శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

కృష్ణుని సౌందర్యానికి, మహిమాన్వితత్వానికి ఆకర్షితులైన ప్రతి యువతి, "ఈయనే నా భర్త కావాలి, సృష్టికర్త కూడా దీనికి అనుమతి ఇవ్వాలి" అని మనసారా కోరుకున్నారు. ఒక్కొక్కరు తమంతట తాముగా కృష్ణునికి హృదయం అర్పించారు. కృష్ణుడు ఆ స్త్రీలను పునీతమైన వస్త్రాలతో, అనుచరులతో, అపారమైన ధనద్రవ్యాలతో, రథాలు, కుదిరిన గుఱ్ఱాలు, విరివిగా సంపదతో కూడి, ద్వారకకు పంపించాడు. అంతేకాదు, ఎయిరావత వంశానికి చెందిన నలుపు నాలుగు దంతాల బలమైన అరవై నాలుగు తెల్ల ఏనుగులను కూడా వేగంగా పంపించాడు. ఆ తరువాత కేశవుడు దేవేంద్రుని నివాసానికి వెళ్లి, అక్కడ ఆదితికి కుండలాలను సమర్పించాడు. అప్పుడతను దేవేంద్రుడు, అతని భార్య ఇంద్రాణితో కలిసి కృష్ణునికి ఘనంగా సత్కారం చేశాడు. సత్యభామ కోరికతో ప్రేరితుడై, కృష్ణుడు పారిజాత వృక్షాన్ని పెరికి, గరుడునిపై పెట్టుకొని, ఇంద్రునితో సహా దేవతలను జయించి, ఆ వృక్షాన్ని తన నగరానికి తీసుకొచ్చాడు. ఆ వృక్షాన్ని సత్యభామ ఇంటి తోటలో ప్రతిష్ఠించాడు. దాని పరిమళానికి మత్తెక్కిన తేనెటీగలు ఆ వృక్షాన్ని స్వర్గం నుండే వెంబడించాయి. సత్యభామ తన ముకుటపు అంచులతో అచ్యుతుని పాదాలను వందించి, తన కోరిక నెరవేర్చమని వేడుకుంది. ఇంతటి ఘనతను పొందిన ఆమెను చూస్తే, దేవతలలో గర్వాంధకారం ఎంత లోతుగా ఉందో అర్థమవుతుంది! అంతట, భగవంతుడు అనేక రూపాలను ధరించి, ఒక్క క్షణంలోనే ఆ స్త్రీలందరినీ వారి వారి ప్రాసాదాలలో వివాహం చేసుకున్నాడు. ప్రతి ఇంట్లో, ఎవరి ఇంట్లో వారు, వాటిని మించి పోల్చలేని విధంగా, తన భార్యలతో ఆనందంగా, తన స్వేచ్ఛానుసారం, సామాన్య గృహస్థుడు తన భార్యలతో ఉండే విధంగా నివసించాడు. ఈ విధంగా, లక్ష్మీపతిని భర్తగా పొందిన ఆ స్త్రీలు—వారి మార్గాన్ని బ్రహ్మాదులు కూడా గ్రహించలేరు—ఆనందంతో, పెరుగుతున్న ప్రేమతో, చిరునవ్వులు, చూపులు, సన్నిహితత, వినోదభరితమైన మాటలు, లజ్జతో కృష్ణునికి సేవ చేశారు. వందలాది దాసీలు కూడా ప్రభువుకి సేవలు అందించారు—స్వాగతం పలకడం, ఆసనం సమర్పించడం, పాదప్రక్షాళనం, తాంబూలం, విశ్రాంతి, చల్లని వాయువు వీయడం, పరిమళభరిత మాలలు, జుట్టు అలంకరించడం, పట్టు పరుపు సిద్ధం చేయడం, స్నానం చేయించడం, కానుకలు ఇవ్వడం వంటి సేవలతో. ఇలా 