శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

అప్పుడు భయంకరమైన త్రిశూలం గరుడునిపై పడింది. హరి, త్రిగుణశక్తి కలిగిన రెండు బాణాలతో ఆ ఆయుధాన్ని అడ్డగించాడు. మురుని నోట్లలో బాణాలు సంధించాడు. కోపంతో మూరుడు తన గదను శ్రీహరికి ఎత్తి విసిరాడు. యుద్ధరంగంలో ఆ గద దూసుకొస్తుండగా, గదలలో పెద్దవాడైన శ్రీహరి తన స్వంత గదతో దాన్ని వెయ్యి ముక్కలు చేసి చూర్ణం చేశాడు. అజేయుడైన ఆయన తన భుజాలను పైకి ఎత్తి, ఆడుకుంటూ తన చక్రంతో మురుని తలలను వేరు చేశాడు. తలలు లేని మూరుడు, ప్రాణం విడిచిన వెంటనే, ఇంద్రుడు పర్వత శిఖరాన్ని నరికినట్టు, నీటిలో పడిపోయాడు. తన తండ్రి మరణాన్ని చూసి కోపంతో మురుని ఏడుగురు కుమారులు ప్రతీకారం తీర్చుకోవడానికి సిద్ధమయ్యారు. వారిలో తామ్ర, అంతరిక్ష, శ్రవణ, విభావసు, వసు, నభస్వాన్, ఏడవవాడైన అరుణుడు ఉన్నారు. వీరు తమ సేనాధిపతిగా పీఠుడిని ముందుంచుకొని, ఆయుధాలతో అలంకరించబడి, భూమిపుత్రుడి ఆజ్ఞతో యుద్ధానికి వచ్చారు. అజేయుడైన శ్రీహరిని చేరుకొని, వారు కోపంతో బాణాలు, ఖడ్గాలు, గదలు, శూలాలు, జావళులు, త్రిశూలాలు విసిరారు. కానీ భగవంతుడు తన బాణాలతో వారి ఆయుధాలను తుక్కుతుక్కు చేశాడు. ఆయన పీఠుని ముందుగా ఉంచుకొని వచ్చిన సేనాధిపతులతో పాటు వారందరి తలలు, చేతులు, కాళ్లు, కవచాలను తన చక్ర, బాణాలతో నరికివేసి, వారిని యమలోకానికి పంపించాడు. అలా భూమిపుత్రుడైన నరకాసురుడు పరాజయమయ్యాడు. ఇది గమనించిన దుర్మర్షణుడు, గర్వంతో ఉప్పొంగి, సముద్రంలో పుట్టిన ఏనుగులతో యుద్ధానికి వచ్చాడు. గరుడునిపై కృష్ణుడు తన భార్యతో కూర్చున్న దృశ్యాన్ని చూసి, మేఘంపై మెరుపు మెరిసినట్టు కనిపించాడు. దుర్మర్షణుడు శతృహంతకాయుధాన్ని విసిరాడు. అందరూ కలసి కృష్ణునిపై దాడి చేశారు. భూమిపుత్రుడి సేనపై భగవంతుడు ఆశ్చర్యకరమైన గుర్రాలు, పదునైన బాణాలతో దాడి చేసి, వారి చేతులు, తొడలు, తలలు, శరీరాలను నరికాడు. ఆ సమయంలో గుర్రాలు, ఏనుగులను సంహరించాడు. కురుకుల వంశజా! యుద్ధంలో యోధులు విసిరిన ఆయుధాలు, అస్త్రాలు అన్నింటినీ హరి తన పదునైన బాణాలు, ఖడ్గాలతో విచ్చి నాశనం చేశాడు. గరుడుడు తన రెక్కలతో ఏనుగులను కొడుతూ, తన ముక్కు, పంజాలతో వాటిని సంహరించాడు. గరుడుని బలానికి భయపడి, నరకాసురుడు యుద్ధం చేస్తూ తన నగరంలోకి ప్రవేశించాడు. భూమిపుత్రుడు