శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

భూమి దేవి కృష్ణుని ఎదుట వినయపూర్వకంగా ప్రణమిల్లింది. "దేవతాధిపతీ! శంఖం, చక్రం, గదను ధరించిన వాడవు. భక్తుల కోరికలనుబట్టి వివిధ రూపాలు ధరించువాడవు. పరమాత్మా! నీకు నమస్కారం," అని ఆమె ప్రార్థించింది. "కమలనాభా! కమలమాల ధరించిన వాడవు, కమలనయనుడవు, నీ పాదాలు కమలాలవంటివి. నీకు పునః పునః నమస్కారం," అని భూమి భక్తితో పలికింది. "భగవన్, వాసుదేవ, విష్ణు, పరమపురుషా! జగత్కారణుడవు, పూర్ణజ్ఞానస్వరూపుడవు. నీకు నమస్కారం," అని ఆమె ఉత్సాహంగా వందించింది. "అజ జనకా! ఈ జగత్తును సృష్టించువాడవు, అనంతశక్తి కలవాడవు. సమస్త ప్రాణుల ఆత్మ, అంతర్యామి! నీకు నమస్కారం," అని భూమి మనఃపూర్వకంగా విన్నవించింది. "సృష్టి కోసం, ఓ అజ, నీవు ఉగ్రరూపాన్ని ధరించి సంహారాన్ని చేయవు. లోకాల స్థిరతకై సత్త్వరూపుడవు, సమస్తకాలము, పదార్థము, పరమపురుషుడవు—ఇవి అన్నీ నీవే," అని ఆమె పేర్కొంది. "భూమి, జలం, అగ్ని, వాయువు, ఆకాశం, ఇంద్రియాలు, దేవతలు, మనస్సు, మహత్తత్త్వం—చలించేది, అచలించేది అన్నీ నీవే. ద్వంద్వరాహిత్యరూపుడవైన నీలో మాయ లేదు," అని భూమి వివరించింది. "ఈ నీ కుమారుడు భయంతో నీ కమలపాదాల వద్ద శరణు కోరాడు. అతడిని రక్షించు. నీ పాపహర హస్తాన్ని అతని తలపై ఉంచి అతనికి శాంతిని ప్రసాదించు," అని భూమి వేడుకుంది. భూమి ఈ విధంగా భక్తి, వినయపూర్వకంగా ప్రార్థించగా, కృష్ణుడు ఆమెకు భరోసా ఇచ్చి, భూమిపుత్రుడి వైభవమైన నివాసంలో ప్రవేశించాడు. అక్కడ హరి, భూమిపుత్రుడు ఇతర రాజుల నుండి విమోచించిన పదహారు వేల మందికి మించి రాజకుమార్తెలను చూశాడు. ఆ స్త్రీలు, కృష్ణుని దర్శించగానే, అతడే తమ భర్త కావాలని మనసారా ఆకాంక్షించాయి. "ఈయనే నాకు భర్తగా కావాలి. బ్రహ్మదేవుడు దీనిని అనుగ్రహించాలి," అని ప్రతి ఒక్కరు తమ మనస్సులో కృష్ణుని కోరుకున్నారు. కేశవుడు, ఆ రాజకుమార్తెలను పవిత్ర వస్త్రాలలో, సేవకులతో, అపారమైన ధన-ధాన్యాలతో, రథాలు, గుర్రాలు, సంపదతో సహా ద్వారకకు పంపించాడు. అలాగే, ఎయిరావత వంశానికి చెందిన నలభై నాలుగు తెల్లటి, నాలుగు దంతాల గజాలను కూడా పంపించాడు. ఆపై కృష్ణుడు దేవేంద్రుని గృహానికి వెళ్ళి, మకర కుండలాలను అదితికి సమర్పించాడు. ఇంద్రుడు మరియు అతని భార్య ఇంద్రాణితో కలిసి కృష్ణుని ఘనంగా సత్కరించారు. తన భార్య సత్యభామ కోరిక మేరకు, కేశవుడు పరిజాత వృక్షాన్ని గరుడపక్షిపై ఎక్కించుకొని, ఇంద్రునితో సహా దేవతలను జయించి, ఆ వృక్షాన్ని ద్వారకకు తీసుకొచ్చాడు. సత్యభామ ఇంటి తోటలో పరిజాతాన్ని నాటగా, దాని పరిమళానికి మోహితులైన తేనెటీగలు స్వర్గం నుండి దానిని వెంబడించాయి. సత్యభామ, అచ్యుతుని పాదాలను తన కిరీటపు అంచుతో తాకి నమస్కరించింది. తన కోరికను తీర్చమని వేడుకుంది. ఇంతటి గొప్పతనాన్ని సాధించినా, దేవతల్లో గర్వాంధకారం ఎంత లోతుగా ఉందో ఆశ్చర్యమని భావించాల్సిందే! తరువాత కృష్ణుడు, ఒకే సమయంలో అనేక రూపాలు ధరించి, ఆ స్త్రీలందరినీ వారి వారి మందిరాలలో వివాహమాడాడు. ప్రతి ఇంట్లో, తన భార్యలతో ఆనందంగా, పరస్పర భేదభావాలు లేకుండా, తాను ఇష్టపడిన విధంగా, ఒక సాధారణ గృహస్థుడు భార్యలతో ఉండేలా నివసించాడు. లక్ష్మీపతిని భర్తగా పొందిన ఆ స్త్రీలు, బ్రహ్మాదులు కూడా తెలుసుకోలేని కృష్ణుని