శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీకృష్ణుడు రుక్మిణిదేవికి ఇలా అన్నారు: ‘‘అందుకే, నీవు నీకు సమానమైన పరాక్రమశాలి క్షత్రియునితో కలవాలి. అతని ద్వారా ఈ లోకంలోను పరలోకంలోను నీకు సత్యమైన మంగళాలు కలుగుతాయి. శిశుపాలుడు, శల్వుడు, జరాసంధుడు, దంతవక్రుడు మరియు మరికొన్ని రాజులు—ఓ సుందరి!—నాకు శత్రువులుగా ఉన్నారు. నీ అన్నయ్య రుక్మీ కూడా వారిలోనే ఉన్నాడు. నిన్ను నేను ఇక్కడికి తీసుకురావడమంటే, అహంకారంతో మదమత్తులై ఉన్న ఆ రాజుల గర్వాన్ని తగ్గించడానికే, సజ్జనుల కోసం, వారి గర్వాన్ని క్షీణింపజేయడానికే. నిజంగా నేను భార్య, పిల్లలు, లేదా భోగాలను ఆశించను. నాకు అన్నీ తృప్తిగా ఉన్నాయి; నా ఇంటి జీవితం కూడా వెలుతురు లేని యాగంలా ఉంది.’’ ఈ విధంగా భగవంతుడు రుక్మిణితో మాట్లాడి, ఆమెను తన ప్రియంగా భావిస్తూ, తనకు వేరుపడని భాగమని గ్రహించి, ఆమె గర్వాన్ని తొలగించాడు. అలా మూడు లోకాల అధిపతి అయిన శ్రీకృష్ణుడు ఇంతకంటే మునుపెన్నడూ వినని కఠినమైన మాటలు తన ప్రియుడి నుండి విన్న రుక్మిణి, గుండె లోతుల్లో భయంతో వణుకుతూ, అంతులేని దుఃఖంలో మునిగిపోయింది. ఆమె కన్నీళ్లు కాజలు కలిసిపోయి పొడవుగా పారిపోతుండగా, ఎర్రని పాదనఖాలతో అలంకరించబడిన తన పాదంతో నేలపై గీతలు వేసింది. కుంకుమతో అలంకరించబడిన ఆమె వక్షోజాలు కన్నీళ్లతో తడిసిపోయాయి. తల వంచి, గొంతు తడిసి, తీవ్రమైన విషాదంతో నిలబడింది. ఆ తాళుకోలేని దుఃఖం, భయం, విషాదంతో ఆమె మనస్సు చిద్రమై, చేతి నుండి వడివడిగా కంకణం జారిపోయింది. పంకజాల వలె ఆమె శరీరం, మనస్సు కలవరపడి, వెంట్రుకలు చెలరేగి, గాలి తాకిన అరటి చెట్టు లా అకస్మాత్తుగా మూర్చిపోయింది. ఇదంతా చూసిన శ్రీకృష్ణుడు, తన ప్రియురాలి ప్రేమతో బంధించబడి, ఆమె లోతైన అనురాగాన్ని పూర్తిగా గ్రహించని వాడు, దయతో నిండిపోయాడు. వెంటనే మంచం నుండి దిగిపోతూ, నాలుగు భుజాలతో ఉన్న భగవంతుడు ఆమెను పైకి లేపి, వెంట్రుకలు సవరించి, తన పద్మమయమైన హస్తంతో ముఖాన్ని తుడిచాడు. ఆమె కన్నీళ్లను తుడిచి, దుఃఖంతో తడిసిన వక్షోజాలను తుడిచి, తన భుజంతో ఆమెను ఆలింగనం చేశాడు. సద్భావనతో, అనురాగంతో ఆమెను ఓదార్చాడు. ఆమె గర్వం, సరదా మాటల వల్ల కలిగిన కలవరాన్ని చూసి, ఆమెకు తగని దుఃఖం కలిగిందని గ్రహించి, సజ్జనులకు ఆశ్రయం అయిన స్వామి ఆమెను శాంతింపజేశాడు. ‘‘ఓ విదర్భకుమార్తే! కోపపడకుము. నీవు నాపై ఎంత భక్తిగా ఉన్నావో నాకు తెలుసు. నీ మాటలు వినాలనే ఉద్దేశంతోనే నేను సరదాగా ఇలా మాట్లాడాను. నీ పెదవులు ప్రేమతో వణికుతూ, నీ కనురెప్పలు ఎర్రబడుతూ, కోపంగా వంపు పడిన నీ కనుబొమ్మల అందాన్ని చూడాలనిపించింది. ఓ మృదువైనవాడా! గృహస్థులకు జీవితంలో అత్యుత్తమమైన లాభం ప్రియతో సరదా సంభాషణలో గడపడం.‘‘ ఇలా భగవంతుడు ఓదార్చగా, రుక్మిణి ఆయన మాటలు సరదాగా చెప్పినవని గ్రహించి, ప్రియుడు వదిలిపోతాడన్న భయాన్ని వదిలిపెట్టింది. ఆమె మృదువైన మనసుతో, సున్నితమైన చూపుతో, మోసగించని చిరునవ్వుతో శ్రీకృష్ణుని ముఖాన్ని చూస్తూ ఇలా చెప్పింది: ‘‘నిజమే, పద్మనాభా! మీరు చెప్పింది సత్యమే. నా వంటి తక్కువ గుణాలవాడిని, అజ్ఞానిని, మీరు లాంటి సర్వైశ్వర్యాధిపతిని, తన మహిమలో తానే ఆనందించే భగవంతునికి ఎలా సరిపోతాను? ఓ మహాబాహూ! మీరు అన్ని గుణాల్లో ఉన్నా, వాటికి అతీతులు కూడా. అలలు ఎప్పుడూ సముద్రాన్ని ముంచలేకపోయినట్లు, మీరు ఇంద్రియాలకు అతీతులు. భక్తుల కోసం రూపాలు ధరించి, రాజుల హృదయాల్లోని అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగించేవారు. మీ పద్మపాదాలకు మునులు ఆనందంగా సాగే మార్గం సాధారణ మానవులకు, జంతువులకు గ్రహించదగినది కాదు. ఎందుకంటే మీ కార్యాలు లోకానికి అందని విధంగా ఉంటాయి. మీను అనుసరించేవారు మాత్రమే మీ మార్గాన్ని తెలుసుకోగలరు. మీరు నిజంగా ఏదీ కలిగి లేరు, ఎందుకంటే మీకు వేరుగా ఏదీ లేదు. శక్తివంతులైనవారు కూడా మీకు నివేదించేవారు. అసంతృప్తమైన కోరిక, ధన మదంతో ముద్దుబారినవారు మిమ్మల్ని తెలుసుకోరు. అయినా, మీకు శక్తివంతులైనవారు ప్రియులే, మీరు వారికీ ప్రియులే. మానవుల ఆశయాలన్నీ, వాటి ఫలితాలన్నీ మీరు స్వరూపంగా ఉన్నారు. జ్ఞానులు మిమ్మల్ని కోరుతూ అన్నీ వదులుతారు. మిమ్మల్ని పొందడం వారికి తగినదే, అనుభవ సుఖ, దుఃఖాల్లో మునిగిపోయిన వారికి కాదు. మీ గొప్పతనాన్ని కోపాన్ని వదిలిపెట్టిన మునులు ప్రశంసిస్తారు. మీరు లోకాలకూ ప్రాణమూ, ప్రాణదాత కూడా. మీ కనుబొమ్మ సంకేతంతో కాలశక్తి ప్రబలినపుడు, బ్రహ్మ, శివులకూ వారి వరాలు ఉండవు; మరి ఇతరుల సంగతి ఏమిటి? ఓ గదాగ్రజా! మీ మాటలు మృదువుగా ఉండవచ్చు గానీ, మీరు విల్లు మోగించడమే రాజులను పారద్రోసింది. నన్ను మీరు ప్రాణులను సింహం తన వేటను తీసుకున్నట్లుగా తీసుకెళ్లారు. వాళ్ల భయంతోనే నేను సముద్రాన్ని ఆశ్రయించాను. మీరు కోరుతూ, అంబరీషుడు, నహుషుడు, గయుడు వంటి రాజులు తమ రాజ్యాలను వదిలిపెట్టి అడవిలోకి వెళ్ళారు. మరి ఇక్కడ ఉండేవారు ఎందుకు మీ మార్గాన్ని అనుసరించరు? ధర్మజనులు ప్రశంసించే మీ పద్మపాదాల పరిమళాన్ని వాసన చూసినవారు ఇంకెవరినీ ఆశ్రయించరు. మానవులు భౌతిక ఆశయాల్లో మునిగిపోయి, లక్ష్మీ నివాసమైన మీను పట్టించుకోరు. ఈ జన్మలోను, పరలోకంలోను మన కోరికలను నెరవేర్చే లోకనాథుడైన మిమ్మల్ని నేను యథాశక్తిగా పూజించాను. జననమరణ చక్రంలో తిరుగుతున్నపుడు మీ పాదాలే నాకు ఆశ్రయం కావాలి. మిమ్మల్ని భక్తిపూర్వకంగా పూజించే వారికి మీరు తప్పకుండా ప్రత్యక్షమవుతారు. ఓ అచ్యుతా! స్త్రీల ఇళ్లలో పురుషులు మీ ఉపదేశాన్ని పాటిస్తే