శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

రుక్మిణీ తన సఖి చేతిలో నుండి రత్నాలతో అలంకరించిన యక్షపుచ్చను తీసుకుని, భగవంతుని సేవలో నిమగ్నమై, ఆయనను వాయించసాగింది. ఆమె అడుగులు వేసినప్పుడు ఆమె పాదబంధాలు మృదువుగా మణుల మణిపూసలు మ్రోగించాయి. ఆమె చేతులు ఉంగరాలు, కంకణాలు, యక్షపుచ్చతో అలంకరించబడి, ఆమె దుస్తుల కింద దాచిన ఆమె వక్షోజాలు కుంకుమతో ఎర్రగా మెరిపించాయి. ఆమె నడుము అమూల్యమైన మెడలతో బిగించబడినది. ఇలా, అచ్యుతుని పక్కన ఆమె శోభిల్లింది. ఆమెను చూసిన హరి, అందానికి, ఐశ్వర్యానికి మూర్తిమంతమైన ఆమెను, తనతో సమానమైన రూపాన్ని ధరించిన ఆమెను, తనకు వేరే ఆశ్రయం లేని ఆమెను, తన ముడిపడిన జుట్టు, కర్ణభూషణాలు, మెరిసే మాలలు, అమృత స్మితంతో మెరిసిన ముఖంతో, సంతోషంగా, ఆమెకు ఇలా పలికాడు: "ఓ రాజకుమారి! ప్రపంచానికి రక్షకులైన రాజులు, బలమైనవారు, ఐశ్వర్యవంతులు, అందమైనవారు, దానశీలులు, శక్తివంతులు నిన్ను కోరారు. ఆ వరులను, శిశుపాలుడు వంటి గర్వితులైన రాజులను తిరస్కరించి, నీ తండ్రి, అన్నయ్య నిన్ను ఇచ్చారు. నువ్వు నీకు సమానమైనవారిని ఎందుకు ఎంచుకోలేదు? ఓ అందమైన కనుబొమ్మలవాడా, రాజుల భయంతో, శక్తివంతులను శత్రువులుగా చేసుకుని, రాజసభలను విడిచి సముద్రంలో ఆశ్రయం పొందావు. సాంప్రదాయ మార్గాన్ని విడిచి, మార్గం స్పష్టంగా లేని పురుషులను అనుసరించే స్త్రీలు, సాధారణంగా దుఃఖంలో పడతారు. మేము ఎప్పుడూ నిరుపేదలు, నిరుపేదలకు ప్రియమైనవారు; అందుకే, ఓ సన్నని నడుము కలదానా, ఐశ్వర్యవంతులైన స్త్రీలు సాధారణంగా నన్ను ఎంచుకోరు. వివాహం, స్నేహం సమానమైన ఐశ్వర్యం, జన్మ, శక్తి, అందం, స్థితి ఉన్నవారికి మాత్రమే తగినవి; అత్యుత్తములు, అత్యధములు మధ్య ఎప్పుడూ కాదు. ఓ విదర్భ రాజకుమారి! నువ్వు ఈ విషయాన్ని గ్రహించకుండా, నన్ను—గుణాలు లేని, వృథా ప్రశంసించబడే వనవాసులచే నన్ను—ఎంచుకున్నావు. అందుకే, ఓ క్షత్రియ వీరుడితో కలిసిపోవు; అతని ద్వారా నువ్వు ఈ లోకంలో, పరలోకంలో నిజమైన శుభాలను పొందగలవు. శిశుపాలుడు, శాల్వుడు, జరాసంధుడు, దంతవక్రుడు, ఇతర రాజులు, నీ అన్నయ్య రుక్మి కూడా నా శత్రువులే. ఓ సద్గుణవంతురా! నిన్ను ఇక్కడికి తెచ్చినది, శక్తి మదంతో గర్వపడుతున్న రాజుల గర్వాన్ని తగ్గించేందుకు, ధర్మవంతుల కోసం వాళ్ళను వినయపూర్వకంగా చేయడానికే. నిజంగా, నేను నిర్లిప్తుడిని; భార్య, పిల్లలు, సుఖం కోరను; నా ఇంటి జీవనం కేవలం వెలుగులేని యజ్ఞంలాంటిది. శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: శ్రీకృష్ణుడు ఇలా పలికి, ఆమెను తన ప్రియమైనవారిగా, తనతో విడదీయలేని వారిగా చూశాడు; ఆమె గర్వాన్ని అంతముచేశాడు. ప్రపంచాలకు అధిపతియైన భగవంతుడు ఇంత