తన ఆయుధంతో కృష్ణునిపై దాడి చేశాడు. అయితే ఆ వజ్రాయుధం ప్రభావం చూపలేదు; అది తగిలినా ఆయన కదలనాడు, గజమాల తగిలిన ఏనుగు లాగా నిలబడిపోయాడు. నరకుడు ఆశతో ఒక గొప్ప కేతకిని ఎత్తి, అచ్యుతుడిని సంహరించేందుకు ప్రయత్నించాడు. కానీ అది వదలకముందే, హరి తన పదునైన చక్రంతో నరకుని తలను నరికివేశాడు. ఆ తల, అందమైన కిరీటమూ, కుండలాలతో వెలుగుతుండగా భూమిపై పడింది. ఋషులు, దేవతాధిపతులు "హా! శుభం జరిగింది!" అంటూ ముకుందుని స్తుతిస్తూ పుష్పవర్షం కురిపించారు. అప్పుడు భూమిదేవి కృష్ణుని వద్దకు వచ్చి, నాణ్యమైన బంగారం, రత్నాలతో తయారైన కుండలాలు, వైజయంతి మాల, గొప్ప మణి, రాజఛత్రాన్ని తీసుకొచ్చి, ప్రాచేతసుని కుమారునికి సమర్పించింది. ఆ తరువాత, దేవతలందరి ద్వారా పూజించబడే భూమిదేవి, భగవంతుని చేతులు జోడించి, ప్రేమతో, భక్తితో స్తుతించింది. భూమి ఇలా ప్రార్థించింది: "దేవతాధిపతీ! శంఖ, చక్ర, గదలను ధరించినవాడా! భక్తుల కోరిక మేరకు రూపాలు ధరించేవాడా! పరమాత్మా! మీకు నమస్సులు. పద్మనాభా! పద్మమాల ధరించేవాడా! పద్మనయనుడా! పద్మపాదుడా! మీకు నమస్సులు. భగవంతుడా! వాసుదేవా! విష్ణువా! పరమపురుషా! మూలకారణుడా! సంపూర్ణ జ్ఞానస్వరూపుడా! మీకు నమస్సులు. అజన్ముడా! జగత్కర్తా! అనంతశక్తివంతుడా! సమస్తజీవుల ఆత్మస్వరూపుడా! పరమాత్మా! మీకు నమస్సులు. సృష్టిని కోరినప్పుడు, భయంకరరూపాన్ని ధరించి లయాన్ని చేస్తావు. జగత్తు స్థిరంగా ఉండేందుకు సత్త్వరూపుడవు. కాలం, ప్రకృతి, పరమపురుషుడు—ఇవి అన్నీ నీవే. భూమి, నీరు, అగ్ని, వాయువు, ఆకాశం, ఇంద్రియాలు, దేవతలు, మనస్సు, మహత్తత్త్వం—చలించేది, అచలమైనది అన్నీ నీవే. ద్వైతమనే మాయ నీలో లేదు. ఈ నీ కుమారుడు భయంతో నీ పద్మపాదాల వద్ద శరణు కోరాడు; కష్టాల నుంచి విముక్తి కోరుతున్నాడు. కాబట్టి, నీ పాపహర హస్తాన్ని అతని తలపై ఉంచి రక్షించు." భూమిదేవి ఇలా భక్తితో ప్రార్థించగా, భగవంతుడు ఆమెకు అభయం కల్పించాడు. అనంతరం, భూమిపుత్రుని మహా భవనంలో ప్రవేశించాడు. అక్కడ హరి, భూమిపుత్రుడు రాజులచే అపహరించబడిన పదహారు వేలకంటే ఎక్కువ రాజకుమార్తెలను చూశాడు. ఆ స్త్రీలు, ఆ మానవులలో శ్రేష్ఠుడైన కృష్ణుడు ప్రవేశించగానే, ఆశ్చర్యంతో, తమ హృదయాల్లో ఆయన్నే వరుడిగా కోరుకున్నారు. "ఈయనే నా భర్త కావాలి. బ్రహ్మదేవుడు కూడా అంగీకరించాలి" అని ఒక్కొక్కరు