శ్రీకృష్ణుని మహిమను, రుక్మిణిదేవి తన హృదయాన్ని పూర్తిగా సమర్పిస్తూ, భక్తితో ఇలా వర్ణించింది: “ప్రభూ! మీరు నిజంగా నిష్కలమై ఉన్నారు. ఏదీ మీకు స్వతంత్రంగా లేదు, ఎందుకంటే ఈ జగత్తులో ఉన్న ప్రతిదీ మీ నుండే ఉద్భవించింది. మహాశక్తులు కూడా మీకు నమస్కరిస్తారు. కాని, లోభమూ, ధనమూ చేత ఆంధ్రులైనవారు, నా ప్రియమైనవాడా, మీను తెలుసుకోరు. అయినా, శక్తివంతులైనవారు మీకు ప్రీతిపాత్రులు, మీరు వారికి ప్రీతిపాత్రులు. ప్రభూ! మీరు మానవుల ధర్మార్థకామమోక్షాల రూపమే. ముక్తిని కోరే జ్ఞానులు, మీకోసమే అన్ని విషయాలను త్యజిస్తారు. మీరు సద్గుణసంపన్నులైన వారికి సన్నిహితంగా ఉంటారు, కానీ కామక్రోధాదులతో జీవించే వారికి కాదు. మీ మహిమను కోపాన్ని వదిలిపెట్టిన మునులు స్తుతిస్తారు. మీరు జగత్తుకు ప్రాణస్వరూపులు, ప్రాణదాతలు. మీ భ్రూవిలాసంతో కాలశక్తి ప్రబలితే, బ్రహ్మ, శివుడే అయినా తమ వరాలను కోల్పోతారు. మరి ఇతరుల సంగతి ఏమిటి? గదా అన్నయ్యా! మీ మాటలు మామూలుగా కనిపించినా, మీరు ధనుర్విద్యతో రాజులను పారద్రోలారు. నేను భయంతో సముద్రాన్ని ఆశ్రయించాను, మీరు సింహంలా వచ్చి నన్ను మీవైపు తీసుకుపోయారు. పద్మనాభా! మీకోసం అంబరీష, నహుష, గయ వంటి మహారాజులు రాజ్యాలను వదిలి అడవిలోకి వెళ్లారు. మరి ఇక్కడ ఉండే వారు ఎందుకు మీ మార్గాన్ని అనుసరించరు? ధన్యులు, సద్గుణులు మీ పదపద్మాల గంధాన్ని వింటే, మానవులు మరొక ఆశ్రయాన్ని ఎందుకు కోరుతారు? కాని, ధనమూ, ఇంద్రియసుఖమూ ఆశించి ఉండే వారు లక్ష్మీ నివాసమైన మీను నిర్లక్ష్యం చేస్తారు. ప్రభూ! నేను యథావిధిగా మీను పూజించాను. మీరు ఇహపర సకలాభీలను నెరవేర్చేవారు. జన్మల చక్రంలో తిరుగుతున్న నాకు మీ పాదములే శరణ్యంగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను. మీను పూజించే వారికి మీరు తప్పక వంచన నుండి విముక్తిని ప్రసాదిస్తారు. అచ్యుతా! మీ కధలు శివ, బ్రహ్మ సభలలో గానమవుతుంటాయి. అవి వినని పురుషులు గృహాలలో గాడిదలు, ఆవులు, గుర్రాలు, పిల్లులు, సేవకులవలె ఉంటారు. అలాంటి వారి జీవితాలకు ఏమి ప్రయోజనం? ఒక అవివేకురాలైన స్త్రీ, మీ పదపద్మాల రసాన్ని ఆస్వాదించకపోతే, తన ప్రియుడిని ప్రేమిస్తుంది—అతని శరీరం చర్మం, రోమాలు, మాంసం, ఎముకలు, రక్తం, క్రిములు, మలం, శ్లేష్మ, పిత్త, వాయువుతో నిండి ఉంది. అది ప్రాణంతో ఉన్న శవమే. కమలనేత్ర! మీ పాదపద్మాలపై నా భక్తి ఎల్లప్పుడూ ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను. మీరు ఆత్మతృప్తులు, ఎవరినీ వేరుగా చూడరు. వృద్ధాప్య ప్రభావంతో రాజోగుణం పెరిగినా, మీరు నా వైపు దయగా