కఠినంగా, ఇంతవరకు ఆమె ప్రియుడి నుండి వినని మాటలు పలికినప్పుడు, రుక్మిణీ భయంతో, హృదయం కంపించుచూ, అంతులేని దుఃఖంలో పడిపోయింది, కన్నీళ్లు పారుస్తూ. ఆమె తన మెరిసే పాదాన్ని నేలపై గీయగా, ఆమె కన్నీళ్లు అంజనంతో నల్లగా కనిపించాయి; కుంకుమతో మెరిపించిన ఆమె వక్షోజాలు కన్నీళ్లతో తడిసిపోయాయి; ఆమె తల వంచి, గొంతు దుఃఖంతో మూసుకుపోయింది. దుఃఖం, భయం, బాధతో ఆమె మనస్సు నాశనమై, చేతి నుండి కంకణం జారిపొయింది, పుచ్చను పడిపోయింది; ఆమె శరీరం, మనస్సు మయంచిపోయి, ఆకుపచ్చ చెట్టును గాలి తాకినట్టు, ఆమె జుట్టు చెల్లాచెదురుగా, ఆమె అకస్మాత్తుగా మూర్చిపోయింది. ఇది చూసిన కృష్ణుడు, తన ప్రియురాలి ప్రేమకు బంధించబడినవాడు, ఆమె లోతైన ప్రేమను గ్రహించని వాడు, దయతో నిండిపోయాడు. తక్షణమే మంచం నుండి దిగిన నాలుగు భుజాల కల శ్రీకృష్ణుడు, ఆమెను లేపి, ఆమె జుట్టును సవరించి, తన పద్మాకార హస్తంతో ఆమె ముఖాన్ని తుడిచాడు. ఆమె కన్నీళ్లను తుడిచాడు, దుఃఖంతో తడిసిన ఆమె వక్షోజాలను తుడిచాడు, ఆమెను తన భుజంతో ఆలింగనం చేశాడు—ఆమె, తనకే అర్పితమైనవారు. ఆయన, ప్ర console లో నిపుణుడు, ఆమెను దయతో ఆదరించాడు; ఆమె మనస్సు గర్వం, ఆటలతో మయంచైనా, ఆమెకు అలాంటి దుఃఖం తగదు; ధర్మవంతులకు ఆశ్రయం అయిన భగవంతుడు ఆమెను సాంత్వనిచ్చాడు. ఆయన ఇలా పలికాడు: "కోపపడవద్దు, ఓ విదర్భ రాజకుమారి! నువ్వు నన్ను అర్పితమైనవారిని అని నాకు తెలుసు. నీ మాటలు వినాలనే ఉద్దేశంతో, ఆటగా ఇలా చేశాను, ఓ అందమైనవాడా. నీ ముఖాన్ని చూడాలని, ప్రేమతో కంపిస్తున్న నీ పెదవులను, నీ రెప్పల తిప్పలు ఎర్రగా మెరిపిస్తున్నాయి, నీ కోపంతో వంకరగా వంగిన కనుబొమ్మలను చూడాలని నేనిలా చేశాను. ఇంటివారికి, ఓ భయపడే అందమైనవాడా, కుటుంబ జీవనంలో అత్యుత్తమ లాభం ప్రియమైనవారితో ఆటపాటలు చేయడమే." శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: భగవంతుడు ఇలా సాంత్వనిచ్చిన తర్వాత, ఓ రాజా, రుక్మిణీ ఆయన మాటలు ఆటగా పలికినవని గ్రహించి, తన ప్రియుడి విడిపోతుందనే భయం విడిచిపెట్టింది. ఆమె భగవంతుని ముఖాన్ని చూసి, నరులలో శ్రేష్ఠుడైన ఆయనతో, మృదువుగా, ప్రేమతో, లజ్జతో చిరునవ్వుతో ఇలా పలికింది: "నిజమే, ఓ పద్మనయనా! నీవు చెప్పినది సత్యమే. నేను తక్కువ గుణాలవారు, అజ్ఞానురాలు; నీకు, సమస్త ఐశ్వర్యాలకు అధిపతికి, నీ స్వీయ మహిమలో ఆనందించేవారికి, నేను ఎలా సరిపోతాను? నిజంగా, ఓ బలవంతుడా! నీవు అన్ని గుణాలలో నివసిస్తున్నావు, కానీ వాటికి నిర్లిప్తుడివి; సముద్రం అలల కింద ఉండినట్టు. ఎప్పుడూ ఇంద్రియాలకు అతీతుడివి, భక్తుల కోసం రూపాలు ధరిస్తావు, రాజుల హృదయాల్లో అజ్ఞానాన్ని తొలగిస్తావు. నీ పద్మపాదాలకు మార్గం, ఋషులు ఆనందించేది, మానవులు, జంతువులు