శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీకృష్ణుడు దేవతాధిపతి ఇంద్రుని నివాసానికి వెళ్లి, అక్కడ అతడు ఆభరణంగా ఉన్న కుండలాలను ఆదితికి అప్పగించాడు. ఈ కార్యానికి గాను, ఇంద్రుడు తన ప్రియ భార్య ఇంద్రాణితో కలిసి కృష్ణునికి ఘనంగా సత్కారం చేశాడు. ఆ సమయంలో సత్యభామ ఆకాంక్షతో ప్రేరేపింపబడిన కృష్ణుడు, పరిజాత వృక్షాన్ని భూలోకానికి తీసుకురావాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. గరుడుడిపై ఆ వృక్షాన్ని ఎక్కించి, ఇంద్రుడు సహా దేవతలను జయించి, ఆ పరిజాతాన్ని తన నగరానికి తీసుకువచ్చాడు. ఆ పరిజాత వృక్షాన్ని సత్యభామ గృహోత్సవనంలో ప్రతిష్టించి, ఆమె తోట అందాన్ని మరింత అభివృద్ధిచేశాడు. ఆ పరిమళానికి మక్కువపడి, ఆకాశంలో నుంచే తేనెటీగలు దాని వెంట వచ్చాయి. సత్యభామ తలమునకగా కృష్ణుని పాదాలకు నమస్కరించి, తన కోరికను నెరవేర్చమని ప్రార్థించింది. ఈ విధంగా ఆమె కోరిక నెరవేరడంతో, దేవతలందరిలోని గర్వాంధకారం ఎంత లోతుగా ఉందో ఆశ్చర్యంగా భావించబడింది. అనంతరం, శాశ్వతుడు అయిన భగవంతుడు తన మహిమాన్వితమైన శక్తితో ఒక్క క్షణంలోనే అనేక రూపాలను ధరించి, తన వివిధ భార్యలను వారి వారి గృహాలలో వివాహం చేసుకున్నాడు. ఆ గృహాలలో ఆయన తన భార్యలతో సుఖంగా, ఆనందంగా గడిపాడు. సాధారణ గృహస్థుడు తన భార్యలతో ఉండే విధంగా, ఆయన కూడా అపూర్వమైన ఆనందంలో తలదాల్చి, తానెంతో ఇష్టపడే విధంగా జీవించాడు. శ్రీమహాలక్ష్మీ భర్త అయిన కృష్ణుని భార్యలందరూ, బ్రహ్మాదులు కూడా తెలుసుకోలేని మార్గాన్ని పొందినవాళ్లుగా, ఆనందంతో, పెరుగుతున్న ప్రేమతో ఆయనకు సేవచేశారు. వారు చిరునవ్వులు, చూపులు, సన్నిహిత సమ్మిళితాలు, సరదా మాటలు, లజ్జతో ఆయనను పూజించారు. వందలాది సేవికలు కూడా ఆయనకు సేవచేయడంలో తలమునకలయ్యారు—ఈ సేవల్లో ముందుకు వచ్చి స్వాగతించడం, ఆసనం సమర్పించడం, పాదప్రక్షాళన, పానసుపాకాలు, విశ్రాంతి, చమురు పూతలు, పరిమళ గజ్జెలు, కేశాలంకరణ, శయన ఏర్పాట్లు, స్నానం, బహుమతులు సమర్పించడం మొదలైనవి ఉన్నాయి. ఇలా పరిజాత వృక్షాన్ని తీసుకురావడం, నరకాసురుని సంహారం వంటి ఘట్టాలతో కూడిన ఈ అధ్యాయం ముగిసింది. ఒక సారి, భైష్మీ (రుక్మిణి) తన భర్త అయిన జగత్‌గురువు కృష్ణుని, తన సఖులతో కలిసి, పంకజపు పంకజాల వంటివైన చేతులతో, మృదువైన పంకజాల వంటివైన పంఖాలతో సేవించింది. జగన్నాథుడు