శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

రుక్మి, తన మనస్సులో కృష్ణునితో ఉన్న శత్రుత్వాన్ని మరువలేకపోయినా, తన చెల్లిని సంతోషపెట్టాలని తన కుమార్తెను చెల్లెలి కుమారుడికి ఇచ్చాడు. మహారాజా! కృతవర్ముని కుమారుడు, బలమైనవాడు, విశాలమైన కనులు కలిగి అందంలో ప్రసిద్ధురాలైన రుక్మిణి కుమార్తెను వివాహమాడాడు. రుక్మి, తన మనవరాలైన రోచనను హరివంశుని మనవడు అయిన అనిరుద్ధునికి ఇచ్చాడు. ఈ వివాహం సరిగ్గా కాదని తెలిసినప్పటికీ, చెల్లెలి మీదున్న ప్రేమబంధానికి లోబడి, తన శత్రుత్వాన్ని పక్కన పెట్టాడు. ఆ శుభకార్యంలో రుక్మిణి, రాముడు, కృష్ణుడు, సాంబుడు, ప్రద్యుమ్నుడు తదితరులు భోజకట నగరానికి వెళ్లారు. పెళ్లి ముగిసిన తర్వాత, కళింగాధిపతి ముందుండి, ఇతర రాజులు గర్వంతో రుక్మిని ప్రోత్సహించి, బలరామునితో పాశక్రిడలో గెలవమని సవాల్ చేశారు. “ఈయన పాశక్రిడరాహిత్యాన్ని తెలియడు, అయినా ఓడిపోతే నష్టం పెద్దదే” అని బలరాముని పిలిపించి, రుక్మి ఆయనతో పాశక్రిడ ఆడాడు. ఆ ఆటలో బలరాముడు వంద, వెయ్యి, పది వేల నాణేలను పందెం పెట్టాడు. కానీ రుక్మి గెలిచి, కళింగరాజు బలరాముని మీద పెదవులు విప్పి హాస్యం చేశాడు. హలాయుధుడు అయిన బలరాముడు ఈ అవమానాన్ని తట్టుకోలేకపోయాడు. తర్వాత రుక్మి లక్ష నాణేలను పందెం పెట్టగా, బలరాముడు గెలిచాడు. అయినా రుక్మి మోసం చేసి, “నేనే గెలిచాను” అన్నాడు. కోపంతో ఉప్పొంగిపోయిన బలరాముడు, కళ్ళు ఎర్రబడి, కోపంతో పదికోట్లు నాణేలను పందెం పెట్టాడు. ఈసారి కూడా న్యాయంగా బలరాముడే గెలిచాడు. అయినా రుక్మి మళ్లీ మోసం చేసి, “నేనే గెలిచాను, సాక్షులు చెప్పాలి” అన్నాడు. అప్పుడు ఆకాశవాణి, “ఈ పందెంలో బలరాముడే గెలిచాడు; రుక్మి ధర్మాన్ని విడిచి మాటలతో తప్పుడు విజయాన్ని ప్రకటిస్తున్నాడు” అని చెప్పింది. ఆ దేవవాణిని పట్టించుకోకుండా, విదర్బరాజు ఇతర దుష్టరాజుల ప్రేరణతో, దురదృష్టవశాత్తూ, శంకర్షణుడిని అవమానిస్తూ మాటలు అన్నాడు. “మీరు అడవుల్లో తిరిగే గోపాలకులు, పాశక్రిడలో నైపుణ్యం లేదు; రాజులు పాశక్రిడ ఆడతారు, బాణాలు సంధిస్తారు. మీలాంటి వారు కాదు,” అని రుక్మి మరియు ఇతర రాజులు బలరాముని అవమానించారు. ఈ విధంగా అవమానించబడి, బలరాముడు కోపంతో తన