ఒక్కొక్క అనురాగంతో కృష్ణునికి తమ మనసు సమర్పించుకున్నారు. ఆ స్త్రీలను, పరిశుభ్రమైన వస్త్రాలు, ఉపచారికలు, అపారమైన ధన-ధాన్యాలు, రథాలు, గుర్రాలు, సంపదలతో పాటు, ద్వారకకు పంపించాడు. కేశవుడు, ఏరావత వంశానికి చెందిన నలభై నాలుగు వేగవంతమైన, నాలుగు దంతాల తెల్ల ఏనుగులను కూడా పంపించాడు. తర్వాత, దేవేంద్రుని నివాసానికి వెళ్లి, ఆ కుండలాలను అదితికి సమర్పించాడు. ఇంద్రుడు, ఇంద్రాణితో కలిసి, కృష్ణుని ఘనంగా సత్కరించాడు. తన భార్య అభ్యర్థనతో, కృష్ణుడు పరిజాత వృక్షాన్ని పీకి, గరుడునిపై ఉంచి, ఇంద్రునితో సహా దేవతలను జయించి, ఆ వృక్షాన్ని తన పట్టణానికి తీసుకొచ్చాడు. సత్యభామ కోసం ఆ వృక్షాన్ని ఆమె వనంలో నాటాడు. ఆ పరిమళానికి ఆశపడిన తేనెటీగలు ఆ వృక్షాన్ని స్వర్గం నుంచి అనుసరించాయి. సత్యభామ తలకిరీటంతో అచ్యుతుని పాదాలను వందించి, తన కోరిక తీరాలని వేడుకుంది. ఇంతటి గొప్పతనాన్ని సాధించడమే మహోన్నతం. ఆ దేవతల్లో గర్వాంధకారం ఎంత ఘనంగా ఉందో! అనంతరం, భగవంతుడు ఒక్క క్షణంలోనే, అనేక రూపాలు ధరించి, ఆ స్త్రీలతో వారి వారి గృహాలలో వివాహం చేసుకున్నాడు. ఆ ఇళ్ళలో, ఏ ఇతరుడు సదృశుడు కానట్టుగా, భిన్నతలు లేకుండా, తన ఇష్టానికి అనుగుణంగా, తన భార్యలతో ఆనందంగా గృహస్థుడిలా నివసించాడు. అలా, లక్ష్మీపతిని భర్తగా పొందిన ఆ స్త్రీలు—బ్రహ్మాదులు కూడా ఆయన మార్గాన్ని గ్రహించలేరు—హర్షతో, నిరంతర ప్రేమతో, చిరునవ్వులు, చూపులు, సన్నిహితత, సరదా మాటలు, లజ్జతో ఆయనకు సేవ చేశారు. వందలాది ఉపచారికలు కూడా ఆయనకు, బయటకు వచ్చి స్వాగతించడం, ఆసనం సమర్పించడం, పాదపూజ, పాదమునుగుడు, తాంబూలం, విశ్రాంతి, వడగాడడం, సుగంధ మాలలు, జుట్టు అలంకారం, పీఠిక తయారు చేయడం, స్నానం, కానుకలు ఇవ్వడం వంటి సేవలు చేశారు. ఇలా పదొమ్మిదవ అధ్యాయముగా, "పారిజాత వృక్ష హరణం, నరకాసుర సంహారం" అనే శీర్షికతో, పరమహంసులకు ఆధ్యాత్మిక గ్రంథమైన శ్రీమద్ భాగవత మహాపురాణంలో, పదవ స్కంధంలో ఈ అధ్యాయం పూర్తయింది. తర్వాత, బాదరాయణుడు ఇలా చెప్పారు: ఒకసారి, భాయిష్మీ తన భర్త అయిన లోకగురువు శ్రీకృష్ణుని, సుఖంగా తన మంచంపై కూర్చున్న సమయంలో, తన సహచరులతో కలిసి, పంకను ఊదుతూ సేవించింది. ఆ శ్రీహరి, తన లీలతో సృష్టి, స్థితి, లయలను నిర్వహించేవాడు, గోపుల రక్షణార్థంగా, తన వంశమైన యదువంశంలో అవతరించాడు.