చూడడం మా మీద మీ పరమకృప. మధుసూదన! మీ మాటలు అసత్యమని నేను అనుకోవడం లేదు. ఎందుకంటే, కన్యకు ప్రేమ సాధారణంగా తల్లితండ్రులపైనే ఉంటుంది, అప్పుడప్పుడే మరొకరిపైన. పతివ్రత స్త్రీ అయినా, ఆమె మనస్సు తరచూ కొత్తదానివైపు ఆకర్షితమవుతుంది. బుద్ధిమంతుడు అలాంటి విశ్వాసరహిత స్త్రీని నమ్మకూడదు; అలా చేస్తే రెండు వైపులనూ కోల్పోతాడు. ఇంతగా రుక్మిణిదేవి భక్తితో పలికిన మాటలను విని, శ్రీకృష్ణుడు మృదువుగా ఇలా స్పందించాడు: “ఓ పతివ్రత! ఓ రాజకుమారి! నేను నిన్ను మాటలతో పరీక్షించాను—నీ మనస్సులోని కోరికను తెలుసుకోవడానికే. నీవు అడిగిన ప్రతిదీ నిజమే. ఓ సుందరీ! నీకు ఉన్న ఏ కోరిక అయినా, నీవు నాకే పరమభక్తిగా ఉంటే, నిత్యం నెరవేరుతాయి. ఓ పాపరహిత! నీ భర్తపై నీ ప్రేమ, నీ పతివ్రతా ధర్మం నిరూపితమైంది. నా మాటలతో నీవు కలవరపడినా, నీ మనస్సు నాపై నుండి తడబడలేదు. వివాహబంధంలో austerity, vrataలతో నన్ను పూజించే వారు, కానీ కోరికలకు లోనవుతుంటే, నా మాయ చేత మోసపోతారు. నన్ను మోక్షనాధుడిగా భావిస్తారు. నన్ను, మోక్షసంపదను పొందిన తరువాత కూడా, ఇంకా భౌతిక ఐశ్వర్యాన్ని, భర్తను కోరేవారు దురదృష్టవంతులు. అలాంటి వారికి నరకమే సుఖంగా ఉంటుంది, ఎందుకంటే వాళ్లకు తమవాళ్లపై మమకారం ఎక్కువ. ఓ గృహిణీ! నీకు పూర్వజన్మలో చేసిన సత్కర్మఫలంగా, నన్ను అనుసరించావు—ఇది అరుదైనదే. స్త్రీలకు సాధారణంగా కోరికలు అధికంగా ఉంటాయి, మోసాన్ని ఆశ్రయిస్తారు. అయినా నీవు ముక్తిని పొందుతావు. ఓ గర్విత! ఏ గృహంలోనూ, నీలా భర్త పట్ల భక్తిగా ఉండే భార్యను నేను చూడలేదు. నీ వివాహ సమయంలో వచ్చిన మహారాజులను పట్టించుకోకుండా, నా కీర్తిని విన్న బ్రాహ్మణుడిని నాతో రహస్యంగా పంపావు. నీ అన్నయ్య యుద్ధంలో గాయపడి, వివాహోత్సవంలో జూదంలో చనిపోయినప్పుడు, నన్ను వదిలిపోతామేమో అన్న భయంతో, ఆ అసహ్యమైన దుఃఖాన్ని కూడా నీవు భరించావు. నన్ను విడిచిపెట్టవద్దని నిశబ్దంగా భరించావు. అందుకే నీవు నన్ను జయించావు. నన్ను పొందేందుకు రహస్య సందేశాన్ని పంపినప్పుడు, నా ఈ శరీరాన్ని వదిలిపెడతానేమో అని భయపడినప్పుడు, నీవు నాలోనే స్థిరంగా ఉన్నావు. అందుకు నేను కూడా నీకు ప్రతిఫలం ఇస్తాను. ఇలా శ్రీకృష్ణుడు, జగన్నాధుడు, తన ప్రియభార్య రుక్మిణితో మానవుల్లా హాస్యప్రసంగాలతో, ప్రేమభరితంగా సంభాషిస్తూ ఆమెను సంతోషపరిచాడు. అలాగే, జగత్పతిగా శ్రీహరి తన ప్రతి భార్య ఇంటిలో, గృహస్థుడిలా ఉండి, గృహస్థధర్మాన్ని ఆచరించారు. తర్వాత, శ్రీకృష్ణుని ప్రతి భార్యకు పది మంది కుమారులు పుట్టారు. వారు తమ తండ్రి లక్షణాలను పొందినవారు. ప్రతి