అయిన కృష్ణుడు, తన లీలతో సృష్టి, స్థితి, లయలను నిర్వహించేవాడు, యాదవులలో అవతరించాడని, తన వంశాన్ని, ఆవులను కాపాడటానికి భూమిపై జన్మించాడని చెప్పబడింది. ఆ అంతఃపురం ముత్యాల హారాలతో, విలాసవంతమైన తలుపులతో, మణివిళువలతో, మల్లెపూల మాలలతో, తేనెటీగల గుంపుల గుంజులతో, వెన్నెల కిటికీల గుండా ప్రవహిస్తూ, పరిజాత వనం పరిమళాలను మోసుకొచ్చే గాలులతో, అగరుబత్తి వాసనతో, అత్యుత్తమమైన పాలనురుగు వలె తెల్లని మంచంపై కృష్ణుడు సుఖంగా ఆసీనుడై ఉన్నాడు. అప్పుడు రుక్మిణి తన సఖి చేతిలోని మణికట్టు కలిగిన యక్షపుంఛాన్ని తీసుకొని, భర్తకు సేవ చేస్తూ, పూజను నిర్వహించింది. ఆమె అడుగుల్లో మణిపాదుకలు మృదువుగా మోగుతుండగా, చేతులలో వజ్రాల ఉంగరాలు, గాజులు మెరిసిపోతున్నాయి. ఆమె మెడలోని హారం, దాచిన వక్షోజాల కుంకుమరేఖతో రంగు పులుముకుంది; ఆమె నడుము అమూల్యమైన కంచుతో అలంకరించబడింది. ఆమె అచ్యుతుని పక్కన ప్రకాశించింది. ఆమెను చూసిన కృష్ణుడు, సౌందర్య, ఐశ్వర్య సముద్రంగా, తనతో సమానమైన రూపాన్ని ధరించిన తన ప్రియ భార్యను చూసి, ఆప్యాయతతో నవ్వుతూ, తన వంకర్లు వాలిన జుట్టుతో, మణివిడివిడిగా మెరిసే కుండలాలతో, అమృతస్మితంతో ఆమెతో ఇలా మాట్లాడాడు: "ఓ రాజకుమారి! నిన్ను ప్రపంచ పాలకులు, మహాశక్తి, ఐశ్వర్య, సౌందర్య, దానశీలత, బలంతో నిండిన రాజులు కోరారు. అలాంటి వరులను నిరాకరించి, అహంకారపరులైన శిశుపాలాది రాజులను తృణీకరించి, నిన్ను నీ తమ్ముడు, తండ్రి ఇచ్చారు. నీకు సమానమైనవాడిని ఎందుకు ఎంచుకోలేదో చెప్పు. ఓ చందనభ్రువా! రాజుల భయంతో నీవు సముద్రంలో ఆశ్రయం పొందావు. శక్తివంతులతో శత్రుత్వం చేసి, రాజ్యాన్ని వదిలివేసావు. సాధారణంగా, మార్గం తెలియని వారిని అనుసరించే స్త్రీలకు శుభం కలుగదు. మేము ఎప్పుడూ నిరుపేదలం, నిరుపేదలకే ప్రియులం. అందువల్ల, ధనవంతులైన స్త్రీలు నన్ను ఎంచుకోరు. వివాహం, స్నేహం—ఇవి ఐశ్వర్యం, వంశం, శక్తి, సౌందర్యం, ప్రతిష్ఠ సమానమైనవారిలో మాత్రమే యోగ్యం; అత్యున్నత, అత్యధముల మధ్య కాదు. ఓ విదర్భకుమారి! ఈ విషయాన్ని గ్రహించక, నన్ను ఎంచుకున్నావు. మోసపోయే మునులచేత వృథాగా ప్రశంసించబడే నన్ను ఎంచుకున్నావు. అందువల్ల, నీకు సమానమైన క్షత్రియ వీరుడిని వరించు; అతని ద్వారా లోక, పరలోక ఫలితాలు పొందగలవు. శిశుపాల, శాల్వ, జరాసంధ, దంతవక్త్ర వంటి రాజులు