'పారిజాత వృక్షాన్ని తీసుకొచ్చి, నరకాసురుని సంహరించినది' అనే శీర్షికతో భాగవత మహాపురాణం పదో స్కంధంలో యాభై తొమ్మిదవ అధ్యాయం ముగుస్తుంది. ఒకసారి, భైరవి అయిన రుక్మిణి దేవి తన భర్తను, జగత్తుకు ఉపదేశకుడైన శ్రీకృష్ణుని, తన సఖులతో కలిసి, ఆయన స్వీయ శయనంలో సుఖంగా ఆసీనుడై ఉన్నప్పుడు, వాలువీడే పంకజం చేత పట్టుకొని సేవించింది. ఆయన క్రీడగా సృష్టిని చేస్తూ, పోషిస్తూ, లయ చేయగలవాడు. తన వంశమైన యదువంశంలో, ఆవులను, తన బంధువులను రక్షించేందుకు అవతరించాడు. ఆ అంతఃపురంలో, ముత్యాల హారంతో, మణిమయ దీపాలతో, శిరస్త్రాణంతో అలంకరించబడిన గదిలో, మల్లెపూల మాలలు, పుష్పాల పరిమళాలు, తేనెటీగల గుంపుల గంభీర ధ్వని, జాలీల గుండా ప్రవేశించే చంద్రకాంతి, పారిజాత వనాల పరిమళ వాయువులు, అగరుబత్తి సువాసనలతో నిండి ఉంది. పాలనురుగు వలె తెల్లగా మెరిసే, అత్యుత్తమమైన పరుపుపై కూర్చున్న జగత్పతిని రుక్మిణి సేవించింది. తన సఖి చేతిలోని మణికఱ్ఱతో చేసిన చామరాన్ని తీసుకొని, రుక్మిణి స్వయంగా భగవంతునికి సేవ చేసింది. ఆమె అడుగుల వద్ద మణిమయ నుప్పురాలు మృదువుగా మోగుతుండగా, చేతుల్లో ఉంగరాలు, కంకణాలు, చామరాతో మెరిసిపోతూ, దాచిన వక్షోజాలపై కుంకుమతో రంగిన హారంతో, విలువైన ముద్దుపట్టుతో నడుము అలంకరించబడి, అచ్యుతుని పక్కన ప్రకాశించింది. ఆమెను చూసిన హరి, సౌందర్య లక్ష్మీ స్వరూపిణిని, తనకు తప్ప ఇంకెవరూ ఆశ్రయం లేని ఆమెను, తన రూపానికే తగిన రూపంలో ఉన్న ఆమెను చూసి, మృదుస్మితంతో, వంకాయల వలె వంకరగా ఉన్న జుట్టుతో, మణిమయ కుండలాలతో, మెరిసే హారంతో, అమృతస్మితంతో ఆమెతో మాట్లాడాడు. "ఓ రాజకుమారి! లోకాన్ని పరిరక్షించే రాజులు, శక్తి, ఐశ్వర్యం, సౌందర్యం, దానగుణాలు, పరాక్రమం కలవారు నిన్ను కోరారు. వారిని నిరాకరించి, శిశుపాలుడు వంటి గర్వితులైన రాజులను నిర్లక్ష్యం చేసి, నిన్ను నీ సోదరుడు, తండ్రి ఇచ్చారు. నీవు నీకు సమానుడైనవారిని ఎందుకు ఎంచుకోలేదు? ఓ సుందరీ! రాజుల భయంతో, శత్రువులను సంపాదించుకొని, నీవు సముద్రాన్ని ఆశ్రయించావు, రాజ్యాన్ని వదిలిపెట్టావు. ఇలా, ఓ సుందరీ! ప్రపంచమార్గాన్ని విడిచి, ఎవరో తెలియని వారిని అనుసరించే స్త్రీలు సాధారణంగా దుఃఖాన్నే పొందుతారు. మేము ఎప్పుడూ దరిద్రులమే, దరిద్రులకు ప్రీతిపాత్రులం; అందువల్ల, ఓ సుందరీ! ఐశ్వర్యవంతురాలు generally నన్ను ఎంచుకోదు. వివాహం, స్నేహం ఐశ్వర్యం, వంశం, శక్తి, సౌందర్యం, స్థితి సమానంగా ఉన్నవారిలో మాత్రమే యోగ్యం; ఎప్పుడూ అత్యున్నతుడు, అత్యధముడి మధ్య కాదు. ఓ విదర్భకుమారి! నీవు ఇది గ్రహించకుండా, నన్ను ఎంచుకున్నావు—నాలో గుణాలేమీ లేవు—విప్రులచే వృథాగా ప్రశంసించబడతాను. కాబట్టి, నీకు తగిన క్షత్రియ వీరుడిని వరిచు, అతని ద్వారా ఇహపరలోక సౌఖ్యాలను పొందు. శిశుపాలుడు, శల్వుడు, జరాసంధుడు, దంతవక్రుడు, ఇతర రాజులు, నీ అన్నయ్య రుక్మి కూడా నాకు శత్రువులు. నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకురావడం, ఆ రాజుల గర్వాన్ని, బల మదాన్ని తగ్గించటానికి, ధర్మవంతుల కోసం మాత్రమే చేశాను. నిజంగా, నాకు భార్య, సంతానం, సుఖం లేవు; నేను స్వయంపూర్ణుడు; నా గృహస్థాశ్రమం వెలుతురు లేని యజ్ఞంలాంటిది. ఇలా శ్రీకృష్ణుడు మాట్లాడి, తన ప్రియమైన, తనతో విడదీయరాని ఆమెను చూసి, ఆమె గర్వాన్ని చల్లబరిచాడు. ఈ విధంగా, మూడు లోకాల అధిపతి తన ప్రియమైనవారికి ఇంత కఠినంగా, ఆమె ఎప్పుడూ వినని మాటలు చెప్పగా, రుక్మిణి భయంతో, వణికిపోతూ, దుఃఖంలో మునిగిపోయింది. ఆమె కన్నీళ్లతో, కుంకుమతో రంగిన పాదాలతో నేలపై గీతలు వేస్తూ, తలవంచి, గొంతు కట్టు పడి, విపరీతమైన దుఃఖంతో నిలబడింది. అసహ్యమైన దుఃఖంతో, భయంతో, మనసు తడబడిపోయి, చేతి నుండి కంకణం జారిపోయింది, చామరా పడిపోయింది; ఆమె శరీరం, మనస్సు మరిచిపోయి, ఆకస్మాత్తుగా చెమ్మచెదరిపోయిన మొక్కలా, జుట్టు చెల్లాచెదురుగా, మూర్చిపోయింది. ఇది చూసిన కృష్ణుడు, తన ప్రియమైనవారి ప్రేమ బంధానికి లోనై, ఆమె లోతైన అనురాగాన్ని గ్రహించని వాడు, దయతో నిండిపోయాడు. వెంటనే మంచం మీద నుంచి దిగిపోతూ, నాలుగు చేయులతో ఆమెను లేచి నిలబెట్టి, ఆమె జుట్టును సర్దాడు, తన పద్మాకార హస్తంతో ముఖాన్ని తుడిచాడు. ఆమె కన్నీళ్లను, దుఃఖంతో తడిసిన వక్షోజాలను తుడిచాడు; తన భుజంతో ఆమెను ఆలింగనం చేశాడు. స్త్రీగా, తనకెవ్వరూ లేకుండా అతనికే అంకితమై ఉన్న ఆమెను ఓదార్చాడు. అనంతరం, ఆ ప్రభువు, ఓదార్చడంలో నిపుణుడైనవాడు, ఆమె గర్వం, సరదా మాటల వల్ల కలిగిన సందేహాన్ని, ఆమె అర్హించని దుఃఖాన్ని, తన దయతో హాయిగా తీర్చాడు. ఆయన ధర్మవంతులకు ఆశ్రయం, ఆమెను ప్రేమతో మృదువుగా ఆదరించాడు.