గదను ఎత్తి, పురుషుల సమక్షంలో రుక్మిని కొట్టి చంపేశాడు. కళింగరాజు పది అడుగులు పరుగెత్తగా, బలరాముడు అతన్ని పట్టుకుని, అతని పన్నులను విరిచాడు—అతడే ముందు బలరాముడిని పళ్ళు చూపిస్తూ నవ్వినవాడు. ఇతర రాజులు, వారి చేతులు, తొడలు, తలలు బలరాముని గద దెబ్బలతో విరిగి, రక్తంతో నిండిపోయి, భయంతో పారిపోయారు. రుక్మి, తన బావ అయిన హరివల్లభుడిచేత చంపబడినప్పుడు, రుక్మిణి, బలరాముల మధ్య బంధం చెడిపోవడాన్ని భయపడి, కృష్ణుడు ఆ చర్యను న శ్లాఘించాడు, న నిందించాడు. తర్వాత, అనిరుద్ధుడు మరియు అతని భార్యను అద్భుతమైన రథంలో కూర్చోబెట్టి, రాముడు మరియు దశార్హులు, మధుసూదనుని ఆశ్రయంతో, తమ కార్యసిద్ధిని పొందినవారిగా భోజకట నుంచి కుశస్థళికి వెళ్లారు. ఈ కథను విని, రాజు ఇలా అడిగాడు: “యాదవులలో శ్రేష్ఠుడు బాణాసురుని కుమార్తె ఉషను వివాహమాడాడు. ఆ సమయంలో హరి, శంకరుల మధ్య ఘోరమైన యుద్ధం జరిగింది. ఓ మహాయోగీ! దయచేసి దీనిని వివరంగా చెప్పండి.” శ్రీ శుకుడు చెప్పాడు: బలి మహాత్మునికి వంద మంది కుమారులలో పెద్దవాడైన బాణుడు—వామనావతారంలో భూమిని హరికి సమర్పించినవాడే—శివభక్తుడుగా, గౌరవనీయుడుగా, దానశీలుడుగా, జ్ఞానిగా, సత్యనిష్ఠుడుగా, దీక్షలో దృఢుడుగా ఉండేవాడు. అతడు శోణితపురంలో రాజుగా పాలించాడు. శంభుని అనుగ్రహంతో అతని పరిచారకులు అమరులవలె ఉండేవారు. వెయ్యి చేతులతో తాండవ నృత్య సమయంలో రుద్రునికి సంగీతం వాయించడం ద్వారా అతన్ని సంతోషపెట్టాడు. ప్రపంచాలకు అధిపతియైన పరమేశ్వరుడు, భక్తులకు ప్రియుడైనవాడు, అతనికి కావలసిన వరాన్ని ఇవ్వమని చెప్పాడు. బాణుడు, తన నగరానికి శివుడు రక్షకుడిగా ఉండాలని కోరాడు. ఒకసారి, తన బలంతో మత్తులో, సమీపంలో ఉన్న గిరీశుని దగ్గరకు వెళ్లి, సూర్యకాంతి వెలిగే కిరీటంతో ఆయన పదాలను స్పర్శించాడు. “ఓ మహాదేవా! ఓ లోకగురువు! లోకాధిపతీ! ఆశించిన ఫలితాలు రాని వారికి వరాలిచ్చేవాడు! అమరులు పూజించే పాదాలవాడా! నీకు నమస్సు. నీవు నాకు వెయ్యి చేతులు ఇచ్చావు, కానీ అవి నాకు భారంగా మారాయి. మూడు లోకాలలో నీతో తప్ప నాకు సమానంగా పోరాడగలవాడు లేడు. యుద్ధాసక్తితో నా చేతులను తానే తానే గోక్కుని, దిక్కుల ఏనుగులతో యుద్ధం చేసి, పర్వతాలను నుజ్జునుచేశాను. అవి కూడా