శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

సత్యభామా తన భర్త శ్రీ కృష్ణుని కోరినందున, ఆయన పరిజాత వృక్షాన్ని మూలతోపాటు పీల్చి, గరుడుని మీద వేసి, ఇంద్రునితో సహా దేవతలను ఓడించి, ఆ వృక్షాన్ని తన నగరానికి తీసుకువచ్చాడు. ఆ పరిజాతాన్ని సత్యభామా కోసం ఆమె ఇంటి తోటలో స్థాపించాడు. ఆ వృక్షం వలన తోట అందం మరింత పెరిగింది; పరిమళానికి ఆకర్షితమైన తేనెటీగలు, ఆ పరిజాతాన్ని స్వర్గంలోనుంచి అనుసరించాయి. సత్యభామా, తన మకుటంతో కృష్ణుని పాదాలను తాకుతూ నమస్కరించి, తన కోరిక తీరాలని ప్రార్థించింది. ఈ విధంగా, మహాత్ముడు తన భార్య కోరికను నెరవేర్చాడు; దేవతల్లో గర్వం ఎంతగా ఉంటుందో చూడండి! అనంతరం, కృష్ణుడు ఒక్క క్షణంలో, తన స్వరూపాన్ని అనేక రూపాలుగా మారుస్తూ, తన వివిధ ఇంట్లలో ఉన్న స్త్రీలను వివాహం చేసుకున్నాడు. ఆయన, తాను నివసిస్తున్న ప్రతి ఇంట్లో, ఇతరులతో పోల్చడానికి సాధ్యపడని విధంగా, తన భార్యలతో ఆనందంగా, స్వీయ ఇచ్ఛతో, సాధారణ గృహస్తుడు తన భార్యలతో ఉండేలా, జీవించాడు. లక్ష్మీకి అధిపతి అయిన కృష్ణుని భర్తగా పొందిన ఆ స్త్రీలు, బ్రహ్మాదులు కూడా తెలుసుకోలేని ఆయన మార్గాన్ని, సంతోషంతో, ప్రేమను పెంచుకుంటూ, చిరునవ్వులు, చూపులు, సన్నిహిత సాంగత్యం, ఆటపాటలు, లజ్జతో ఆయనను సేవించారు. అందులో, వందలాది సేవకులు కూడా, ఆయనకు ఎదురుగా వెళ్లడం, సీట్లను అందించడం, పూజలు చేయడం, పాదాలను కడగడం, తాంబూలం, విశ్రాంతి, వడివేయడం, పరిమళ గల హారాలు, జుట్టును అలంకరించడం, పడకను సిద్ధం చేయడం, స్నానం, బహుమతులు ఇవ్వడం వంటి సేవలను చేశారు. ఇలా, పరిజాత వృక్షాన్ని తీసుకువచ్చి, నరకాసురుని సంహరించిన కథతో, శ్రీమద్ భాగవత మహాపురాణంలో పదో స్కంధంలోని యాభై తొమ్మిదవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఒకసారి, భైష్మీ (రుక్మిణీ) తన భర్త, జగదాచార్యుడు అయిన కృష్ణుడు, తన పడకపై ఆనందంగా కూర్చుని ఉన్నప్పుడు, తన సఖులతో కలిసి, వడివేస్తూ సేవ చేసింది. ఈ కృష్ణుడు, తన లీలతో సృష్టి, స్థితి, లయలను నిర్వహించేవాడు; యదువులు మధ్య జన్మించి, గోవులను, తన వంశాన్ని రక్షించేందుకు వచ్చాడు. ఆ అంతఃపురం, ముత్యాల హారాలతో, జవహరాల దీపాలతో, చందనపు మండలతో, మల్లెపూల హారాలతో, తేనెటీగల గుంపులతో, శుద్ధ చంద్రకాంతి జాలీ కిటికీల ద్వారా లోపలికి వస్తూ, పరిజాత తోట పరిమళాన్ని తీసుకొచ్చే గాలి, అగరు ధూపం