చంద్రుడు నక్షత్రాల మధ్య ప్రకాశించునట్లు, బ్రాహ్మణులు, వంశ వృద్ధులతో కూడిన దివ్య రథంలో హస్తినాపురానికి బయలుదేరాడు. గజాహ్వయ (హస్తినాపుర) చేరుకుని, బయట తోటల్లో నిలుచున్న రాముడు, ఉద్ధవుని ద్వారా ధృతరాష్ట్రునికి సందేశం పంపించాడు. ఉద్ధవుడు, అంబికా కుమారుడు ధృతరాష్ట్రుడు, భీష్ముడు, ద్రోణుడు, బాహ్లికుడు, దుర్యోధనుడిని సంప్రదాయబద్ధంగా వందనాలు చేసి, రాముడు వచ్చాడని తెలియజేశాడు. రాముడు, తమ ప్రియ మిత్రుడు వచ్చాడని విని, కౌరవులు ఎంతో ఆనందించారు. అతనికి ఘనంగా ఆహ్వానం పలికి, శుభప్రదమైన కానుకలతో ముందుకు వచ్చారు. సంబంధిత ఆచారంతో రాముని కలిసిన వారు, గోవును, పూజార్ధంగా నీటిని సమర్పించారు. రాముని గొప్పతనాన్ని తెలిసిన వారు, ఆయనకు నమస్కరించారు. బంధువులు క్షేమంగా ఉన్నారో తెలుసుకుని, వారి క్షేమాన్ని అడిగి, రాముడు నిర్భయంగా మాట్లాడాడు: ‘‘భూమిని పాలిస్తున్న ఉగ్రసేనుడు ఏ ఆజ్ఞ ఇచ్చినా, మీరు అది చిత్తశుద్ధితో వినాలి, ఆలస్యం చేయకుండా పాటించాలి. మీరు చాలామంది ఉన్నా, ధర్మబద్ధుడైన సాంబుని అధర్మబద్ధంగా ఓడించి బంధించారు. బంధువుల ఐక్యత కోసం నేను దీన్ని సహించాను.’’ కౌరవులు, రాముని వీరత్వం, శక్తితో నిండిన మాటలను వినిపించగా, వారి గర్వం మరింత పెరిగింది. ‘‘అయ్యో! కాలచక్రం ఎంత విచిత్రంగా తిరుగుతోంది! ఒకడు తలపై కిరీటాన్ని ధరించుకుని, కాలునకు చెప్పులు వేసుకున్నాడు. ఈ వృష్ణులు, మేము వారితో కలిసి పంచుకున్న యవ్వనంతో, మంచాలు, ఆసనాలు, భోజనాలు పంచుకుంటూ, రాజసిక ఆసనాలు కూడా మేమే ఇచ్చాం. వారు చామర, వైజయంతి, శంఖం, శ్వేతఛత్రం, కిరీటం, సింహాసనం, మంచం—ఇవన్నీ మేము నిర్లక్ష్యం చేసినందువల్ల ఆస్వాదిస్తున్నారు. యాదవులు మాకు ఇచ్చిన రాజసత్కారాలతో, విషానికి అమృతంలా, ఎంతో అభివృద్ధి చెందారు. ఇవాళ మమ్మల్ని ఆదేశిస్తున్నారు, తమకెలాంటి సిగ్గూ లేకుండా! ఇంద్రుడు అయినా, భీష్ముడు, ద్రోణుడు, అర్జునుడు వంటి కురువృక్షులతో కూడిన కౌరవులు, ఇవ్వని దానిని అడవి సింహంలా ఎవరైనా లాక్కునగలరా?’’ అని వారు గర్వంగా మాట్లాడారు. బాదరాయణుడు ఇలా వివరించాడు: ‘‘జన్మ, బంధుత్వం, సంపదల గర్వంతో కురువులు మత్తులో మునిగిపోయారు. రామునికి కఠినమైన మాటలు చెప్పి, వారు నాగరికత లేని వారు నగరంలోకి వెళ్ళిపోయారు.’’ కౌరవుల దుష్టత్వాన్ని చూసి, వారి అవమానకరమైన మాటలు విని, అచ్యుతుడు (కృష్ణుడు) కోపంతో, ఉగ్రంగా నవ్వుతూ పదే పదే ఇలా అన్నాడు: ‘‘ఈ దుష్టులు, వివిధ రకాల గర్వంతో మత్తులో ఉన్నారు. వీరికి శాంతి అవసరం లేదు; వీరికి నియంత్రణ అంటే శిక్షే, జంతువులకు దండుతో లాంటిది. నేను ఇక్కడ శాంతి కోరి వచ్చాను. కోపంతో ఉన్న యాదవులను, కృష్ణుని కూడా సాంత్వనపరిచాను. ఈ మూర్ఖులు, కలహప్రియులు, దుష్టులు, పదే పదే నన్ను నిర్లక్ష్యం చేసి, గర్వంతో అవమానకరమైన మాటలు మాట్లాడారు. ఉగ్రసేనుడు మహాశక్తివంతుడు, భోజ, వృష్ణి, అంధకుల పాలకుడు. ఇంద్రుడితో సహా లోకపాలకులు కూడా ఆయన ఆజ్ఞను పాటిస్తారు. సుధర్మ సభలో ప్రవేశించినవాడు, అమరలోకంలో ఉన్న పారిజాత వృక్షాన్ని తెచ్చినవాడు, ఆయన రాజాసనానికి అనర్హుడు కాడు. యావత్తు లోకమంతా ఆరాధించే శ్రీదేవి ఆయన పాదాలకు స్వయంగా సేవ చేస్తుంది. ఆయనకు రాజసత్కారాలు, పూజాసామగ్రి ఇవ్వడం అనర్హత కాదు. లోకపాలకుల కిరీటాలపై ఆయన పాదధూళి మెరుస్తుంది. బ్రహ్మ, శివుడు, నేనూ ఆయన అంసాంశాలు మాత్రమే. శ్రీదేవి కూడా ఎన్నో యుగాలుగా ఆయన సేవలో ఉంటోంది. ఆయనకు రాజాసనం ఎక్కడి అవసరం? వృష్ణులు కురువులు ఇచ్చిన భూమిని ఆస్వాదిస్తున్నారు. మనం చెప్పుల్లా, కౌరవులు తలపై కిరీటంలా ఉన్నారు. సంపద మత్తులో ఉన్నవారు, మత్తులో తడబడే వారు, ఎలాంటి దుర్మార్గమైన మాటలు మాట్లాడినా, వారిని ఎవరు తట్టుకోగలరు? కోపంతో రాముడు ప్రకటించాడు: ‘‘ఈ రోజు నేనే కౌరవులను భూమిపై లేకుండా చేస్తాను!’’ అని. తన హలాన్ని (ప్లౌ) పట్టుకుని, మూడు లోకాల్ని కాల్చివేయాలన్న ఉగ్రతతో లేచాడు.