భయంతో పారిపోయాయి.” అతని మాటలు విని, పరమేశ్వరుడు కోపంతో, “నీ ధ్వజం పడిపోతే, ఓ మూర్ఖా! నీకు సమానమైన శత్రువు ఎదురవడతాడు; అప్పుడే నీ గర్వం నశిస్తుంది,” అని అన్నాడు. ఇలా చెప్పిన శివుని మాటలు విని, బాణుడు మూర్ఖత్వంతో ఆనందించి, గిరీశుని ఆదేశాన్ని ఎదురుచూస్తూ తన ఇంటికి వెళ్లాడు; దాంతో తన శక్తినాశనాన్ని స్వయంగా కోరుకున్నాడు. అతనికి ఉష అనే కుమార్తె ఉండేది. ఆమె ఒక రాత్రి స్వప్నంలో, ప్రద్యుమ్నుని కుమారుడైన ఒక అందమైన యువకుడితో సంభోగాన్ని అనుభవించింది—ఆ యువకుడిని ఆమె ఎప్పుడూ చూడలేదు, వినలేదు కూడా. ఆ యువకుడిని అక్కడ చూడక, స్నేహితుల మధ్య ఉష ఉలిక్కిపడి, సిగ్గుతో కలవరపడుతూ, “ఎక్కడివాడివి నీవు, ప్రియమా?” అని పిలిచింది. బాణుని మంత్రి కుమ్భాండుడి కుమార్తె, ఉషకు మిత్రురాలైన చిత్రలేఖ, స్నేహితుల మధ్య ఉషను ఆసక్తిగా ప్రశ్నించింది: “ఎవడిని వెతుకుతున్నావు, సుందరభ్రువా? నీ మనసును ఆకర్షించిన యువకుడు ఎవరు? రాజకుమారి! నీ చేయి ఎవరూ పట్టలేదు కదా?” ఉష ఇలా చెప్పింది: “నా స్వప్నంలో ఒక యువకుడిని చూశాను—నల్లటి వర్ణం, కమలాక్షుడు, పీతాంబరం ధరించినవాడు, బలమైన భుజాలు కలవాడు—ఆయన స్త్రీల హృదయాలను ఆకర్షించేవాడు.” “ఆ ప్రియుడిని నేను వెతుకుతున్నాను. ఆయన నన్ను తన పెదవుల అమృతంతో త్రిప్తిపరిచాడు. కానీ నన్ను కోరి మాయమై పోయాడు. ఇప్పుడు నేను విషాదసముద్రంలో మునిగిపోతున్నాను.” చిత్రలేఖ ఇలా చెప్పింది: “మూడు లోకాలలో నీ దుస్థితి విధిగా ఉంటే, నేను దాన్ని తొలగిస్తాను. ఆ మాయగుణుడెవరో నాకు చెప్పు; నేను అతన్ని నీకు తీసుకొచ్చేస్తాను.” ఇలా చెప్పి, ఆమె దేవతలు, గంధర్వులు, సిద్ధులు, చారణులు, నాగులు, రాక్షసులు, విద్యాధరులు, యక్షులు, మానవులు—వారి రూపాలను చిత్రించసాగింది. మానవులలో వృష్ణులు, శూరుడు, అనకదుందుభి, ప్రద్యుమ్నుడు వంటి వారిని చిత్రించగా, రాముడు, కృష్ణుడు వస్తున్నప్పుడు ఆమె సిగ్గుతో తలదించుకుంది. అనిరుద్ధుడి చిత్రాన్ని చూసినప్పుడు, ఉష సిగ్గుతో తలదించుకుని, నవ్వుతూ “అతడే, అతడే” అని చెప్పింది. దీనిని గ్రహించిన చిత్రలేఖ, యోగశక్తితో, కృష్ణుని మనవరాలుగా, ఆకాశమార్గంలో ద్వారకకు ప్రయాణమైంది, మహారాజా! కృష్ణుని రక్షణలో అక్కడికి వెళ్లింది.