శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీకృష్ణుడు తన ఇంట్లో, ఇతరులందరికీ అందని, వర్ణనకు అతీతమైన ఆనందంలో, తన భార్యలతో కలిసి గృహస్థునిలా నివసిస్తూ, తన స్వేచ్ఛానురూపంగా జీవించేవాడు. లక్ష్మీపతిగా శ్రీకృష్ణుని భర్తగా పొందిన ఆ మహిషులు, బ్రహ్మాదులకు కూడా అందని ఆయన మార్గాన్ని తెలిసినవారు కాకపోయినా, అమితమైన ఆనందంతో, ప్రేమ మరింత పెరుగుతూ, చిరునవ్వులు, చూపులు, సన్నిహితత, ఆటపాటలతో, ముద్దు మాటలతో, సిగ్గుతో ఆయనకు సేవ చేసేవారు. వందలాది దాసీమణులు కూడా ప్రభువుకు సేవ చేసేవారు—బయటకు వెళ్ళి స్వాగతించడం, ఆసనం ఇవ్వడం, పూజ, పాదమునులు కడగడం, తాంబూలం, విశ్రాంతి, వాయిసేవ, పరిమళభరితమైన పుష్పమాలలు, జుట్టు అలంకరణ, మంచం సిద్ధం చేయడం, స్నానం చేయించడం, బహుమతులు సమర్పించడం వంటి విధానాలలో. ఇలా, ‘పారిజాత వృక్షాన్ని తీసుకెళ్లడం, నరకాసురుని సంహారం’ అనే శీర్షికతో శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో పదహారవ భాగంలోని యాభై తొమ్మిదవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఒకసారి, శ్రీబాదరాయణుడు వర్ణించాడు—భద్రంగా తన భర్త అయిన జగద్గురువు శ్రీకృష్ణుడు తన మంచంపై సంతోషంగా కూర్చుని ఉన్నప్పుడు, భాయిష్మి (రుక్మిణి) తన సఖులతో కలిసి వాయిసేవ చేస్తూ ఆయనకు సేవ చేసేది. ఈ జగత్తును తన లీలతో సృష్టించేవాడు, పోషించేవాడు, లయ చేయేవాడు అయిన శ్రీకృష్ణుడు, తన వంశాన్ని, ఆవులను కాపాడేందుకు యదువంశంలో అవతరించాడు. ఆ అంతఃపురంలో, ముత్యాల హారాలతో అలంకరించబడి, తలుపు మీద పూలతాడులతో, రత్నదీపాలతో, మల్లెపూల మాలలు, పుష్పాలు, తేనెటీగల మధురగానం, జాలరీల ద్వారా ప్రవేశించిన చంద్రకాంతి, పారిజాత వనాల పరిమళ గాలులు, అగరు వాసన, పుష్పవనం సుగంధంతో ఆ గదిలో పరవశత కలిగించేవి. పాలనురుగు వలె తెల్లగా ఉన్న అత్యుత్తమ మంచంపై, లోకనాయకుడైన తన భర్తను రుక్మిణి సేవించేది. తన సఖి చేతిలోని రత్నపు పట్టా కలిగిన యక్షపుంచుతో వాయిసేవ చేస్తూ, పూజార్హుడైన భర్తకు ఆ దేవి సేవ చేసేది. జడలలో మణిపాదకంలు మ్రోగుతూ, చేతులకు ఉంగరాలు, గాజులు, పంకజం వంటి పూతలతో, తన మణిమాల దాచిన వక్షోజాల కుంకుమ రంగుతో, నాభివైపు మణికంచుకంతో, రుక్మిణి అచ్యుతుని పక్కన ప్రకాశించేది. ఆమెను చూసిన శ్రీహరి, సౌందర్య, ఐశ్వర్యాలకు మూర్తిరూపంగా, తనతో ఏకత్వాన్ని పొందిన