వాసనతో అలంకరించబడి, అత్యంత ఉత్తమమైన పాలనురుగు వంటి తెల్లటి పడకపై, భైష్మీ తన భర్తను సేవించింది. తన సఖి చేతిలోని వజ్రాల పట్టుతో కూడిన యక్షపుచ్చు వడివేసే పంకాను తీసుకుని, దేవి కృష్ణుని సేవ చేసింది. ఆమె అడుగులు నడుస్తున్నప్పుడు, జవహరాల కడియాలు మృదువుగా మోగాయి; చేతులు ఉంగరాలు, కంకణాలు, వడివేసే పంకాతో అలంకరించబడి, ముత్యాల హారం తన దుస్తుల కింద దాచిన వక్షోజాల కుంకుమ వర్ణంతో ఎరుపు రంగులో మెరిపించి, నిత్యమైన విలువైన నడిబెండుతో ఆమె కృష్ణుని పక్కన ప్రకాశించింది. ఆమెను చూసిన కృష్ణుడు, అందం, ఐశ్వర్యానికి ప్రతిరూపమైన ఆమెను, తనకు తప్ప ఇంకెవరూ ఆశ్రయం లేని ఆమెను, తన స్వరూపానికి సరిపోయే రూపంలో ఉన్న ఆమెను, తన కురులు, కర్ణభూషణాలు, మెరిసే హారం, అమృతమైన చిరునవ్వుతో, సంతోషంగా, ఆమెను పలికాడు: "ఓ రాజకుమారీ! నిన్ను ప్రపంచానికి రక్షకులైన రాజులు కోరారు; వారు శక్తి, సంపద, అందం, దాన, బలంతో నిండి ఉన్నారు. నిన్ను కోరిన ఆ రాజులను తిరస్కరించి, శిశుపాలుడు వంటి గర్విష్ఠులను నిర్లక్ష్యం చేసి, నిన్ను నీ సోదరుడు, తండ్రి ఇచ్చారు; నువ్వు నీకు సమానమైనవారిని ఎందుకు ఎంచుకోలేదు? ఓ సుందరి! రాజుల భయంతో, నువ్వు సముద్రాన్ని ఆశ్రయించి, శక్తివంతులను శత్రువులుగా చేసుకుని, రాజసింహాసనాలను వదిలివేసావు. సాధారణంగా, మహిళలు మార్గం తెలియని పురుషులను అనుసరిస్తే, వారు దుఃఖాన్ని పొందుతారు. మేము ఎప్పుడూ నిరుపేదలమే; నిరుపేదలకు మేము ప్రియమైనవాళ్ళం. అందుకే, ఓ సన్నని నడిబెండ కలదానా, సంపన్న మహిళలు సాధారణంగా నన్ను ఎంచుకోరు. వివాహం, స్నేహం, సమాన సంపద, వంశం, శక్తి, అందం, స్థితి కలవారికి మాత్రమే సరిపోతాయి; అత్యున్నతులు, అత్యంత దిగువవారికి కాదు. ఓ విదర్భ రాజకుమారీ! ఇది గ్రహించకుండా, నువ్వు నన్ను—లక్షణాలు లేని వాడిని—బిక్కుబిక్కుమంటూ తిరిగే సాధువులు వృథాగా ప్రశంసించే నన్ను, ఎంచుకున్నావు. అందుకే, నువ్వు నీకు సరిపడే క్షత్రియ వీరుణ్ణి కలిసిపో; నీకు ఈ లోకంలో, పరలోకంలో నిజమైన శుభాలు దక్కుతాయి. శిశుపాలుడు, శాల్వుడు, జరాసంధుడు, దంతవక్రుడు వంటి రాజులు, ఓ సన్నని తొడలు కలదానా, నన్ను ద్వేషించేవారు; నీ అన్న రుక్మీ కూడా వారిలో ఒకడు. ఓ సుభ్రమైనదానా! నిన్ను నేను ఇక్కడికి తీసుకువచ్చినది, ఆ రాజుల గర్వాన్ని తగ్గించేందుకు, వారి బలానికి మత్తు కలిగిన గర్వాన్ని దూరం చేయడానికే, ధర్మవంతుల