వారు గాడిదలు, ఆవులు, గుర్రాలు, పిల్లిపిల్లలు, పనివారిలా ఉంటారు. శివుడు, బ్రహ్మా సభల్లో మీ కధలు వినని వారి జీవితం వృథా. ఏ మూర్ఖ స్త్రీ మీ పద్మపాదాల రసాన్ని ఆస్వాదించకుండా, చర్మం, రోమాలు, మేకులు, మాంసం, ఎముకలు, రక్తం, పురీషం, కఫం, పిత్తం, వాయువు వంటి పదార్థాలతో నిండిన శవం లాంటి తన భర్తను ఎందుకు ప్రేమిస్తుంది? పద్మనాభా! మీ పాదాలకు నాకు భక్తి కలగాలని కోరుకుంటాను. మీరు స్వయంపుష్టి, అందరిలో తానై ఉన్నవారు. వయస్సు వల్ల రాజోగుణం పెరిగినపుడు మీరు నన్ను దయతో చూడటం మా మీద మీ పరమ కృప. ఓ మధుసూదన! మీ మాటలు అబద్ధం అనిపించవు. కన్యలకు ప్రేమ ఎక్కువగా తల్లిపట్లే ఉంటుంది, మరొకరిపట్ల మాత్రం అరుదుగా. చెడ్డ స్వభావం గల పెళ్లయిన స్త్రీకి కూడా మనస్సు కొత్తదానిపట్ల తిరుగుతుంది. తెలివైనవాడు అలాంటి నమ్మకంలేని స్త్రీని ఉంచుకోడు; ఉంచితే రెండు వైపులా నష్టపోతాడు.’’ ఇలా రుక్మిణిదేవి వినయంతో సమాధానం చెప్పగా, భగవంతుడు ఇలా అన్నాడు: ‘‘ఓ పతివ్రతా, కుమార్తె! నేను నీ మనోభావాలు తెలుసుకోవడానికి మాటలతో పరీక్షించాను. నేను చెప్పినదంతా, నీవు అడిగినదంతా సత్యమే. ఓ సుందరి! నీవు నాకే పరమభక్తిగా ఉంటే, నీకు కలిగే కోరికలన్నీ ఎల్లప్పుడూ నెరవేరతాయి. నీ భర్తపై నీకు ఉన్న ప్రేమ, నీ పతివ్రత్యాన్ని నేను పరీక్షించాను. నా మాటలతో కలవరపడ్డా, నీ మనస్సు నాపై నుంచి ఎక్కడా తొలగలేదు. వ్రతాలతో, నియమాలతో, గృహస్థాశ్రమంలో నన్ను పూజించే వారు, కానీ కోరికలకు బంధించబడి ఉన్నవారు, నా మాయలో మునిగి, నన్ను మోక్షదాయకుడిగా భావిస్తారు. నన్ను, మోక్ష సంపదను పొందినవారు, ఇంకా ఐశ్వర్యం, భర్తను కోరే వారు దురదృష్టవంతులు. జానపదుల మధ్యే వారికి నరకం కూడా సుఖమే, ఎందుకంటే తమవారిపట్ల మమకారం ఎక్కువ. ఓ గృహిణీ! నీకు పూర్వజన్మలలోని పుణ్యఫలంతోనే నన్ను అనుసరించే అవకాశం లభించింది. ఇది అరుదైనదే. స్త్రీలకు సాధారణంగా కోరికలు తీరటం కష్టమే, మోసం చేయడం సహజమే అయినా, నీవు మమ్మల్ని అనుసరించావు. ఓ గర్వితా! నేనెక్కడా కూడా నీలాంటి పతివ్రతను చూడలేదు. నీ పెళ్లి సమయంలో వచ్చిన రాజులను పట్టించుకోకుండా, నా కీర్తిని విన్న బ్రాహ్మణుడిని రహస్యంగా నాకొచ్చేలా పంపించావు. నీ అన్నయ్య యుద్ధంలో పరాభవించి, జూదంలో మరణించినపుడు, ఆ తాళుకోలేని దుఃఖాన్ని కూడా నన్ను కోల్పోతానని భయంతో సహించావు; ఏమీ చెప్పలేదు. అందుచేత నీవు మమ్మల్ని జయించావు.’’ ఇలా శ్రీకృష్ణుడు తన ప్రియమైన రుక్మిణిదేవిని పరీక్షించి, ఆమె భక్తి, ప్రేమను గుర్తించి, మృదువుగా ఓదార్చాడు. ఆమె తన భర్తపై ఉన్న అపారమైన ప్రేమను, పతివ్రత్యాన్ని, భగవంతునిపై ఉన్న పరమ నమ్మకాన్ని చూపించింది. ఈ విధంగా వారి మధ్య పరమ పవిత్రమైన, ప్రేమతో నిండిన సంభాషణ జరిగింది.