నాకెదురు; నీ అన్న రుక్మి కూడా వారిలోనే ఉన్నాడు. నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకురావడం, వారి గర్వాన్ని దెబ్బతీయడమే నా ఉద్దేశ్యం. నేను భార్య, సంతానం, భోగాల కోసం కాంక్షించను. నాకు స్వయంపూర్ణత ఉంది; నా గృహస్థాశ్రమం వెలిగని యజ్ఞంలాంటిది." ఈ విధంగా, కృష్ణుడు మాట్లాడి, ఆమెను తన ప్రియంగా భావించి, తనతో విడదీయరానిది అని గ్రహించి, ఆమె గర్వాన్ని నివారించాడు. ఈ మాటలు వినగానే, మూడు లోకాల అధిపతి అయిన తన ప్రియుడు ఇంత కఠినంగా మాట్లాడడాన్ని ఎప్పుడూ విననిదిగా, రుక్మిణి భయంతో, హృదయంలో వణికిపోతూ, అంతులేని దుఃఖంలో మునిగిపోయి, కన్నీరు కార్చింది. తన మెరిసే పాదంతో నేలపై గీతలు వేస్తూ, కళ్లలో కాజల్ కలిసిన కన్నీటి చారలతో, కుంకుమతో అలంకరించిన వక్షోజాలు కన్నీటిలో తడిసి, తలవంచి, దుఃఖంతో గొంతు బిగిగి నిలిచిపోయింది. అనిర్వచనీయమైన దుఃఖం, భయం, బాధతో ఆమె మనస్సు నశించిపోయింది; చేతిలోని గాజులు జారి, పంఖా నేలపై పడ్డది. మనస్సు మబ్బయి, ఆమె ఆకస్మికంగా జారిపడి, గాలిలో కొట్టుకుపోయే అరటి చెట్టు వలె, జుట్టు చెలరేగింది. ఇతరులు చూస్తుండగానే, ప్రియురాలి ప్రేమలో బంధించబడిన కృష్ణుడు, ఆమె లోతైన ప్రేమను గమనించని వాడు, కరుణతో నిండిపోయాడు. వెంటనే మంచం మీద నుంచి దిగిపోతూ, నాలుగు చేతులతో ఆమెను లేవనెత్తి, జుట్టు సవరించి, తన పద్మపాణితో ముఖాన్ని తుడిచాడు. ఆమె కన్నీళ్లను తుడిచాడు; వక్షోజాలపై తడిచిన కన్నీటిని తుడిచి, తన చేతితో ఆమెను ఆలింగనం చేసుకున్నాడు. ఆమెకు ఏ ఇతర ఆశ్రయం లేకుండా, కేవలం తనకే పరాయణురాలై ఉన్న ఆమెను, తన ప్రియుడైన భర్త ఆదరించాడు. ఆమె గర్వం, సరదా మాటల వల్ల కలిగిన మబ్బును తొలగిస్తూ, దుఃఖంలో మునిగిన రుక్మిణిని భగవంతుడు ఆదరించాడు. "ఓ విదర్భకుమారి! కోపపడవద్దు. నీవు నాకే పరాయణురాలివని నాకు తెలుసు. నీ మాటలు వినాలని సరదాగా ఇలా మాట్లాడాను. నీ పెదవులు ప్రేమతో కంపించేటప్పుడు, నీ చూపులు ఎర్రబడినప్పుడు, నీ భ్రుకుటి వంకర నవ్వుతో ఎలా ఉంటుందో చూడాలనిపించింది. ఓ మృదులమైనవాడివి! గృహస్థులకు జీవితంలో అత్యుత్తమమైన ఫలం తమ ప్రియ భార్యలతో సరదాగా మాట్లాడటమే" అని శ్రీకృష్ణుడు హృదయపూర్వకంగా ఉపశమనం కలిగించాడు. ఈ విధంగా, శ్రీకృష్ణుడు తన ప్రియమైన భార్యతో ప్రేమ, సరదా, అపారమైన కరుణతో గృహాంతరంలో ఆనందంగా గడిపాడు.