కోసం. నిజంగా, నేను నిర్లిప్తుడిని; భార్య, పిల్లలు, ఆనందం కోరను; నేను స్వయంగా తృప్తిపడతాను; నా గృహస్థాశ్రమం వెలుగు లేని యాగమే. శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: ఇలా పలికిన తరువాత, కృష్ణుడు, ఆమెను తన ప్రియమైనదానిగా, తనతో విడదీయలేనిదిగా చూసి, ఆమె గర్వాన్ని తొలగించాడు. ఈ విధంగా, మూడు లోకాల అధిపతి, తన ప్రియుడు ఎప్పుడూ పలకనివిధంగా, కఠినమైన మాటలు పలికినప్పుడు, రుక్మిణి భయంతో, హృదయం కదిలి, అంతులేని దుఃఖంలో, కన్నీరు పెట్టుకుంది. ఆమె, తన మెరిసే పాదంతో నేలపై గీతలు గీసింది; కన్నీళ్లు కాజల్ వలన నలుపుగా మారాయి; కుంకుమతో అలంకరించిన వక్షోజాలు కన్నీళ్లతో తడిసిపోయాయి; తల వంచి, తీవ్రమైన దుఃఖంతో గొంతు బిగిసి నిలబడ్డింది. అనుభవించలేని దుఃఖం, భయం, బాధతో ఆమె మనస్సు నాశనమై, చేతిలోని కంకణం జారిపోయింది, వడివేసే పంకా పడిపోయింది; ఆమె శరీరం, మనస్సు మత్తులో, ఆకస్మాత్తుగా, గాలి తాకిన అరటి చెట్టు లాగా, మూర్చిపోయింది; జుట్టు చెల్లాచెదురుగా అయింది. ఇది చూసిన కృష్ణుడు, తన ప్రియమైనదానిపై ప్రేమతో బంధించబడి, ఆమె లోతైన ప్రేమను గ్రహించక, కరుణతో కదిలిపోయాడు. అతను పడకపై నుంచి త్వరగా దిగిపోగా, నాలుగు చేతులు కలిగిన ప్రభువు, ఆమెను లేపి, జుట్టును సవరించి, తన పద్మాకార హస్తంతో ముఖాన్ని తుడిచాడు. ఆమె కన్నీళ్లను, దుఃఖంతో తడిసిన వక్షోజాలను తుడిచి, తన భుజంతో ఆమెను ఆలింగనం చేశాడు; ఆమె, ఆయనకు తప్ప మరొకరికి అంకితమైనదానిది. ఆయన, ఎలా ఆదుకోవాలో తెలిసినవాడు, గర్వం, ఆటపాట వల్ల మత్తులో ఉన్న ఆమెను, ఆమెకు అనర్హమైన దుఃఖాన్ని, తన దయతో, ధర్మవంతులకు ఆశ్రయమైన ప్రభువు, ఆమెను సాంత్వన ఇచ్చాడు. కృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: "ఓ విదర్భ రాజకుమారీ! కోపపడకురా; నీకు నన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నావో నాకు తెలుసు. నీ మాటలు వినాలని, ఆటపాటగా ఇలా చేశాను, ఓ సుందరినీ." "నీ ముఖాన్ని చూడాలని, ప్రేమతో పెదవులు కంపించడం, చూపులు ఎరుపు పడటం, భ్రూవిలాసం చూడాలని కోరాను." "గృహస్తులకు, ఓ భయపడే సుందరినీ, కుటుంబ జీవితంలో అత్యున్నత లాభం, ప్రియమైనవారితో ఆటపాటగా సంభాషించడం." శుకుడు ఇలా అన్నాడు: ప్రభువు సాంత్వన ఇచ్చిన తరువాత, రుక్మిణి, ఆయన మాటలు ఆటపాటగా పలికినవని గ్రహించి, తన ప్రియుడు వదిలిపెడతాడేమో అనే భయం విడిచిపెట్టింది.