గ్రహించలేరు, ఓ ప్రభూ; నీ కార్యాలు లోకానికి అతీతమైనవి; నిన్ను అనుసరించే వారు మాత్రమే నీ మార్గాన్ని గ్రహించగలరు. నీవు నిజంగా నిరుపేదవారు, ఎందుకంటే నీకు వేరే ఏదీ లేదు; శక్తివంతులు నీకు నివేదన చేస్తారు. అశాంతమైన కోరిక, ఐశ్వర్యంతో మదించినవారు నిన్ను గ్రహించరు, ఓ ప్రియమా; అయినా శక్తివంతులు నీకు ప్రియమైనవారు, నీవు వారికి ప్రియమైనవారు. నీవు మానవుల లక్ష్యాలకు, ఫలాలకు మూర్తివి; జ్ఞానులు నిన్ను కోరుతూ, అన్నీ త్యాగం చేస్తారు. నీ సాంగత్యం వారికి తగినది, మానవులు, స్త్రీలు సుఖ, దుఃఖాల్లో మునిగిన వారికి కాదు. నీ మహిమను, కోపాన్ని విడిచిన ఋషులు ప్రశంసిస్తారు; నీవు ప్రపంచాలకు ఆత్మవివి, ఆత్మలను ప్రసాదించేవారు—అలా నేను వినాను. నీ కనుబొమ్మ కాలశక్తిని సూచిస్తే, బ్రహ్మ, శివుడికి కూడా ఆశీర్వాదాలు లేవు; మరి ఇతరులకు ఏముంది? ఓ గదా సోదరా! నీ మాటలు నిస్సారంగా అనిపించవచ్చు, కానీ నీవు బాణం ధ్వనితో రాజులను తరిమివేసి నన్ను తీసుకున్నావు; సింహం జంతువుల మధ్య తన భాగాన్ని తీసుకున్నట్టు; వారి భయంతోనే నేను సముద్రంలో ఆశ్రయం పొందాను. నిన్ను కోరుతూ, పద్మనయనా, అంబరీషుడు, నహుషుడు, గయ వంటి రాజులు తమ రాజ్యాలను విడిచి అడవిలోకి వెళ్లారు; అయినా ఇక్కడ ఉన్నవారు, ఎందుకు నీ మార్గాన్ని అనుసరించరు? ధర్మవంతులు నీ పద్మపాదాల వాసనను వింటారు, అది మానవులకు మోక్షాన్ని ప్రసాదిస్తుంది; మరొక ఆశ్రయం ఎందుకు కోరాలి? మానవులు, భౌతిక pursuits తో అంధులై, లక్ష్మీ నివాసాన్ని, గుణాల నిధిని పట్టించుకోరు. నేను నిన్ను, సమస్త లోకాల అధిపతిని, యథావిధిగా ఆరాధించాను; నీవు ఈ జన్మ, పరలోకంలో కోరికలను తీర్చేవారు. జనన మరణ చక్రంలో నేను తిరుగుతున్నప్పుడు నీ పాదాలు నా ఆశ్రయం కావాలి; నీవు నిన్ను ఆరాధించే వారికి తప్పక వస్తావు, అబద్ధాన్ని తొలగిస్తావు. ఓ అచ్యుతా! స్త్రీల ఇళ్లలో, నీ ద్వారా ఉపదేశం పొందిన పురుషులు గాడిదలు, ఆవులు, గుర్రాలు, పిల్లి, సేవకుల్లా ఉంటారు; శివ, బ్రహ్మ సభల్లో నీ కథలు వినిపించని వారికి, వారి జీవితాలకు ప్రయోజనం ఏముంది? మూర్ఖ స్త్రీ, నీ పద్మపాదాల అమృత వాసనను వాసన చేయని ఆమె, తన ప్రియుడిని cherish చేస్తుంది—ఆ శరీరం చర్మం, ముడి, నఖాలు, జుట్టుతో కప్పబడినది, మాంసం, ఎముకలు, రక్తం, పురుగు, మల, కఫం, పిత్తం, వాయువు నిండినది—జీవంత శవం. ఓ పద్మనయనా! నీ పాదాలకు నాకు భక్తి కలగాలి; నీవు స్వయంగా తృప్తి చెందినవారు, నీకు వేరే ఎవ్వరూ వేరుగా కనిపించరు. వృద్ధాప్య ప్రభావంతో, రజోగుణం పెరిగినప్పుడు, నీవు నన్ను దయగా చూసినప్పుడు, అదే మాకు అత్యుత్తమ కృప." ఇలా, రుక్మిణీ తన ప్రేమ, భక్తి, వినయాన్ని శ్రీకృష్ణుని ముందు వ్యక్తపరిచింది.