మార్గాన్ని, అనుభవాన్ని పొందారు. వారు హర్షంతో, ఎప్పటికప్పుడు పెరుగుతున్న ప్రేమతో, చిరునవ్వులు, చూపులు, సన్నిహితత, సరదా మాటలు, లజ్జతో కృష్ణుని సేవించారు. అంతేగాక, వందలాది సేవికలు కూడా కృష్ణుని సేవలో నిమగ్నమయ్యారు. వారు ఆయనకు ఎదురుగా వచ్చి ఆహ్వానించడం, ఆసనం సమర్పించడం, పాదప్రక్షాళనం, పానసుపాకాలు, విశ్రాంతి, తులసి మాలలు, జుట్టు అలంకరించటం, శయనోత్సవం, స్నానం, కానుకలు ఇవ్వడం వంటి సేవలు చేశారు. ఇంతగా పరిజాత వృక్షాన్ని తీసుకురావడం, నరకాసురుని సంహారం జరిగిన ఈ భాగవత మహాపురాణంలోని ‘పరిజాత హరణం, నరకాసుర వధ’ అనే ఈ అద్భుత అధ్యాయం ఇక్కడ ముగుస్తుంది. ఒకసారి, శ్రీ బాదరాయణుడు ఇలా వివరించారు: భాయిష్మీ (రుక్మిణి), తన భర్త జగద్గురువు శ్రీకృష్ణుడు తన శయనగృహంలో ఆనందంగా విశ్రాంతి తీసుకుంటుండగా, తన సఖులతో కలిసి వడివడిగా వేలు ఊదుతూ ఆయన సేవలో నిమగ్నమైంది. ఆయన లీలావిలాసాలతో సృష్టిని, స్థితిని, లయాన్ని నిర్వహించేవాడు. యదువంశంలో జన్మించి, తన వంశాన్ని, గోపులను రక్షించేందుకు పుట్టాడు. ఆ అంతఃపురం ముత్యాల తాడులతో అలంకరించబడి, మాణిక్య దీపాలతో, చందనపు గంధంతో, మల్లెపూల మాలలతో, తేనెటీగల గుంపుల గానంతో, పారిజాత వనాల సువాసనతో, చంద్రకాంతి కిటికీల గుండా ప్రవహిస్తూ, అగరబత్తీల సుగంధంతో పరవశంగా ఉంది. పాలజల్లులాంటి తెల్లని శయనంపై కూర్చున్న కృష్ణుని పక్కన, రుక్మిణి, తన సఖి చేతిలోని మాణిక్యాల వాలుతో ఆయనను వడివడిగా వేలు ఊదుతూ సేవ చేసింది. ఆమె కాళ్లలో మణిపాదజాన్లు మృదువుగా మోగుతున్నాయి, చేతుల్లో ఉంగరాలు, కంకణాలు, వాలు మెరిసిపోతున్నాయి. ఆమె హృదయాన్ని దాచిన వస్త్రం కుంకుమతో రక్తవర్ణంగా మెరుస్తోంది. విలువైన నూపురంతో నడుం అలంకరించబడింది. అచ్యుతుని పక్కన ఆమె ప్రకాశించింది. ఆమెను చూసిన కృష్ణుడు, వదనం కళగా, చురుగ్గా నవ్వుతూ, తన వంకిళ్ళలోని వంకాయలతో, వజ్రకుండలాలతో, తేజోమయమైన హారంతో ఆమెను చూసి మధురమైన చిరునవ్వుతో ఇలా పలికాడు: "రాజకుమారీ! ప్రపంచాన్ని పరిరక్షించే మహాశక్తులు, ధనవంతులు, సౌందర్యవంతులు, దాతలు, వీరులు నిన్ను కోరారు. అలాంటి వరులను తిరస్కరించి, శిశుపాలాదులాంటి గర్వితులైన రాజులను నిరాకరించి, నిన్ను నీ అన్నయ్య, తండ్రి నాకు ఇచ్చారు. కానీ, నీవు నీకు సమానమైన వారిని ఎందుకు ఎంచుకోలేదు? రాజుల భయంతో రాజ్యాన్ని విడిచి, శత్రువులను సంపాదించి, సముద్రంలో ఆశ్రయాన్ని పొందావు. లోకాన్ని విడిచి, ఎవరి మార్గమూ తెలియని వారిని అనుసరించే స్త్రీలు సాధారణంగా దుఃఖాన్నే పొందుతారు. మేము ఎప్పుడూ ఆస్తిలేని వారు, దరిద్రులకు ప్రియమైనవారు. అందువల్ల ధనవంతులైన స్త్రీలు సాధారణంగా నన్ను ఎంచుకోరు. పెళ్లీ, స్నేహితత్వమూ ధన, జన్మ, శక్తి, సౌందర్యం, స్థానం సమానమైనవారికే శోభిస్తుంది. అత్యున్నతులకూ, అతి తక్కువవారికీ ఎప్పుడూ కలగదు. విదర్భరాజ కుమారీ! ఈ విషయాన్ని గ్రహించకుండా, నీవు నన్ను ఎంచుకున్నావు. నేను గుణహీనుడను, సంచారమునడే మునులచే వృథాగా ప్రశంసించబడుతున్నవాడిని. కాబట్టి, నీవు నీకు సమానమైన క్షత్రియ వీరుడిని పెళ్లాడి, ఈ లోకంలోను, పరలోకంలోను మేలు పొందవచ్చు. శిశుపాల, శాల్వ, జరాసంధ, దంతవక్రాదులాంటి రాజులు, నీ అన్నయ్య రుక్మి కూడా నాకు శత్రువులే, ఓ సుందరి!" ఈ విధంగా కృష్ణుడు తన రుక్మిణిని ప్రశ్నించాడు.