నందవ్రజంలో గోపికలు, కృష్ణుడి గురించి మాట్లాడతూ, “మనకు ఆయన గురించి మాట్లాడటం有什么意义？ ఆయన లేకపోతే మనకు కాలం ఎలా గడుస్తుందో, ఆయనకూ అలాగే ఉంటే సరిపోతుంది. మనం ఇతర విషయాలు మాట్లాడుకుందాం,” అని అన్నారు. అయినా, వారు శౌరి యొక్క ఆటపాటలు, మధురమైన చూపులు, నడకలు, ప్రేమతో చేసిన ఆలింగనాలను గుర్తు చేసుకుంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు. అప్పుడు, అనేక రీతుల్లో అభ్యర్థనకు నిపుణుడైన శంకర్షణుడు, కృష్ణుడి నుండి వచ్చిన హృదయపూర్వక సందేశాలతో గోపికలను సాంత్వనపరిచాడు. అక్కడ రాముడు మధు, మాధవ మాసాలలో రెండు నెలలు గడిపాడు; ఆ రాత్రులు గోపికలకు ఆనందాన్ని అందించాయి. పూర్ణచంద్రుని కాంతిలో, రాత్రి పుష్పాల సువాసన గాలి ద్వారా వ్యాపించి, యమునా తీరంలోని వనాల్లో, గోపికలతో ముచ్చటగా రాముడు విహరించాడు. ఆ సమయంలో, వరుణుడు పంపిన వరుణి దేవత, ఒక చెట్టు గుండెలోంచి బయటకు వచ్చి, ఆమె వాసన ఆ అడవిని అంతటా పరచింది. బలరాముడు ఆ తేనె సువాసనను గాలిలో పీల్చి, అక్కడికి వెళ్లి, గోపికలతో కలిసి తేనెను తన నాలుకతో రుచించాడు. గంధర్వులు పాటలు పాడుతుండగా, అందమైన మహిళల మధ్యలో, ఏనుగుల సమూహానికి అధిపతిలా, ఇంద్రుడిలా, రాముడు ఆనందంగా విహరించాడు. ఆకాశంలో డ్రమ్స్ మోగాయి, పుష్పాలు వర్షించాయి, గంధర్వులు మరియు ఋషులు రాముడి కీర్తిని ప్రశంసించారు. గోపికలు రాముడి విజయాలను పాడుతూ, హలాయుధుడు మధురమైన మదంలో అడవిలో తిరిగాడు; ఆనందంతో అతని కన్నులు చలించాయి. రాముడు, ఒక మాల, ఒక కుండల, వైజయంతి మాల ధరించి, మదంలో, నవ్వుతున్న పద్మ ముఖంతో, చెమట చుక్కలు మంచు లా మెరుస్తూ, అలంకారంగా కనిపించాడు. యమునా నదిని నీటి ఆటల కోసం పిలిచాడు; కానీ, మదంలో తన మాటలను లెక్కచేయకుండా, నదిని పిలిచాడు. యమునా రాకపోయినప్పుడు, కోపంతో, తన హలతో ఆమెను లాగుతూ, “పాపాత్మా! నేను పిలిచినా పట్టించుకోలేదు. నువ్వు స్వేచ్ఛగా తిరుగుతున్నావు; ఇప్పుడు హల అంచుతో నిన్ను లాగుతాను,” అని అన్నాడు. అట్లా మందలించబడిన యమునా, భయంతో, యాదవ కుమారుడి పాదాల వద్ద పడిపోగా, “రామా! రామా! బలవంతుడా! నీ శక్తిని నాకు తెలియదు. నీ ఒక్క భాగం వల్ల భూమి నిలబడుతుంది. నీ పరమ స్వరూపాన్ని తెలియక నిన్ను పట్టించుకోలేదు; నీవు భక్తులకు స్నేహితుడు, విశ్వాత్మా, నీవే నా ఆశ్రయం. దయచేసి నన్ను క్షమించు,” అని వేడుకుంది. అప్పుడు, దయతో బలరాముడు యమునాను విడిచిపెట్టి, గోపికలతో కలిసి నదిలో స్నానం చేశాడు; ఏనుగు రాజు తన ఆడ ఏనుగులతో ఎలా విహరిస్తాడో, అలాగే. ఆనందంగా విహరించిన తర్వాత, బయటకు వచ్చి, గోపికలకు అందమైన ఆభరణాలు, మాలలు ఇచ్చాడు. నీల వస్త్రాలు, బంగారు మాల ధరించి, స్నానానంతరం, సుగంధ ద్రవ్యాలతో అలంకరించబడిన రాముడు, ఏనుగుల మధ్య ఇంద్రుడిలా విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు. రాజా! ఇప్పటికీ బలరాముడు యమునాను లాగిన