శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

భూమిదేవి వినయపూర్వకంగా, భక్తితో నిండిన మాటలతో శ్రీహరిని స్తుతించగా, భగవంతుడు ఆమెకు భయాన్ని తొలగించి, భూమిపుత్రుని వైభవవంతమైన గృహంలో ప్రవేశించాడు. అక్కడ కేశవుడు పదహారు వేల మందికి పైగా రాజకుమార్తెలను చూశాడు. వీరిని భూమిపుత్రుడు ఇతర రాజుల నుండి గెలిచి బంధించగా, శ్రీకృష్ణుడు వారిని విముక్తులను చేశాడు. ఆ మహాపురుషుడు లోపలికి ప్రవేశించగానే, ఆ యువతులు ఆశ్చర్యంతో, మోహంతో, తమ హృదయాల్లో శ్రీకృష్ణుని తమ భర్తగా కావాలని, సృష్టికర్త దీనికి అనుమతి ఇవ్వాలని కోరుకున్నారు. ప్రతి ఒక్కరు స్వయంగా కృష్ణుని పట్ల ప్రేమతో మనసు పెట్టారు. శ్రీకృష్ణుడు వారందరిని శుభ్రమైన వస్త్రాలు, సేవకులు, అపారమైన ధనం, రథాలు, గుర్రాలు, గొప్ప సంపదతో పాటు ద్వారకకు పంపించాడు. అంతేకాదు, ఎర్రనివ్వని నాలుగు దంతాలు గల అరవై నాలుగు తెల్ల ఏనుగులను కూడా ఎయిరావత వంశానికి చెందినవిగా పంపించాడు. తరువాత, దేవేంద్రుని నివాసానికి వెళ్లి, అదితికి కుండలాలను సమర్పించాడు. దేవేంద్రుడు, అతని ప్రియ భార్య ఇంద్రాణితో కలసి కృష్ణుని ఘనంగా సత్కరించాడు. సత్యభామ ఆశయంతో ప్రేరేపించబడి, కృష్ణుడు పరిజాత వృక్షాన్ని గరుడునిపై ఎక్కించి, ఇంద్రునితోపాటు దేవతలను జయించి, దాన్ని తన నగరానికి తీసుకొచ్చాడు. ఆ పరిజాతాన్ని సత్యభామ ఇంటి తోటలో స్థాపించగా, ఆ వృక్ష సుగంధానికి ఆకర్షితమైన తేనెటీగలు ఆకాశం నుండి దాన్ని అనుసరించాయి. సత్యభామ తన కిరీటపు చివరలతో అచ్యుతుని పాదాలకు నమస్కరించి, తన కోరికను తీర్చమని ప్రార్థించింది. ఇంతటి మహాత్ముడు ఆమె కోరికను నెరవేర్చగా, దేవతల్లో గర్వాంధకారము ఎంత లోతుగా ఉందో చూడవచ్చు. తర్వాత, క్షణంలోనే, మార్పులేని ఆ పరమాత్మ అనేక రూపాల్లో మారి, ప్రతి యువతిని ఆమె స్వగృహంలో వివాహం చేసుకున్నాడు. ఆ గృహాలలో, ఇతరులతో పోల్చలేని, వేరుచేయలేని విధంగా, కృష్ణుడు తన భార్యలతో ఆనందంగా, తన స్వేచ్ఛతో, సామాన్య గృహస్థుడిలా నివసించాడు. ఈ విధంగా, బ్రహ్మాది దేవతలు కూడా తెలుసుకోలేని మార్గాన్ని గల లక్ష్మీపతి శ్రీకృష్ణుడు భర్తగా లభించిన ఆ యువతులు, పరమానందంతో, ఎప్పటికీ పెరుగుతున్న ప్రేమతో, చిరునవ్వులు, చూపులు, సన్నిహితత, మధురమైన మాటలు, లజ్జతో కృష్ణుని సేవించారు. వందలాది సేవికలు కూడా ప్రభువుకు వెలుపలికి వచ్చి స్వాగతించడం, ఆసనం ఇవ్వడం, పూజలు, పాదప్రక్షాళన, తాంబూలం, విశ్రాంతి, వాయువీయడం, సుగంధ పుష్పహారాలు, జుట్టు అలంకరించడం, మంచం సిద్ధం చేయడం, స్నానం చేయించడం, బహుమతులు ఇవ్వడం వంటి సేవలు అందించారు. ఇంతటితో, పరిజాత వృక్షాన్ని తీసుకురావడం, నరకాసురుని సంహారం అనే అధ్యాయం ముగిసింది. ఒకసారి, భద్రం అనే రాణి తన సఖులతో కలిసి, లోకగురువు అయిన భర్తకు శీతలమైన వాయువు ఊదుతూ సేవలు చేసేది. ఆ పరమేశ్వరుడు, తన లీలతో సృష్టిని సృష్టించేవాడు, నిలుపుకునేవాడు, లయ చేయేవాడు, యాదవ వంశంలో, తన బంధువులను, గోవులను కాపాడటానికి అవతరించాడు. ఆ అంతఃపురం ముత్యాల హారాలతో, రత్నాల దీపాలతో, మణిమయమైన తలుపులతో అలంకరించబడి ఉండేది. మల్లెపూల వాసనలు, పుష్పాల పరిమళం, తేనెటీగల మధుర గానాలు, జల్లెడ కిటికీల్లోంచి పారుతున్న చంద్రకాంతి, పరిజాత తోటల సువాసనలు, అగరుబత్తి