భార్యకు తొమ్మిదవ కుమారుడూ పుట్టాడు. అచ్యుతుడు ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్లని వాడిగా కనిపిస్తూ, ప్రతి భార్య ఇంటిలో ఉండేవాడు. రాజకుమార్తెలు ఆయనను తమ ప్రాణప్రియుడిగా భావించేవారు, అయినా ఆయన పరమాత్మతత్వాన్ని పూర్తిగా గ్రహించలేకపోయారు. కుముదితముఖాలతో, దీర్ఘబాహువులతో, దీర్ఘనయనాలతో, ప్రేమతో కూడిన చూపులతో, మధురమైన మాటలతో ప్రభువు స్త్రీలను మరింత ఆకర్షించేవాడు. వారి సౌందర్యాన్ని, మాయలను ఆయన మహిమ ముందు వారు ఉపయోగించలేకపోయారు. ఆయన చిరునవ్వులు, చూపులు, కళ్లపొడవులతో ప్రేమను వ్యక్తపరచేవాడు. పదహారు వేల భార్యలు కామదేవబాణాలతో ఆయనను ఆకర్షించేందుకు ప్రయత్నించినా, ఆయన ఇంద్రియాలను కదిలించలేకపోయారు. లక్ష్మీపతిని తన భర్తగా పొందిన ఆ స్త్రీలు—బ్రహ్మాది దేవతలకు కూడా తెలియని మార్గాన్ని అనుసరించినవారు—ఆయన చిరునవ్వు, చూపు, స్పర్శ, ఆలింగనం కోసం ఎల్లప్పుడూ తపించేవారు, అపారమైన ప్రేమతో ఆయన సేవలో నిమగ్నమయ్యేవారు. శ్రీకృష్ణుని సేవలో శతాధిక దాసులు ఉండేవారు. వారు స్వాగతం, ఆసనం, పాదప్రక్షాళనం, తాంబూలం, విశ్రాంతి, చామరా సేవ, పుష్పహారాలు, కేశసంరక్షణ, శయనం, స్నానం వంటి సేవలను నిర్వహించేవారు. శ్రీకృష్ణుని భార్యలలో ఎనిమిది మంది మహారాణులు; వారి పది మంది కుమారులు ప్రసిద్ధులు. మొదట ప్రద్యుమ్నుడు, తర్వాత చారుదేశ్ణ, సుదేశ్ణ, చారుదేహ, సుచారు, చారుగుప్త, భద్రచారు, చారుచంద్ర, విచారు, చారు—ఇవన్నీ రుక్మిణిదేవికి పుట్టినవారు. వీరందరూ తండ్రికి ఏమాత్రం తక్కువ కాదు. సత్యభామకు భాను, సుభాను, స్వర్భాను, ప్రభాను, భానుమాన్, చంద్రభాను, బృహద్భాను, రతిభాను, శ్రీభాను, ప్రతిభాను అనే పది మంది కుమారులు. జాంబవతికి సామ్బుడు, సుమిత్ర, పురుజిత్, శతజిత్, సహస్రజిత్, విజయ, చిత్రకేతు, వసుమాన్, ద్రవిడ, క్రతు—ఇవాళ్లలో సామ్బుడు ప్రముఖుడు. నాగ్నజితికి వీరచంద్ర, అశ్వసేన, చిత్రగు, వేగవాన్, వృష, ఆమ, శంకు, వసు, శ్రీమాన్, కుంతిర్. కాలిందికి శ్రుత, కవి, వృష, వీర, సుబాహు, భద్ర, ఏకల, శాంతి, దర్శ, పూర్ణమాస, సోమక. మాద్రీకి ప్రఘోష, గాత్రవాన్, సింహ, బల, ప్రభల, ఊర్ధ్వగ, మహాశక్తి, సహ, ఓజ, అపరాజిత. మిత్రవిందకు వృక, హర్ష, అనిల, గృధ్ర, వర్ధన, అన్నాద, మహాశ, పావన, వహ్ని, క్షుధి. భద్రకు సంగ్రామజిత్, బృహత్సేన, శూర, ప్రహరణ, అరిజిత్, జయ, సుభద్ర, వామాయు, సత్యక. ఇలా శ్రీకృష్ణుని కుటుంబం, ఆయన భార్యలు, కుమారులు, ఆయన పరమపవిత్ర గృహస్థధర్మం, భక్తుల పట్ల చూపిన ప్రేమ, అద్భుతమైన వైభవం—all these are narrated with reverence and devotion.