శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

బలరాముడు, రుక్మి రాజుతో పాశా ఆటలో పాల్గొన్నప్పుడు, ఆకాశంలో నుండి ఒక గొంతు వినిపించింది: "ఈ పందెంలో బలరాముడే విజయం సాధించాడు; రుక్మి అబద్ధంగా మాట్లాడుతున్నాడు, అతడు మాటలతో మాత్రమే గెలిచినట్టు చెప్పుకుంటున్నాడు, నిజమైన ధర్మంతో కాదు." కానీ ఆ దేవదూత గొంతును పట్టించుకోకుండా, విదర్భ రాజు, చెడ్డ రాజుల ప్రేరణతో, దురదృష్టం వల్ల, శంకర్షణుడిని అవమానంగా, హేళనగా మాట్లాడాడు. రుక్మి, "మీరు అడవుల్లో తిరిగే గోపలు, పాశా ఆటలో నైపుణ్యం లేదు; రాజులు పాశా ఆడతారు, బాణాలు సంధిస్తారు, మీలాంటి వారు కాదు," అంటూ బలరాముని హేళన చేశాడు. ఈ విధంగా రాజులు అవమానించగా, రుక్మి కూడా హేళనగా మాట్లాడగా, బలరాముడు కోపంతో తన గదను ఎత్తి, పురుషుల సమూహంలో రుక్మిని కొట్టాడు. బలరాముడు, కలింగ రాజును అతని పదవ అడుగులో పట్టుకుని, అతడు పళ్ళు బయటపెట్టి నవ్వినందుకు, అతని పళ్ళను కొట్టి పడేశాడు. ఇతర రాజులు, వారి చేతులు, తొడలు, తలలు గాయపడగా, రక్తంతో కప్పబడి, బలరాముని గద దెబ్బలకు భయంతో పారిపోయారు. రుక్మి, బలరాముని చేతిలో మరణించగా, హరి — రుక్మిణి మరియు బలరాముని మధ్య ప్రేమ బంధం చెడిపోకుండా — ఆ చర్యను ప్రశంసించలేదు, తిడలేదు కూడా. అనంతరం, అనిరుద్ధుడు మరియు అతని వధువును అద్భుతమైన రథంపై కూర్చోబెట్టి, రాముడు మరియు దశార్హులు, భోజకట నుంచి కుశస్థళికి, మధుసుదనుని ఆశ్రయంతో, తమ కార్యాలు నెరవేర్చుకుని వెళ్ళారు. ఇంతకంటే, రాజు అడిగాడు: "యదువీరుడు బాణాసురుని కుమార్తె ఊషను వివాహం చేసుకున్నాడు. ఆ సమయంలో హరి మరియు శంకరుని మధ్య ఘోర యుద్ధం జరిగింది. ఓ మహాయోగి! మీరు దీనిని పూర్తిగా వివరించగలరు." శ్రీ శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: బాణాసురుడు, మహాత్ముడు బలిచక్రవర్తి వందమంది కుమారుల్లో పెద్దవాడు — బలిచక్రవర్తి, వామన రూపంలో హరిదేవునికి భూమిని ఇచ్చినవాడు. అతని కుమారుడు బాణా, శివుడిని ఎప్పుడూ భక్తితో ఆరాధించేవాడు, గౌరవం పొందినవాడు, దానశీలుడు, తెలివిగలవాడు, సత్యానికి నిలబడ్డవాడు, నియమాలలో స్థిరమైనవాడు. అతడు శోణితపురం అనే అందమైన నగరంలో రాజుగా పాలించాడు. శంభుని అనుగ్రహంతో, అతని సహాయకులు అమృతప్రాయులుగా ఉండేవారు. తన వెయ్యి చేతులతో, తాండవ నాట్యంలో సంగీతం వాయించి, రుద్రుని