ధూమపానాలు ఆ గదిని పరిపూర్ణంగా తీర్చిదిద్దాయి. పాలనురుగు వంటి తెల్లని మంచంపై, ప్రపంచాధిపతి శ్రీకృష్ణుడు సుఖంగా కూర్చొని ఉండగా, భద్రం తన సఖి చేతిలోని రత్నపు పట్టా కలిగిన యక్షపుచేను తీసుకుని, భర్తను సేవించేది. రత్నాల పాదస్వరాలు మృదువుగా మోగుతూ, చేతులు ఉంగరాలు, కంకణాలతో అలంకరించబడి, పుష్పహారాల సుగంధంతో, నడుము విలువైన మెడలతో ముస్తాబై, అచ్యుతుని పక్కన ఆమె మెరిసిపోయింది. ఆమెను చూసిన కృష్ణుడు, తనకు తానుగా సమానమైన రూపాన్ని ధరించిన, సౌందర్య, ఐశ్వర్యాలకు నిలయమైన ఆమెను చూసి, సంతోషంతో, ముదుసిమ్మె, మణిమయమైన కుండలాలు, మెరిసే హారంతో నవ్వుతూ, మధురమైన చిరునవ్వుతో ఇలా పలికాడు: ‘‘రాజ్యాధికారులు, శక్తివంతులు, ఐశ్వర్యవంతులు, రూపవంతులు, దానశీలులు అయిన రాజులు నిన్ను కోరారు. అలాంటి వారిని నిరాకరించి, అహంకారంతో ఉన్న శిశుపాలాది రాజులను తృణప్రాయంగా చూసి, నిన్ను నీ తండ్రి, అన్నయ్య నాకు ఇచ్చారు. నీకు సమానమైనవాడిని ఎందుకు ఎంపిక చేయలేదు? ఓ సుందరి! రాజులను భయపడి, రాజధానులను వదిలి, శత్రువులను చేసుకుని, సముద్రంలో ఆశ్రయాన్ని వెతికావు. సాధారణంగా, పురుషుల మార్గం తెలియని వారిని అనుసరించే మహిళలు కష్టాన్ని పొందుతారు. మేము ఎల్లప్పుడూ దరిద్రులం, దరిద్రులకు ప్రియులం. అందుకే, ఐశ్వర్యవంతులైన మహిళలు నన్ను ఎప్పుడూ ఎంచుకోరు. వివాహం, స్నేహం—ఇవి ఐశ్వర్యం, వంశం, శక్తి, రూపం, స్థితి సమానమైనవారిలోనే సుసంబద్ధంగా ఉంటాయి; అత్యున్నతులు, అత్యధములు కలిసిపోవు. విదర్భ రాజకుమారీ! ఈ విషయాన్ని గ్రహించకుండా, నన్ను ఎంచుకున్నావు. నాలో గుణాలేమీ లేవని, సంచార సన్యాసులు నన్ను వృథాగా ప్రశంసిస్తున్నారని అంటారు. అందుకే, నీకు సమానమైన క్షత్రియ వీరుడిని స్వీకరించు; అతని ద్వారా ఇహలోకంలో, పరలోకంలో మంగళాన్ని పొందుతావు. శిశుపాలుడు, శల్వుడు, జరాసంధుడు, దంతవక్రుడు, ఇతర రాజులు, ఇంకా నీ అన్నయ్య రుక్మి కూడా నాకు శత్రువులే. నీకు గర్వభంగం కలిగించడానికి, ధైర్యంతో మదమెక్కిన రాజుల అహంకారాన్ని తగ్గించడానికి, నీకు మేలు చేయడానికి నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాను. నిజానికి, నాకు భార్య, పిల్లలు, భోగాలపై ఆసక్తి లేదు. నేను స్వయంపూర్ణుడను; నా గృహస్థాశ్రమం కేవలం వెలిగని యజ్ఞంలాంటిది.’’ ఇలా శ్రీకృష్ణుడు మాట్లాడి, తన ప్రియమైన భార్యను చూసి, ఆమె గర్వాన్ని తొలగించాడు. తన ప్రియమైన భర్త నుండి ఇలాంటి కఠినమైన మాటలు ఎప్పుడూ వినని రుక్మిణి, భయంతో, హృదయం కంపించిపోతూ, లోతైన విషాదంలో కన్నీరు కార్చింది. ఆమె తన రక్తవర్ణపు పాదాలతో నేలపై గీతలు వేసింది; కన్నీటి ధారలు కజ్జలంతో కలసి కళ్లను మరుగుచేశాయి; కుంకుమతో అలంకరించిన వక్షోజాలు కన్నీటితో తడిసిపోయాయి; తల వంచి, కంఠం కడగిపోతూ నిలబడింది. అనిర్వచనీయమైన దుఃఖం, భయం, విషాదంతో ఆమె మనస్సు భ్రాంతిచెందింది; చేతి బంగడాలు జారిపడ్డాయి; చేతిలోని పంకజం నేలపై పడిపోయింది; ఆమె శరీరం, మనస్సు అయోమయంగా, ఆకస్మాత్తుగా మూర్చిపోయి, గాలికి కొట్టుకుపోయిన అరటి చెట్టు లాగా కిందపడింది; జుట్టు అన్ని వైపులా పడి పోయింది. ఇది చూసిన కృష్ణుడు, తన ప్రియ భార్య ప్రేమకు బంధింపబడి, ఆమె అంతటి లోతైన ప్రేమను పూర్తిగా గ్రహించక, దయతో నిండిపోయాడు.