రుక్మిణిని చూసి, తన ముద్దు నవ్వుతో, వంకర జడలతో, కుండలాలతో, మెరిసే హారంతో, అమృతస్మితంతో ఆమెతో ఇలా పలికాడు: ‘‘ఓ రాజకుమారి! నిన్ను ప్రపంచ పాలకులు, మహాశక్తులు, ధనవంతులు, సౌందర్యవంతులు, దానగుణశీలులు, బలవంతులు కోరారు. అలాంటి వరుణులను నిరాకరించి, శిశుపాలుడు మొదలైన అహంకార రాజులను నిర్లక్ష్యం చేసి, నిన్ను నీ తమ్ముడు, తండ్రి ఇచ్చారు. నీకు సరిపడినవాడిని ఎందుకు ఎన్నుకోలేదు? ఓ సుందరి! రాజులకు భయపడి, మహాబలవంతులను శత్రువులుగా చేసుకుని, రాజాసనాన్ని వదిలేసి, సముద్రాన్ని ఆశ్రయించావు. పురుషుల మార్గం తెలియని వారిని అనుసరించే స్త్రీలు సాధారణంగా దుఃఖాన్నే పొందుతారు. మేము ఎప్పుడూ దారిద్య్రంలో ఉంటాం, దారిద్ర్యాన్ని ప్రేమించే వారికి ప్రియులం. కాబట్టి ఓ సుందరి, ధనవంతురాలు generally నన్ను ఎన్నుకోదు. వివాహం, స్నేహం—ఇవి సమానుల మధ్యే శోభిస్తాయి; అత్యున్నతులు, అత్యధములు కలవడం అనర్హం. ఓ విదర్భకుమారి! ఈ విషయాన్ని గ్రహించకుండా నీవు నన్ను, గుణాల్లేని, సంచార మునులచే వృథాగా ప్రశంసింపబడే నన్ను ఎన్నుకున్నావు. అందుకే, నీకు సరిపడే క్షత్రియ వీరుడిని వరిచి, ఈ లోకంలోను, పరలోకంలోను శ్రేయస్సు పొందు. శిశుపాలుడు, శాల్వుడు, జరాసంధుడు, దంతవక్రుడు మొదలైన రాజులు, నీ అన్న అయిన రుక్మి కూడా నాకు శత్రువులే. నీకు గర్వభంగం చేయించేందుకు, వారి అహంకారాన్ని తగ్గించేందుకు, సజ్జనుల కోసం నిన్ను నేను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాను. నిజంగా, నాకు భార్య, పిల్లలు, కామాసక్తి అవసరం లేదు. నాకే తృప్తి. నా గృహస్థ జీవితం వెలుగులేని యజ్ఞంలాంటిది.’’ ఇలా శ్రీకృష్ణుడు పలికిన తరువాత, తన ప్రియమైన భాగముగా భావించిన రుక్మిణిని చూసి, ఆమె గర్వాన్ని తొలగించాడు. మూడులోకాల అధిపతి, తన ప్రియమైనవాడు ఎప్పుడు వినిపించనివిధంగా కఠినమైన మాటలు పలికినప్పుడు, రుక్మిణి భయంతో, హృదయంలో వణికుతూ, తీవ్ర దుఃఖంలో, కన్నీళ్లు కార్చుతూ నిలిచిపోయింది. తన బొడ్డు పెదవులతో నేలపై గీయడం మొదలుపెట్టింది; కాజల్ వలన మరుగైన కన్నీళ్లు కార్చింది; కుంకుమతో పూసిన వక్షోజాలు కన్నీళ్లతో తడిసి, తల వంచి, గొంతు నిండిన బాధతో నిలబడింది. అసహ్యమైన దుఃఖం, భయం, విచారం ఆమె మనసును కుదిపేశాయి. చేతి నుంచి గాజు జారిపోయింది, వాయిసేవ పరికరం పడిపోయింది; ఆమె శరీరం, మనస్సు