సంతోషపరిచాడు. ప్రాణుల అధిపతి, భక్తులకు ఆశ్రయం, ప్రేమను ప్రసాదించే పరమేశ్వరుడు, బాణాసురునికి కోరిన వరాన్ని ఇచ్చాడు. బాణా, తన నగరానికి శివుడు రక్షకుడిగా ఉండాలని కోరాడు. ఒకసారి, తన బలానికి మత్తుతో, సమీపంలో ఉన్న గిరిశుని వద్దకు వెళ్లి, సూర్యప్రభతో మెరుస్తున్న కిరీటంతో, శివుని పదాలను తాకాడు. "మహాదేవా! లోకాల గురువు, లోకాల అధిపతి, ఆకాంక్షలు నెరవేర్చేవాడు, అమృతప్రాయులు పాదాలను పూజించే వాడు, నీకు నమస్కరిస్తున్నాను," అని నమస్కరించాడు. "నువ్వు నాకు వెయ్యి చేతులు ఇచ్చావు, కానీ అవి నాకు భారంగా మారాయి. మూడు లోకాలలో, నీతో తప్ప, పోరాడే సమానమైనవాడు ఎవరూ కనిపించలేదు," అని చెప్పాడు. యుద్ధం కోసం తపించి, తన చేతులతో తనను తానే గోక్కు, దిక్కుల ఏనుగులను యుద్ధానికి పిలిచి, కొండలను తొక్కాడు. అవన్నీ భయంతో పారిపోయాయి. దీనిని విన్న శివుడు, కోపంతో, "నీ జెండా విరిగినప్పుడు, ఓ మూర్ఖా! నీకు సమానమైన ప్రత్యర్థి యుద్ధంలో ఎదురవుతాడు, నీ గర్వాన్ని దిగజారుస్తాడు," అని చెప్పాడు. శివుని ఇలా చెప్పడం విని, బాణా, మూర్ఖత్వంతో, ఆనందంగా తన ఇంట్లోకి వెళ్లి, గిరిశుని ఆజ్ఞ కోసం ఎదురు చూస్తూ, తన బలానికి నాశనం వచ్చే దాన్ని ఊహించకుండా ఉన్నాడు. బాణాసురునికి ఊష అనే కుమార్తె ఉంది. ఆమె ఒక స్వప్నంలో, ప్రద్యుమ్నుని కుమారుడితో, అందమైన యువకుడితో, ఎప్పుడూ చూడని, వినని వాడితో, సంయోగాన్ని అనుభవించింది. ఆ యువకుడు అక్కడ కనిపించక, ఆమె స్నేహితుల మధ్య లేచి, కలతతో, గంభీరంగా, "నీవు ఎక్కడ ఉన్నావు, ప్రియతమా?" అని పిలిచింది. బాణా మంత్రి కుంభాండ, అతని కుమార్తె చిత్రలేఖ, ఊషకు స్నేహితురాలు, ఆసక్తితో, స్నేహితుల మధ్య ప్రశ్నించింది: "నువ్వు ఎవరిని వెతుకుతున్నావు, అందమైన కనుబొమ్మలవాడా? నీ మనస్సులో ఏవిధమైన వాడు ఉన్నాడు? రాజకుమారీ, నీ చేతిని పట్టిన వాడిని ఇప్పటివరకు చూడలేదు." "నా స్వప్నంలో ఒక యువకుడిని చూశాను — నల్లని వర్ణం, కమలాకళ్ళు, పసుపు వస్త్రాలు, గొప్ప భుజాలు — మహిళల మనసులను ఆకర్షించే వాడు," అని ఊష చెప్పింది. "ఆ ప్రియుడిని నేను వెతుకుతున్నాను, అతని పెదవుల నుండి అమృతాన్ని తాగించాడు, కానీ నన్ను కోరుతూ, ఎక్కడో అదృశ్యమయ్యాడు, నన్ను విషాద సముద్రంలో పడేశాడు," అని చెప్పింది. చిత్రలేఖ ఇలా చెప్పింది: "మూడు లోకాలలో నీ దురదృష్టం ఉంటే, నేను దాన్ని తొలగిస్తాను. ఈ మోహించే