మార్గం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది; అది బలరాముని అనంత బలాన్ని సూచిస్తుంది. అటు, ఆ రాత్రంతా రాముడు వ్రజలో, గోపికల మధురతతో మనసు ఆకర్షించబడుతూ, ఒంటరిగా ఆనందంగా గడిపాడు. తర్వాత, శుకదేవుడు చెప్పాడు: రాముడు నందవ్రజానికి వెళ్లినప్పుడు, కరుష రాజు, వాసుదేవుడు ఎవరో తెలియక, కృష్ణునికి దూతను పంపాడు: “నేనే వాసుదేవుడు.” పిల్లలు, “నీవే వాసుదేవుడు, జగత్తుకు అధిపతి,” అని కృష్ణుడిని అభిసంధించారు. కృష్ణుడు తనను అవినాశి ఆత్మగా భావించాడు. ఆ రాజు, అజ్ఞానంతో, బాలుడిలా, దూతను ద్వారకాలో కృష్ణునికి పంపించాడు. దూత ద్వారకాకు చేరి, సభలో, కమలనయనుడైన కృష్ణునికి రాజు సందేశాన్ని చెప్పాడు: “నేనే వాసుదేవుడిగా అవతరించాను; ఇంకో వాసుదేవుడు లేదు. ప్రాణుల పట్ల దయతో నేను అవతరించాను. నువ్వు నీ అసత్యమైన హోదాను విడిచిపెట్టు.” “నువ్వు ధరించిన చిహ్నాలు నా వాటివే; అవి అజ్ఞానంతో ధరించావు, సాత్వతా! వాటిని విడిచిపెట్టి నన్ను ఆశ్రయించు; లేకపోతే, యుద్ధానికి సిద్ధమవు.” శుకదేవుడు చెప్పాడు: పౌండ్రకుడి అహంకారమైన మాటలు విని, ఉగ్రసేనుడు, సభలోని ఇతరులు గట్టిగా నవ్వారు. ఆపై, కృష్ణుడు, హాస్యంగా, దూతను ఇలా అన్నాడు: “మూర్ఖా! నువ్వు గొప్పగా చెప్పిన ఆయుధాలను నేను నిజంగా విడిచిపెడతాను.” “నువ్వు అక్కడ చనిపోయి పడిపోతావు; నీ ముఖం కప్పబడి, గద్దలు, కాకులు, నక్కలు చుట్టూ ఉంటాయి; నీ ఆశ్రయం కుక్కల మధ్య ఉంటుంది.” దూత ఈ మాటలను తన రాజునికి చెప్పగా, కృష్ణుడు తన రథాన్ని ఎక్కి, కాశీకి బయలుదేరాడు. పౌండ్రకుడు, మహా రథయోధుడు, కృష్ణుడు వస్తున్నట్టు తెలిసి, రెండు దళాలతో నగరాన్ని వదలి వేగంగా బయలుదేరాడు. కాశీ రాజు, పౌండ్రకుడి మిత్రుడు, మూడు దళాలతో వెంట వెళ్లాడు; పౌండ్రకుడిని చూశాడు. ఆయన శంఖం, చక్రం, గదా, ధనుస్సు, శ్రీవత్సం, కౌస్తుభ మణి, వనమాల ధరించి, పసుపు వస్త్రాలు, గరుడ ధ్వజం, విలువైన కిరీటం, ఆభరణాలు, మకరాకార కుండలలతో మెరుస్తూ, కృష్ణుని వేషాన్ని అనుకరించాడు. హరి, తన రూపాన్ని అనుకరించిన పౌండ్రకుడిని చూడగా, నాటకంలో నటుడిని చూసినట్టు గట్టిగా నవ్వాడు. శత్రు రాజులు, కృష్ణునిపై కటారాలు, గదలు, ముష్టులు, జావెలిన్లు, లాంసులు, బాణాలు, కత్తులు, సబ్బర్లు, శస్త్రాలతో దాడి చేశారు. కృష్ణుడు, పౌండ్రకుడు, కాశీ రాజు దళాలను—ఏనుగులు, రథాలు, గుఱ్ఱాలు, సైనికులతో—తన గదా, కత్తి, చక్రం, బాణాలతో, యుగాంతంలో అగ్ని సమస్త జీవులను ఎలా దహించుతాడో అట్లే సంహరించాడు. ఆ యుద్ధభూమి, ఏనుగులు, గుఱ్ఱాలు, ఒంటెలు, గాడిదలు, మానవుల శవాలతో, యోధుల చేత విభజించబడింది; శ్మశానంలా, ధైర్యవంతులకు ఆనందకరంగా, భయంకరంగా, భూతాధిపతి క్రీడాస్థలంలా కనిపించింది. అప్పుడు శౌరి, పౌండ్రకుడికి, “హో, పౌండ్రకా! నువ్వు దూత ద్వారా నాకు చెప్పినట్లుగా, ఇప్పుడు ఈ ఆయుధాలను నీకు విడిచిపెడతాను,” అని అన్నాడు.