మౌఢ్యంతో, వెంటనే పాకను తాకిన చెట్టు వలె, జుట్టు విరబూసి, మూర్ఛపోయింది. ఇది చూసిన కృష్ణుడు, తన ప్రియురాలి ప్రేమలో బంధింపబడి, ఆమె లోతైన ప్రేమను పూర్తిగా గ్రహించని స్థితిలో, కరుణతో నిండిపోయాడు. వేగంగా మంచం మీద నుంచి దిగిపోయి, నాలుగు చేతులతో ఆమెను పైకి లేపాడు, ఆమె జుట్టును సవరించి, తన పద్మపాణితో ముఖాన్ని తుడిచాడు. ఆమె కన్నీళ్లను తుడిచి, దుఃఖంతో తడిసిన వక్షోజాలను తుడిచాడు; ఆమెను తన భుజాలతో ఆలింగనం చేశాడు. ఆమెకు ప్రియమైనవాడు ఒక్క కృష్ణుడే. ఆయన, ఓ రాజా! బాధలో ఉన్న రుక్మిణిని కరుణతో ఆదరించాడు. ఆమె గర్వం, ఆటపాటల వల్ల కలిగిన మౌఢ్యంతో ఉన్నా, అలాంటి దుఃఖానికి ఆమె అర్హురాలు కాదు. సజ్జనులను రక్షించే కృష్ణుడు ఆమెను ఆదరించాడు. ‘‘ఓ విదర్భకుమారి! కోపపడకుము. నీవు నన్ను ఎంతగా భక్తిగా భావిస్తున్నావో నాకు తెలుసు. నీ మాటలు వినాలని ఆటగా ఇలా మాట్లాడాను. నీ ముఖాన్ని చూడాలని, ప్రేమతో వదులుతున్న పెదవులు, ఎర్రబడిన చూపులు, అల్లరిగా వంకరయ్యే కనుబొమ్మలను చూడాలని ఆకాంక్షించాను. ఓ భయపడే సుందరిదీ! గృహస్థులకు గృహజీవితంలో అత్యుత్తమ లాభం, ప్రియురాలితో ఆటపాటలు, ముద్దు మాటలు మాట్లాడడమే.’’ శ్రీకృష్ణుడు ఇలా ఆదరించగానే, రుక్మిణి ఆయన మాటలు ఆటగా ఉన్నాయన్న సంగతిని గ్రహించి, తన ప్రియుడు వదిలిపెడతాడేమో అన్న భయం వదిలేసింది. ఆమె, కృష్ణుని ముఖాన్ని ప్రేమతో, సున్నితమైన చూపులతో చూస్తూ, మృదువుగా నవ్వుతూ, మర్యాదగా ఇలా పలికింది: ‘‘ఓ కమలనయనా! మీరు చెప్పింది నిజమే. నేను తక్కువ గుణాలవాళ్లను, అజ్ఞానిని, మీకు సమానంగా ఎలా ఉండగలను? మీరు ఐశ్వర్యానికి అధిపతి, మీ గొప్పతనంలో తృప్తిపడే వాడవు. ఓ బాహుశాలి! మీరు అన్ని గుణాలలో నివసించేవారు, కానీ వాటిలో లిప్తి ఉండరు. సముద్రం తరంగాల కింద ఉన్నట్లే. ఇంద్రియాలకు ఎప్పుడూ అతీతుడు. భక్తుల కోసం రూపాలు ధరించి, రాజుల హృదయాల్లోని అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగించేవారు. ఓ ప్రభూ! మునులు ఆనందించే మీ పద్మపాదాలకు దారినడక, మనుష్యులకు, జంతువులకు గ్రహించదగినది కాదు. మీ చర్యలు లోకసంబంధమైనవి కావు. మీ మార్గాన్ని అనుసరించే వారే మీను గ్రహించగలరు.’’ ఇలా, శ్రీకృష్ణుడు తన ప్రేమతో రుక్మిణిని ఆదరించి, ఆమె భయం తొలగిపోయింది. ఇద్దరి మధ్య పరమ ప్రేమ, పరస్పర అనురాగం, గృహస్థ జీవితం సార్థకమైంది.