వాడు ఎవరో చెప్పు, నేను అతన్ని నీకు తీసుకొస్తాను." అలా చెప్పి, చిత్రలేఖ దేవతలు, గంధర్వులు, సిద్ధులు, చరణులు, నాగలు, రాక్షసులు, విద్యాధరులు, యక్షులు, మానవులను వారి రూపాల్లో చిత్రించింది. మానవుల్లో, వృశ్ణులు, శూర, అనకదుందుభి, ప్రద్యుమ్నుని చిత్రించగా, రామ, కృష్ణులను చిత్రించేటప్పుడు, చిత్రలేఖకు సంకోచం కలిగింది. అనిరుద్ధుని చిత్రాన్ని చూసినప్పుడు, ముఖాన్ని జాలిగా తిప్పింది; నవ్వుతూ, "అతనే, అతనే," అని రాజుకు తెలిపింది. దీనిని గ్రహించిన చిత్రలేఖ, యోగినీ, కృష్ణుని మనవరాలు, ఆకాశ మార్గంలో, రాజా! ద్వారకాకు, కృష్ణుని రక్షణలో వెళ్లింది. అక్కడ, యోగబలం ఉపయోగించి, ప్రద్యుమ్నుని కుమారుడు అనిరుద్ధుడు, మంచి మంచంపై నిద్రిస్తున్నప్పుడు, అతన్ని తీసుకుని, శోణితపురానికి తీసుకువెళ్లి, తన స్నేహితురాలికి చూపించింది. ఆ అందమైన వీరుణ్ణి చూసి, ఊష, ఆనందంతో, తన ఇంట్లో, ఇతరులకు చేరలేని స్థలంలో, అనిరుద్ధునితో ఆనందంగా గడిపింది. అనిరుద్ధుడు, ఉత్తమ వస్త్రాలు, పూలమాలలు, సుగంధాలు, ధూపం, దీపాలు, సీట్లు, పానీయాలు, భోజనాలు, స్వీట్లు, సేవా మాటలతో సత్కరించబడ్డాడు. ఆ యువతి మందిరంలో, ఊష ప్రేమతో ఎల్లప్పుడూ పూజించబడుతూ, అనిరుద్ధుడు, తన ఇంద్రియాలు ఊష చేత ఆకర్షించబడి, రోజులు ఎలా గడుస్తున్నాయో తెలుసుకోలేదు. యదువీరుడు, ఊషను ఆనందించగా, ఆమె నియమాలు భంగమయ్యాయి. రక్షకులు, సున్నితమైన సంకేతాల ద్వారా, ఆమె ఆనందాన్ని గమనించారు. రక్షకులు రాజుకు నివేదించారు: "మీ కుమార్తె ప్రవర్తనలో అనుమానాస్పదంగా ఉంది; ఇది కుటుంబానికి అపకీర్తి." "మేము ఆమెను కాపాడుతున్నా, ఓ ప్రభూ, ఆమె ఇంట్లో, చేరడం కష్టమైన చోట, ఆమెను ఒక పురుషుడు అపవిత్రం చేశాడని మాకు తెలియదు." దీనిని విని, బాణాసురుడు, కుమార్తె అపకీర్తి విని, వెంటనే యువతి మందిరంలోకి వెళ్లి, యదు రాజకుమారుణ్ణి చూశాడు. అతను, ప్రపంచంలో అత్యంత అందమైన వాడు, నల్లని వర్ణం, పసుపు వస్త్రాలు, కమలాకళ్ళు, విశాలమైన భుజాలు, మెరిసే కుండలాలు, వంకర జుట్టు, నవ్వుతో మెరుస్తున్న ముఖాన్ని కలిగి ఉన్నాడు. అతడు, తన ప్రియతో పాశా ఆడుతున్నాడు; ఆమె శరీరం, తన వక్షోజాల కుంకుమతో పూలమాలను రంగుపెట్టింది; అతడు, తన చేతిలో మల్లిక పూలమాల పట్టుకుని, ఆమె పక్కన కూర్చుని, బాణాసురుడు చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.